Απ’ τη ζωή μου δε θα βγεις ποτέ,
ζωή δική μου και ζωή μου δυο φορές.
Χαρά στη λύπη μου και λύπη στις χαρές,
πώς να ξεχάσω , πώς να ξεχάσω...
Τα μεγάλα μάτια που με χάιδεψαν…
τα ζεστά σου χέρια που με άγγιξαν…
και τα τόσα λόγια που δεν πρόλαβα…
σε βαθύ πηγάδι θα το πω , πόσο σ’ αγαπώ.
Απ’ το κορμί μου δε θα βγεις ποτέ,
δικό μου σώμα και κορμί μου δυο φορές.
Χαρά στον πόνο μου και τραύμα στις χαρές,
πώς να ξεχάσω, πώς να ξεχάσω...
Το ποίημα αυτό το έχει μελοποιήσει μοναδικά ο μέγας Μίκης Θεοδωράκης σε ερμηνεία γεμάτη ευαισθησία του Γιάννη Πάριου...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου