Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΠΑΡΑΞΕΝΑ -ΩΡΑΙΑ ΝΕΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΠΑΡΑΞΕΝΑ -ΩΡΑΙΑ ΝΕΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 4 Μαΐου 2026

Μεταξύ μας… οι πιο παράξενες ιστορίες του Μάρκο Πόλο-Between Us… The Strangest Stories of Marco Polo

 

Αν ο Μάρκο Πόλο είχε Instagram, τα stories του θα είχαν highlight «Δεν θα με πιστέψετε».

Ο διάσημος Βενετός ταξιδευτής, που τον 13ο αιώνα έφτασε μέχρι την αυλή του Κουμπλάι Χαν στην Κίνα, γύρισε πίσω στην Ευρώπη με αποσκευές γεμάτες… ιστορίες.

Μίλησε για πόλεις πιο πλούσιες απ’ ό,τι μπορούσε να φανταστεί η Δύση, για παλάτια που έλαμπαν, για χαρτονόμισμα — ναι, χαρτονομίσματα! — σε μια εποχή που η Ευρώπη μετά βίας διανοούνταν κάτι τέτοιο. Για γιγάντια πλοία, για εξωτικά ζώα, για πολιτισμούς οργανωμένους με τρόπους που έμοιαζαν σχεδόν… επιστημονική φαντασία.

Και φυσικά, πολλοί δεν τον πίστεψαν. Όταν το ταξιδιωτικό του χρονικό, γνωστό ως Τα Ταξίδια του Μάρκο Πόλο, άρχισε να κυκλοφορεί, αρκετοί θεώρησαν ότι τα είχε «φουσκώσει». Αλλά πολλά από αυτά που τότε ακούγονταν σαν παραμύθια, αργότερα επιβεβαιώθηκαν.

Μεταξύ μας; Ίσως το πιο συναρπαστικό δεν είναι αν όλα όσα είπε ήταν ακριβή. Είναι ότι άνοιξε ένα παράθυρο φαντασίας. Έκανε την Ευρώπη να κοιτάξει ανατολικά και να αναρωτηθεί: «τι άλλο υπάρχει εκεί έξω;» 


Οι πιο παράξενες ιστορίες του 

 Το χαρτονόμισμα του αυτοκράτορα

Ο Πόλο περιγράφει τον Κουμπλάι Χαν να εκδίδει χαρτονομίσματα — όχι χρυσά, όχι ασήμι, αλλά χαρτί. Στην Ευρώπη του 13ου αιώνα ακουγόταν σαν μαγεία. Σήμερα λέγεται… οικονομικό σύστημα.

 Οι γιγάντιες πόλεις της Ασίας

Πόλεις με αμέτρητους κατοίκους, αγορές που έσφυζαν από ζωή και οργάνωση που ξεπερνούσε κάθε ευρωπαϊκή πρωτεύουσα. Για πολλούς, υπερβολή. Για άλλους, η πρώτη ματιά σε μια Ασία που η Ευρώπη δεν είχε δει ποτέ.

 Νησιά γεμάτα πλούτο και παράξενα έθιμα

Μπαχαρικά, πολύτιμοι λίθοι και έθιμα που φαίνονταν εξωτικά — ίσως και τρομακτικά. Ο Πόλο δεν κρατούσε τίποτα κρυφό, σαν να μας λέει: «Κοίτα τι υπάρχει εκεί έξω!»

 Το «τέρας» με το ένα κέρατο

Ένα ζώο με ένα κέρατο στο μέτωπο που μπέρδεψε τους Ευρωπαίους: μονόκερος ή ρινόκερος; Ο Πόλο περιγράφει ένα πλάσμα μεγάλο, βαρύ και τραχύ — και σίγουρα όχι φιλικό. Το πιο συναρπαστικό; Η Ευρώπη δεν είχε δει τίποτα παρόμοιο.

Και κάπως έτσι, με τα μάτια του Μάρκο Πόλο, βλέπουμε έναν κόσμο που δεν χωράει στα βιβλία της ιστορίας ή στις εικόνες που φανταζόμαστε.

Μας θυμίζει ότι τα ταξίδια δεν είναι μόνο χάρτες και πόλεις, αλλά και ιστορίες που σε κάνουν να αμφιβάλλεις, να ονειρεύεσαι και να χαμογελάς ταυτόχρονα.

Μεταξύ μας… ίσως το καλύτερο μέρος του ταξιδιού δεν είναι να φτάσεις κάπου. Είναι να ανακαλύψεις τις μικρές, τρελές και παράξενες λεπτομέρειες που κάνουν τον κόσμο τόσο συναρπαστικό. 

Και τώρα, κοιτάξτε γύρω σας… ποιο “τέρας”, ποιο χαρτονόμισμα ή ποια γιγάντια πόλη σας περιμένει να τα ανακαλύψετε; 


Μεταξύ μας...Βάνα Σμπαρούνη


If Marco Polo had Instagram, his stories would have a highlight titled “You won’t believe this.”

The famous Venetian traveler, who in the 13th century made his way all the way to the court of Kublai Khan in China, returned to Europe with luggage full of… stories.

He spoke of cities richer than anything the West could imagine, of shimmering palaces, of paper money — yes, paper money! — at a time when Europe could barely conceive of such a thing. Of giant ships, exotic animals, and civilizations organized in ways that felt almost… like science fiction.

And of course, many didn’t believe him. When his travel account, known as The Travels of Marco Polo, began to circulate, quite a few thought he had “embellished” things. Yet many of those stories that once sounded like fairy tales were later confirmed.

Between us? Maybe the most fascinating part isn’t whether everything he said was accurate. It’s that he opened a window of imagination. He made Europe look east and wonder: “what else is out there?”


The Strangest Stories

The Emperor’s Paper Money
Polo describes Kublai Khan issuing paper money — not gold, not silver, but paper. In 13th-century Europe, it sounded like magic. Today, we call it… an economic system.

The Giant Cities of Asia
Cities with countless inhabitants, markets bursting with life, and organization beyond any European capital. For some, an exaggeration. For others, a first glimpse of an Asia Europe had never seen.

Islands of Wealth and Strange Customs
Spices, precious stones, and customs that seemed exotic — maybe even unsettling. Polo held nothing back, as if telling us: “Look what’s out there!”

The “One-Horned Monster”
An animal with a single horn on its forehead that puzzled Europeans: unicorn or rhinoceros? Polo describes a creature large, heavy, and rough — definitely not friendly. The most fascinating part? Europe had never seen anything like it.


And just like that, through the eyes of Marco Polo, we see a world that doesn’t quite fit into history books or the images we imagine.

It reminds us that travel isn’t just about maps and cities, but about stories that make you doubt, dream, and smile all at once.

Between us… maybe the best part of a journey isn’t arriving somewhere. It’s discovering the small, wild, and strange details that make the world so fascinating.

And now, look around you… which “monster,” which paper note, or which giant city is waiting for you to discover it?

 Metaxy mas...Vana Sbarouni

Continue Reading
Δεν υπάρχουν σχόλια
Share:

Σάββατο 2 Μαΐου 2026

Honeymoon: Μήνας του μέλιτος ή… του πιο γλυκού ξεκινήματος;-Honeymoon… or the Sweetest Beginning?

 


Μεταξύ μας… ποιος δεν έχει αναρωτηθεί έστω και μια φορά γιατί ο μήνας μετά τον γάμο λέγεται «μήνας του μέλιτος» ή αλλιώς honeymoon; Ακούγεται ρομαντικό, λίγο παραμυθένιο, ίσως και λίγο… ύπουλα γλυκό!

Ας γυρίσουμε, λοιπόν, το ρολόι του χρόνου πίσω — πολύ πίσω… περίπου 4.000 χρόνια πριν, στη μαγευτική Βαβυλώνα. Εκεί, φίλοι μου, τα πράγματα είχαν τον δικό τους ιδιαίτερο τρόπο να ξεκινούν. Ναι, όπως το ακούτε...ή καλύτερα όπως το διαβάζετε.  Για έναν ολόκληρο μήνα μετά τον γάμο, ο πατέρας της νύφης φρόντιζε να… καλοπιάνει τον γαμπρό, προσφέροντάς του άφθονο υδρομέλι! 

Κι επειδή τότε το ημερολόγιο βασιζόταν στη σελήνη — το γνωστό μας moon — ο μήνας αυτός του… μεθυσμένου μέλιτος βαφτίστηκε honeymoon. Ένας μήνας γεμάτος γλύκα, ξεγνοιασιά και (πιθανότατα) αρκετά χαμόγελα!

Μεταξύ μας… ίσως τελικά ο «μήνας του μέλιτος» να μην είναι απλώς ένα ρομαντικό ταξίδι ή μια παράδοση. Ίσως να είναι μια υπενθύμιση ότι κάθε ξεκίνημα θέλει λίγη γλύκα, λίγη φροντίδα και… μια δόση χαλαρότητας για να ανθίσει. Και αν υπάρχει και λίγο «μέλι» στην πορεία, τόσο το καλύτερο, έτσι δεν είναι; Τι λέτε φίλοι μου;


Βάνα Σμπαρούνη


The Honeymoon Song | The Beatles Sing live Mikis Theodorakis 1963


Between us… who hasn’t wondered at least once why the month after a wedding is called the “honeymoon”? It sounds romantic, a little fairytale-like, maybe even a bit… sweetly sneaky!

So, let’s turn back the clock — way back… about 4,000 years ago, to enchanting Babylon. There, my friends, things had their own special way of beginning. Yes, just as you hear it… or rather, as you read it. For an entire month after the wedding, the bride’s father would make sure to… win over the groom, offering him plenty of mead!

And since back then the calendar was based on the moon — our familiar moon — this month of… tipsy sweetness was named “honeymoon.” A month full of sweetness, carefree moments, and (most likely) plenty of smiles!

Between us… maybe, after all, the “honeymoon” isn’t just a romantic trip or a tradition. Maybe it’s a reminder that every beginning needs a little sweetness, a little care, and… a touch of relaxation to truly bloom. And if there’s a bit of “honey” along the way, even better, wouldn’t you say? What do you think, my friends?

Vana Sbarouni



Continue Reading
Δεν υπάρχουν σχόλια
Share:

Πέμπτη 3 Απριλίου 2025

Στην Ινδία πάντρεψαν δύο βατράχους μη τυχόν…και βρέξει…!

 Κι όμως είναι αλήθεια πάντρεψαν δυο βατράχους για να…βρέξει…!

Σ’ αυτή την πρωτότυπη μέθοδο φαίνεται ότι κατέφυγαν οι κάτοικοι μιας επαρχίας στην Ινδία για την αντιμετώπιση ενός πρωτοφανούς κύματος καύσωνα…

Αυτό έγινε εξ αιτίας της καθυστέρησης της εποχής των μουσώνων, ωθώντας  μια ομάδα ανθρώπων στο Βαρανάσι να οργανώσει μια πολυτελή τελετή γάμου ανάμεσα σε δύο βατράχους πέρσι στις αρχές του καλοκαιριού.

Η τελετή ήταν ένα κάλεσμα στον θεό της βροχής και του κεραυνού, τον Ίντρα, για να φέρει μια δροσερή βροχή.

Βάνα Σμπαρούνη

Continue Reading
Δεν υπάρχουν σχόλια
Share:

Τετάρτη 24 Ιουνίου 2020

Πώς ήταν ο γάμος στην Αρχαία Ελλάδα...!






















Αλήθεια πως ήταν ο γάμος στην αρχαία Ελλάδα;. Σε ποια ηλικία θα έπρεπε να βρίσκεται η γυναίκα ώστε να παντρευτεί; Γινόταν δημόσια γνωστή η βούληση του πατέρα να παντρέψει την κόρη του; Ποια έπρεπε να ήταν η διαφορά ηλικίας μεταξύ της νύφης και του γαμπρού; Ποιόν μήνα προτιμούσαν οι Αθηναίοι να παντρεύονται; Τι ήταν τα "μείλια;" Πόσες γαμήλιες τελετές είχαν;Ο γάμος σε τι αποσκοπούσε; Και στην αρχαία Σπάρτη οι κοπέλες σε ποια ηλικία ήταν ώριμες να παντρευτούν και να κάνουν παιδιά; Οι μελλόνυμφοι είχαν καμιά σχέση πριν παντρευτούν; Ποιος ήταν ρόλος της προξενήτρας εκτός από το να φέρει το προξενιό; Η Σπαρτιάτισσα ήταν υποχρεωμένη να δώσει προίκα; Τι περιελάμβανε η προετοιμασία της νύφης και ποιο ήταν το ντύσιμό της; Άραγε ίσχυε η μονογαμία;





Αρχαία Ελλάδα

Αρχαϊκοί χρόνοι

Η γυναίκα στους Αρχαϊκούς χρόνους για να παντρευτεί έπρεπε να βρίσκεται στην εφηβική ηλικία. Αφού γνωστοποιήτο δημόσια η βούληση του πατέρα να παντρέψει την κόρη του, έρχονταν οι υποψήφιοι γαμπροί στο σπίτι της νύφης κομίζοντας δώρα στη νύφη και στον πατέρα της. Φιλοξενούνταν και συμμετείχαν σε γεύμα. Επρόκειτο για μια πρώτη φάση γνωριμίας και συναγωνισμού μεταξύ των υποψήφιων γαμπρών. Όταν ο πατέρας επέλεγε τον μελλοντικό γαμπρό του, ο τελευταίος έδιδε δώρα στον πεθερό του. Και ο πεθερός έδινε προίκα, τα ‘’μείλια’’. Πραγματοποιείτο ένα συμπόσιο πριν την μεταφορά της νύφης από το πατρικό της στο σπίτι του συζύγου της, συμπόσιο που ονομαζόταν ‘’ειλαπίνη’’. Η μεταφορά της νύφης στη νέα εστία της, γινόταν με άρμα και τιμητική συνοδεία, τουλάχιστον στις πλούσιες οικογένειες. Για τη μεταφορά της νύφης, επιλέγονταν ιδιαίτερα ευνοϊκές ημέρες του μήνα και ο Ησίοδος συμβουλεύει να γίνονται την τέταρτη αυτού.

Αρχαία Αθήνα]

Η διατύπωση της γαμήλιας τελετής στην αρχαία Αθήνα ήταν: - ‘’Δίδω αυτή τη γυναίκα για την αναπαραγωγή νόμιμων παιδιών’’ -‘’Δέχομαι’’ -Και (π.χ) τρία τάλαντα προίκα -Είμαι ικανοποιημένος.
Ο γάμος θεωρείτο τελεσμένος με την καταβολή προίκας.Συνήθως η νύφη ήταν 12-16 ετών και ο γαμπρός 24-30, δηλαδή η μεταξύ τους διαφορά ήταν 12-14 χρόνια.
Ένας σημαντικός παράγοντας για το γάμο σε τόσο νεαρή ηλικία ήταν και η ανησυχία για την εγγύηση της αγνότητας της νύφης.

Τελετουργικό

Το τελετουργικό του γάμου στην αρχαία Αθήνα συνίστατο στη μετάβαση της αρραβωνιασμένης από το σπίτι του πατέρα της στο σπίτι του άντρα της. Οι καθιερωμένοι θρησκευτικοί τύποι δεν αποσκοπούσαν στην αισθητοποίηση της ψυχικής ένωσης των παντρεμένων αλλά ήταν προσανατολισμένες στην υλική ευημερία της οικογένειας και την γονιμότητα της γυναίκας.
Οι Αθηναίοι προτιμούσαν να παντρεύονται στον μήνα Γαμηλιώνα (Ιανουάριο) οπότε εορταζόταν και ο γάμος του Δία και της Ήρας. Οι γαμήλιες τελετές ήταν τρεις: τα προτέλεια ή προαύλεια ο κύριος γάμος και τα επαύλεια. Στα ’’προτέλεια’’ η κόρη εγκατέλειπε τη ζωή του κοριτσιού, αφιερώνοντας τα παιχνίδια της στην Άρτεμη. Ακολουθούσε θυσία στον Δία τέλειο, στην Ήρα τελεία, στην Αφροδίτη, στην Πειθώ, στην Άρτεμη, στις Νύμφες, και στις Μούσσες. Την ίδια ημέρα γινόταν και το λουτρό της νύφης και του γαμπρού, αφού συνοδεία μετέφερε το νερό από την πηγή ή το ποτάμι της πόλεως (πηγή Καλλιρρόη). Η ευχή για παιδοποιία συνόδευε το λουτρό του γαμπρού την ημέρα του γάμου τα σπίτια της νύφης και του γαμπρού ήταν στολισμένα με στεφάνια από φύλλα ελιάς και δάφνης. Γεύμα παρέθετε ο πατέρας της νύφης και παρακάθονταν σε αυτό η νύφη σκεπασμένη με πέπλο μαζί με τις γυναίκες. Ανάμεσα στους καλεσμένους κυκλοφορούσε ένα παιδί με τους δύο γονείς του στη ζωή και μοίραζε ψωμί στους συνδαιτυμόνες επαναλαμβάνοντας κάθε φορά τη φράση, ‘’ξέφυγα από το κακό και βρήκα το καλύτερο’’-ευχή για μία, προς το καλύτερο, μεταβολή της ζωής. Η νύφη ήταν ντυμένη με φορέματα διάδημα και πέπλο που κάλυπτε το πρόσωπο, και ο γαμπρός ντυμένος με λευκά και στεφανωμένος. Τα εδέσματα που καταναλώνονταν στο γάμο ήταν μεταξύ άλλων κρέας και κρασί, και για γλυκό ένα παρασκεύασμα από αλεύρι, μέλι και σουσάμι, σύμβολο αφθονίας και γονιμότητας. Ο γάμος επικυρωνόταν από τη στιγμή που ο γαμπρός έπιανε τη νύφη από το χέρι.

Νομοθεσία

Ο γάμος στην αρχαία Αθήνα αποσκοπούσε να δώσει απογόνους που θα συνέχιζαν τη λατρεία των θεών. 
Οι σχετικοί με το γάμο νόμοι έγινα πιο αυστηροί το 451/50 με το περί πολιτικών δικαιωμάτων διάταγμα του Περικλή. Έτσι τόσο ο πατέρας όσο και η μητέρα έπρεπε να είναι Αθηναίοι πολίτες. Οι μέχρι τότε νόμιμοι μεικτοί γάμοι έγιναν ελεύθερες παράνομες ενώσεις.
Με τους περί γάμου νόμους αρχικά για τον καθορισμό ενός μόνου έγκυρου τύπου γάμου, ο νόμος αναγνώριζε δικαίωμα νόμιμου γάμου μόνο στους πολίτες και τις πολίτισσες της Αθήνας, με τελικό σκοπό την προστασία της κοινότητας μέσα από τον περιορισμό της ομάδας που αξίωνε τα πολιτικά δικαιώματα.

Δίκαιο

Η δικαιική ρύθμιση του γάμου στην Αθήνα ρυθμιζόταν με την τελετή της εγγύησης (κατά γράμμα, με την τοποθέτηση στο χέρι μιας απόδειξης) που ήταν κάτι πιο πολύ από αρραβώνα. Ήταν μια συμφωνία, ένα προφορικό συμβόλαιο, αλλά επίσημο μεταξύ δύο προσώπων, του μνηστήρα και του ‘’κυρίου της κόρης’’ δηλαδή του πατέρα ή του κηδεμόνα της. Ανταλλάσσουν μια χειραψία και κάποιες τελετουργικές φράσεις. Η μέλλουσα σύζυγος δεν είναι απαραίτητο να παρευρίσκεται σε αυτήν την σύντομη τελετή και ο αρραβωνιασμένος αν είναι ενήλικος να αντιπροσωπεύεται από τον πατέρα του και ενεργεί προσωπικά από τη στιγμή της εγγύησης.

πηγή:https://el.wikipedia.org/

Ο γάμος στην Αρχαία Σπάρτη και η αρπαγή γυναικών



Η τέλεση ενός γάμου στην αρχαία Ελλάδα δεν αποτελούσε προσωπική υπόθεση του ζευγαριού, αλλά πάνω απ’ όλα ήταν πολιτική υπόθεση. Έτσι, λοιπόν, ο γάμος ήταν υποχρεωτικός και για τους Σπαρτιάτες, καθώς από την ένωση δύο ανθρώπων θα γεννιούνταν οι επόμενοι υπερασπιστές της πόλης.

Ο γάμος για τις Σπαρτιάτισσες

Οι νεαρές Σπαρτιάτισσες παντρεύονταν γύρω στην ηλικία των 18 ετών, σε μια ηλικία δηλαδή που θεωρούνταν κατάλληλες και ώριμες να γεννήσουν και να αναθρέψουν υγιή παιδιά. Η επιλογή του συζύγου δεν γινόταν κατόπιν ελεύθερης επιλογής, αλλά ο γάμος τελούνταν μετά από την αρπαγή της γυναίκας.

Όπως πληροφορούμαστε στον Πλούταρχο -Λυκούργος 15.4-, πριν από το γάμο οι μελλόνυμφοι δεν είχαν καμία σχέση ούτε γνώριζαν ποιον επρόκειτο να παντρευτούν. Τότε, τη μελλόνυμφη την άρπαζε μια «νυμφεύτρια», δηλαδή μια προξενήτρα, και την προετοίμαζε για την πρώτη νύχτα του γάμου.

«Ἐγάμουν δέ δι’ ἁρπαγῆς, οὐ μικράς οὐδέ ἀώρους πρός γάμον, ἀλλά καί ἀκμαζούσας καί πεπείρους. Τήν δέ ἁρπασθεῖσαν ἡ νυμφεύτρια καλουμένη παραλαβοῦσα, τήν μέν κεφαλήν ἐν χρῷ περιέκειρεν, ἱματίῳ δέ ἀνδρείῳ καί ὑποδήμασιν ἐνσκευάσασα κατέκλινεν ἐπί στιβάδα μόνην ἄνευ φωτός. Ὁ δέ νυμφίος οὐ μεθύων οὐδέ θρυπτόμενος, ἀλλά νήφων, ὥσπερ ἀεί, δεδειπνηκώς ἐν τοῖς φιδιτίοις, παρεισελθών ἔλυε τήν ζώνην καί μετήνεγκεν ἀράμενος ἐπί τήν κλίνην».
Η προετοιμασία της νύφης περιλάμβανε το ξύρισμα της κεφαλής και ντύσιμο της νύφης με αντρικό μανδύα και παπούτσια. Έπειτα η νύφη ξάπλωνε σ’ ένα αχυρένιο στρώμα και με σβησμένο φως περίμενε το γαμπρό. Αργότερα, ο γαμπρός έφευγε και επέστρεφε πάλι στον στρατιωτικό καταυλισμό μαζί με τους άλλους στρατιώτες.
Η πρώτη αλλά και οι επόμενες συναντήσεις του ζεύγους γινόταν στο απόλυτο σκοτάδι. Μάλιστα, υπήρχε η περίπτωση το ζευγάρι να αποκτήσει παιδί και ο άντρας να μην είχε ακόμη δει τη γυναίκα του στο φως της ημέρας.

Ο θεσμός της προίκας στην Αρχαία Σπάρτη

Μια Σπαρτιάτισσα δεν ήταν υποχρεωμένη να δώσει προίκα σε έναν άντρα για να την παντρευτεί. Άλλωστε, υπήρχε περίπτωση να τελεστεί ένας γάμος χωρίς προηγουμένως να είχε συμφωνήσει για το γάμο ο πατέρας της κοπέλας με την οικογένεια του γαμπρού. Εξάλλου, ο Λυκούργος είχε θεσπίσει νόμο να δίνονται οι κοπέλες για παντρειά χωρίς απόδοση προίκας, έτσι ώστε να μην μείνουν οι φτωχές ανύπαντρες.

Εάν όμως μια οικογένεια δεν είχε αγόρι ως νόμιμο κληρονόμο, τότε η περιουσία του πατέρα περνούσε στην κόρη του και μ’ αυτόν τον τρόπο οι γυναίκες της Σπάρτης γίνονταν κάτοχοι της γης και όχι επειδή είχαν λάβει προίκα από τους γονείς τους. Ο Αριστοτέλης στα «Πολιτικά» γράφει πως τα δύο πέμπτα της γης της Σπάρτης ανήκαν στις γυναίκες, γεγονός που τους προσέδιδε εξουσία και δύναμη.

Η πολυανδρία των γυναικών της Σπάρτης

Ασφαλώς στην Αρχαία Σπάρτη, όπως και σε άλλες πόλεις-κράτη του ελληνισμού, ίσχυε η μονογαμία. Εάν κάποιος ήθελε να αποκτήσει δεύτερη γυναίκα, έπρεπε πρώτα να χωρίσει την πρώτη.

Ενώ, λοιπόν, στη Σπάρτη ίσχυε γενικά η μονογαμία, ωστόσο επιτρεπόταν στις γυναίκες να συνάπτουν σεξουαλικές σχέσεις και με άλλο άντρα, εκτός από το νόμιμο σύζυγο. Το περίεργο είναι πως υπήρχαν περιπτώσεις που ο ίδιος ο σύζυγος έφερνε άλλο άντρα για τη γυναίκα του.

Εάν, λοιπόν, μια γυναίκα είχε παντρευτεί έναν γέρο άντρα, πράγμα όχι και πολύ συνηθισμένο, ο ίδιος ο γέρος τής έφερνε στο σπίτι έναν νέο άντρα με καλή σωματική διάπλαση και καλό χαρακτήρα, προκειμένου να αποκτήσει μαζί του παιδιά. Ακόμη, εάν κάποιος έβλεπε πως μια γυναίκα προέρχονταν από καλή γενιά και είχε αποκτήσει εκείνη όμορφα παιδιά, τότε ο ενδιαφερόμενος κύριος ζητούσε τη συγκατάθεση του συζύγου της γυναίκας για να κάνει και ο ίδιος όμορφα παιδιά μ’ αυτήν τη γυναίκα.

Έτσι, οι γυναίκες μπορούσαν να αποκτήσουν παιδιά από διάφορους άντρες και κατά συνέπεια να διοικούν πάνω από έναν οίκο στη Σπάρτη.
Βιβλιογραφία: «ΟΨΕΙΣ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ, ΑΘΗΝΑ, ΣΠΑΡΤΗ, ΓΟΡΤΥΝΑ»

πηγή: https://blog.onlearn.gr/




Continue Reading
Δεν υπάρχουν σχόλια
Share:

Σάββατο 22 Νοεμβρίου 2014

Όταν η ιστορία φωτογραφίζεται από τα κάτω:l΄Humanite,1950-1990


Ένα μικρό κορίτσι γράφει ένα σύνθημα για το τέλος του πολέμου στην Αλγερία

Από τις αρχές της δεκαετίας του 1950 μέχρι τα τέλη του της δεκαετίας του 1990, περίπου 5.000 άτομα συμμετείχαν σ’ένα δίκτυο εθελοντών ανταποκριτών που φωτογράφιζαν για την l’Humanité (Ουμανιτέ), την εφημερίδα επίσημο όργανο του Κομμουνιστικού Κόμματος της Γαλλίας εκείνη την περίοδο, διαδηλώσεις, απεργίες, συνθήματα στους δρόμους αλλά και στιγμές της καθημερινής ζωής.
Πρόδρομος της δημοσιογραφίας των πολιτών

Ήδη από τη δεκαετία του 1920, η l’Humanité, ακολουθώντας το παράδειγμα της Pravda, είχε συγκροτήσει ένα δίκτυο εθελοντών δημοσιογράφων προκειμένου να παρακάμψει τα ειδησεογραφικά πρακτορεία και να δημοσιεύσει ειδήσεις, κυρίως για τοπικές κινητοποιήσεις, οι οποίες είτε δεν έφταναν ποτέ στο Παρίσι, είτε επίτηδες αποσιωπούνταν.

Νεαρή γυναίκα στο μπαλκόνι

«Καταγράψτε την εποχή σας»

Στις αρχές της δεκαετίας του 1950, όταν η αγορά μιας φωτογραφικής μηχανής έγινε πιο προσιτή και η χρήση της απλοποιήθηκε, η εφημερίδα αποφάσισε να δημιουργήσει ένα τμήμα μη επαγγελματιών ανταποκριτών φωτογράφων. Για αυτό το λόγο οργάνωσε νυχτερινά σεμινάρια – ανοιχτά και σε μη μέλη του ΚΚΓ – στα οποία δίδαξαν σημαντικοί φωτογράφοι όπως οι Robert Doisneau, Paul Amlassy, Jean-Marie Baufle, Guy Le Querrec.

Διαδήλωση της 1ης Μαΐου

Οι ανταποκριτές δήλωσαν «παρών» και φωτογράφισαν κάθε είδους κινητοποίηση. Όπως αναφερόταν χαρακτηριστικά στις σελίδες του ενημερωτικού δελτίου Correspondant H με ημερομηνία 16 Απριλίου 1974 : « Να είστε με τις φωτογραφικές μηχανές σας παντού όπου εκφράζεται και αγωνίζεται ο άνθρωπος της εποχής μας. Αυτό σημαίνει φωτογραφία...».

Οι εικόνες τους μάς αποκαλύπτουν επίσης πλευρές της ζωής για τις οποίες ο φακός των επαγγελματιών φωτογράφων συνήθως αδιαφορεί: σκηνές από την καθημερινότητα, από εκδηλώσεις τοπικών συλλόγων, από αθλητικούς αγώνες, από καιρικά φαινόμενα ακόμα και από τροχαία ατυχήματα. Αφηγούνται έτσι με μοναδικό τρόπο πως μεταβλήθηκαν σταδιακά το αστικό περιβάλλον, οι καθημερινές συνήθειες και οι μορφές κοινωνικής πάλης στη μεταπολεμική Γαλλία.

Απεργία εργαζομένων στην εταιρεία Rateau

Συλλογικό βλέμμα

Στην έκθεση με τίτλο Συλλογικό βλέμμα, η οποία παρουσιάστηκε στη γιορτή της l’Humanité στο Παρίσι από τις 14 έως τις 16 Σεπτεμβρίου, είδαμε μια επιλογή 66 φωτογραφιών. Την επιστημονική επιμέλεια της έκθεσης είχαν οι Thierry Bonzon, Vincent Lemire Maud Chirio, και Angelos Dalachanis ιστορικοί του πανεπιστημίου Paris-Est Marne-la-Vallée. Ένα μέρος του φωτογραφικού αρχείου, το οποίο αριθμεί συνολικά περισσότερα από 35.000 κλισέ, είναι προσβάσιμο μέσω της ιστοσελίδας:http://acp-regardcollectif.univ-mlv.fr

Boulevard du Temple: Παρακολουθώντας μια διαδήλωση

Της Ευθυμίας Μακρίδου για το alterthess.gr 
Κατηγορία άρθρου:


Continue Reading
Δεν υπάρχουν σχόλια
Share:

Κυριακή 5 Οκτωβρίου 2014

Το "κίνημα της πατάτας" και το συνεταιριστικό κίνημα της κατοχής 1941-44

Ίδιες οι εποχές; Όχι βέβαια. Την τραγική κατάσταση της ανέχειας, της πείνας και του θανάτου που πέρασε εκείνα τα χρόνια ο ελληνικός λαός, κυρίως των πόλεων και περισσότερο της Αθήνας, δεν είχε ζήσει ποτέ μέχρι τότε, αλλά δεν έζησε και μέχρι σήμερα. Ιδιαίτερα τα δύο πρώτα χρόνια της Κατοχής. Του Μάνου Ιωαννίδη.
Οι προηγούμενες και οι επόμενες γενιές των χρόνων εκείνων ποτέ δεν ένιωσαν την αγωνία του τωρινού οικογενειάρχη για το αν θα μπορούσε να στήσει τσουκάλι κάθε μέρα που ξημέρωνε. Και τι τσουκάλι! Με ανάλαδα νεροπλύματα μπιζελιών, μαυροφάσουλων, φουλιών, φακής, μπλουγουριού, λαχανίδας, τσουκνίδας και ύποπτων αγριόχορτων που σκελετωμένες χορταρούδες μάζευαν από τις αλάνες, τα άφραχτα οικόπεδα και τις παρυφές της πόλης, της Αθήνας μας.
Με σπάνιες διανομές από τον Διεθνή Ερυθρό Σταυρό μερικών δραμιών οσπρίων, μπιζελιών, σταριού, σταφίδας ή φουντουκιών που μετέφερε με το Κουρτουλούςκαι το Τουλού-Μπουνάρ από την Τουρκία ή μερικών δραμιών μπομποτόψωμου από τους φούρνους, και όχι καθημερινά. Με τη μαύρη αγορά προσιτή μόνο σε μερικούς. Με τον λαό να πουλά ό,τι είχε και δεν είχε για να εξασφαλίσει μια μπουκιά στο στόμα των παιδιών του και να καταλαγιάσει την πείνα του με ξυλοκέρατα (χαρούπια) ή κουκουτσάλευρο (από τα κουκούτσια τους, που μετατρέπονταν σε μια γλοιώδη κουκουτσόπιτα!)
Μια Αθήνα που έφθινε! Με τους δεκάδες νεκρούς καθημερινά από την πείνα στις γωνιές των δρόμων και πάνω από τις σχάρες του σταθμού του ηλεκτρικού της Ομόνοιας -όπου οι ανέστιοι μαζεύονταν σε σωρούς για να εξασφαλίσουν λίγη ζέστη- να μεταφέρονται με χειροκίνητα καροτσάκια στα νεκροταφεία ή που θάβονταν κρυφά, ακόμη και στις αυλές των σπιτιών, για να μην παραδοθεί το δελτίο τροφίμων τους.
Με μικρά παιδιά αποστεωμένα, με πρησμένες κοιλιές και ένα τενεκεδάκι στο χέρι να εκλιπαρούν για μια κουταλιά φαΐ με τη θρηνητική φωνή τους: «Πεινάω, πεινάω καλοί μου ανθρώποι» και άλλους να ψάχνουν τους κάδους απορριμμάτων έξω από τα πλουσιόσπιτα και τους καταυλισμούς των κατακτητών για τίποτε αποφάγια και πορτοκαλόφλουδες.
Οι σκύλοι και οι γάτες είχαν εξαφανιστεί από τις αυλές και τους δρόμους. Ακόμη και οι χελώνες από τις παρυφές και τα γύρω δάση της πόλης είχαν εξαφανιστεί! Και οι κρεμμύδες, που κρέμαγαν οι νοικοκυρές την Πρωτοχρονιά έξω από την πόρτα τους! Εκείνος ο χειμώνας του 1941-42 ήταν από τους χειρότερους των χρόνων εκείνων. Ο χειμώνας εκείνος ήταν που σταμάτησε και τις ορδές του Χίτλερ έξω από τη Μόσχα. Και η κακομοίρα η δραχμή μας να τρέχει σε χιλιάδες, σε εκατομμύρια και μετά σε δισεκατομμύρια και τρισεκατομμύρια. Με μόνη σίγουρη νομισματική μονάδα πια το στάρι και το λάδι ως ανταλλακτικά μέσα.
Δεν θα σταθώ όμως σε περισσότερα, έχουν γραφτεί χιλιάδες σελίδες από πολλούς που έζησαν και άλλους που έχουν αναλύσει την οικονομική διάσταση αυτής της τραγικής εποχής.
Θα μας «τελείωνε»  η Αθήνα, ίσως και όλη η Ελλάδα, αν δεν αντιδρούσε ο λαός με τις ΕΑΜικές οργανώσεις του στην αρπακτική βουλιμία των κατακτητών που άδειαζαν αποθήκες, μαγαζιά και «απαλλοτρίωναν» για τις ανάγκες των στρατευμάτων και των λαών τους ολόκληρη σχεδόν τη γεωργική, μεταπρατική και βιομηχανική παραγωγή ή ό,τι είχε απομείνει από αυτή στις υπάρχουσες συνθήκες.
Πρώτοι ήταν οι κομμουνιστές που δραπέτευαν από τα ξερονήσια της εξορίας τους του Μεταξά και σε λίγο οι πρωτοπόροι αγωνιστές του ΕΑΜ, που, παράλληλα με τον απελευθερωτικό αγώνα και από την αρχή, έβαλαν ως πρώτο και κύριο στόχο τους την οργάνωση του λαού για την επιβίωσή του. Με στάσεις, απεργίες και μαχητικές διαδηλώσεις σε όλους τους κλάδους στον δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα, αλλά και στο κέντρο της πόλης, στις συνοικίες και στα σχολειά, αξίωνε ο λαός το σταμάτημα της ληστείας από τους κατακτητές, τη διανομή τροφίμων και την οργάνωση συσσιτίων.
Πέτυχε τη δραστηριοποίηση του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού, τη διανομή όσων κρατικών αποθεμάτων δεν είχαν αρπάξει ακόμη οι κατακτητές και την ίδρυση συσσιτίων σε σχολεία, πανεπιστήμια, δημόσιες υπηρεσίες, γιατρούς, δικηγόρους, τράπεζες και άλλους τόπους δουλειάς. Ακόμη και τον περιορισμό του παρακρατήματος της γεωργικής παραγωγής στο 10% και, σε λίγο, με τις «μάχες της σοδειάς» και τη μη παράδοσή του στους κατακτητές.
Προπάντων, όμως, ίδρυσε Λαϊκές Επιτροπές κατά κλάδους και την Παναθηναϊκή Λαϊκή Επιτροπή, επαναλειτούργησε όλους τους συνεταιρισμούς (πιστωτικούς, γεωργικούς, παραγωγικούς, προμηθευτικούς κ.λπ.) που είχαν περιπέσει σε αδράνεια από τη μεταξική δικτατορία και τον πόλεμο και σύστησε νέους, κυρίως προμηθευτικούς, στις πόλεις, ιδιαίτερα στην Αθήνα. Διαλύθηκε η παλιάΣυνομοσπονδία Γεωργικών Συνεταιρισμών και ιδρύθηκε η Πανελλήνια Συνομοσπονδία Ενώσεων Γεωργικών Συνεταιρισμών.
Σε όλους αυτούς τους οργανισμούς, τόσο στην Ελεύθερη Ελλάδα όσο και στην κατεχόμενη, πρωτοστατούσαν τίμιοι, φιλότιμοι και δραστήριοι αγωνιστές με υψηλό αίσθημα ευθύνης για το συμφέρον του τόπου και του λαού. Αλλά και του αντάρτικου, που σιγά - σιγά άρχισε να φουντώνει και να δημιουργεί δικούς του μηχανισμούς, όπως την Επιμελητεία του Αντάρτη (ΕΤΑ), που συνεργάζονταν με τους νόμιμους και παράνομους οργανισμούς και ενισχύονταν από αυτούς.
Η συγκέντρωση και η ανταλλαγή των προϊόντων τους αναδείχθηκε σε κύριο μέλημά τους. Στάρι, λάδι, όσπρια, ελιές, μπαμπάκι, υφάσματα, δέρματα, μετάξι, αλάτι, οινόπνευμα, σπίρτα και άλλα γεωργικά, κτηνοτροφικά, μεταπρατικά και βιομηχανικά προϊόντα διακινήθηκαν ανταλλακτικά σε σημαντικές ποσότητες από τους τόπους παραγωγής στους τόπους που τα στερούνταν. Με καΐκια, αυτοκίνητα, κάρα και ζώα, πότε με άδεια των αρχών και πότε παράνομα με την προστασία του ΕΛΑΣ και των ΕΑΜικών οργανώσεων.
Μεγάλο ρόλο στις μετακινήσεις αυτές έπαιξε η ΕΑΜική οργάνωση των σιδηροδρομικών, που μετέφερε βαγόνια ολόκληρα με γεωργικά κυρίως προϊόντα, που με θυσίες (μάχες της σοδειάς) είχαν κατακρατηθεί και δεν είχαν παραδοθεί στους κατακτητές.
Η Θεσσαλία έδινε στάρι στη Μυτιλήνη και έπαιρνε λάδι, σαπούνι και δέρματα. Ο Έβρος σιτηρά, όσπρια και μετάξι στη Λήμνο και τη Σαμοθράκη. Η Αρκαδία, η Ήπειρος και η Ρούμελη τα κτηνοτροφικά τους προϊόντα στις γειτονικές περιοχές και έπαιρναν στάρι, καλαμπόκι και όσπρια. Το ίδιο και η Βοιωτία και η Αχαΐα, που αντάλλασσαν τις πατάτες τους, και το Λεσίνι και η Κωπαΐδα τα δικά τους προϊόντα.
Στην Αθήνα δραστηριοποιήθηκαν κυρίως οι Λαϊκές Επιτροπές και οι προμηθευτικοί και καταναλωτικοί συνεταιρισμοί που εξασφάλιζαν τρόφιμα για τη λειτουργία των συσσιτίων ή τη διανομή τους στα μέλη τους σε πολύτιμες μικροποσότητες. Όλα σχεδόν τα υπουργεία είχαν τον προμηθευτικό συνεταιρισμό τους, για τον οποίο η κεντρική διεύθυνση, η Κεντρική Πανυπαλληλική Επιτροπή, εξασφάλιζε με απεργίες και παραστάσεις τις απαραίτητες ποσότητες πρώτων υλών και προϊόντων, ακόμη και υφάσματα για κοστούμια από τα εργοστάσια Λαναρά.
Λειτουργούσαν με υπαλλήλους αποσπασμένους στον συνεταιρισμό του υπουργείου τους, που πραγματικά έδιναν τον εαυτό τους στο έργο που είχαν αναλάβει, διακινδυνεύοντας και τη ζωή τους ακόμη ταξιδεύοντας στην επαρχία. Συστάθηκε επίσης η Επιτροπή Συνεργαζομένων Συνεταιρισμών Κατανάλωσης που προώθησε την ανταλλαγή βιομηχανικών και μεταπρατικών προϊόντων από τις πόλεις με γεωργικά από τα χωριά.
Αποδείχθηκαν τόσο χρήσιμοι οι συνεταιρισμοί, ώστε διατηρήθηκαν ακόμη και μετά την απελευθέρωση, όπως του υπουργείου Ναυτικών, ο οποίος λειτουργούσε, όπως θυμάμαι, μέχρι και τις αρχές της δεκαετίας του 1960 στα υπόγεια του υπουργείου, στην πλατεία Κλαυθμώνος.
Έτσι έσπασε σ' έναν βαθμό και η μαύρη αγορά, που χτυπήθηκε ακόμη και με κατασχέσεις και ανοίγματα αποθηκών από τον ΕΛΑΣ της Αθήνας και άμεση πώληση των εμπορευμάτων από τον μαυραγορίτη σε λογικές τιμές. Η μαύρη αγορά, που είχε καταστήσει την οδό Σοφοκλέους και την Ευριπίδου κέντρα και χρηματιστήρια της τότε πανάθλιας δημοσιονομικής μας κατάστασης και έδειχναν τον τρομερό κατήφορο της δραχμής μας με την άμεση σύνδεσή της ακόμη και με τις επιτυχίες ή αποτυχίες του Γερμανού στρατάρχη στην Αφρική, Ρόμελ, με την ιστορική κραυγή «Μπάστα - βάστα Ρόμελ».
Και θυμάμαι πόση χαρά και ανακούφιση δώσαμε στους Βυρωνιώτες και Παγκρατιώτες όταν, ως ΕΑΜΝίτες (ΕΑΜ Νέων, πριν από την ίδρυση της ΕΠΟΝ) εντοπίσαμε ένα μεγάλο μαυραγορίτικο φορτηγό κατάφορτο με πατάτες, στη γέφυρα του Βύρωνα, που με τη βοήθεια του ΕΛΑΣ κατασχέσαμε και πουλήσαμε στον πεινασμένο λαό.
Η εποχή μας, όπως είπα και στην αρχή, δεν μπορεί να συγκριθεί με την τοτινή. Όμως, πολλά θα μπορούσαν να διδαχθούν οι σημερινοί του «Κινήματος της πατάτας», κυρίως για την οργάνωση και λειτουργία του Κινήματός τους, αν εντρυφούσαν στις αφηγήσεις των τοτινών συνεταιριστών, στις μελέτες των ειδικών ερευνητών και στα καταστατικά των τότε συνεταιρισμών. Με τη βοήθεια και αυτού του τρομερού σύγχρονου επικοινωνιακού μέσου, του Διαδικτύου, θα μπορούσαν να συστηματοποιήσουν πιο ενεργητικά και αποτελεσματικά την αυτοοργάνωσή τους σε όλους τους παραγωγικούς τομείς.
Μάρτης 2012
* Ο Μ. Ιωαννίδης είναι συνταξιούχος δικηγόρος. Υπήρξε κατά την Κατοχή καπετάνιος του λόχου ΕΛΑΣ Βύρωνα Αθηνών, φοίτησε στη Σχολή Αξιωματικών του Γ.Σ. του ΕΛΑΣ στο βουνό, ονομάστηκε ανθυπολοχαγός και στη συνέχεια τοποθετήθηκε επιτελής του Προτύπου Τάγματος της Α' Ταξιαρχίας Αθηνών που έδρευε στην Καισαριανή. Eίναι συγγραφέας του βιβλίου «Φάκελος Νο 9745/Β - Στα χρόνια του Μεγάλου Αγώνα» (Έκδ. Μέδουσα).

Πηγή: Αυγή

           tvxs

Continue Reading
Δεν υπάρχουν σχόλια
Share:

Κυριακή 3 Αυγούστου 2014

"ήταν ένα μικρό καράβι..." ένα παιδικό τραγουδάκι με ιστορία....

Μέδουσα: «Ήταν ένα μικρό καράβι...»

Η ιστορία έχει το χάρισμα να εμπλέκει και να κρατά αναμεμειγμένα πολλά πράγματα διαφόρων ειδών. Όπως για παράδειγμα έναν πίνακα του γαλλικού ρομαντισμού, ένα παιδικό τραγούδι και μια τραγική ιστορία καννιβαλισμού. Για να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι ας παρουσιάσουμε μια εικόνα: Ένα παιδί που σιγοτραγουδά το τραγούδι «ήταν ένα μικρό καράβι...» περνά μπροστά από τον πίνακα «η Σχεδία της Μέδουσας» που εκτίθεται στο Λούβρο, στην αίθουσα 61 της πτέρυγας Sully.

Η ειρωνεία της παραπάνω εικόνας είναι τεράστια καθώς ένα απλό γαλλικό τραγουδάκι, που όλα τα παιδιά ξέρουν και τραγουδούν στην ουσία είναι η μελοποιημένη εξιστόρηση μιας μακάβριας ιστορίας ενός ναυαγίου και του κανιβαλισμού των επιζώντων του.

Το 1816, στις 17 Ιουνίου, σαλπάρουν από το Ροσφόρ στο Σαράντ Μαριτίμ της Γαλλίας τέσσερα πλοία με προορισμό το λιμάνι Πόρ Λουί της Σενεγάλης. Τα πλοία αυτά ήταν το μιρκό Argus, το ανεφοδιαστικό Loire, η κορβέτα Echo και η φρεγάτα Medusa. Στη Μέδουσα επέβαιναν και οι επιβάτες του ταξιδιού ανάμεσα στους οποίους ήταν ο νέος κυβερνήτης της Σενεγάλης, που ως τότε ήταν βρετανική αποικία, Ζυλιέν-Ντεζιρέ Σμαλτζ με την σύζυγό του.

Κυβερνήτης του πλοίου, το οποίο μετέφερε 400 επιβάτες και 160 άτομα πλήρωμα, ανέλαβε ο Υγκ Ντυρουά ντε Σωμερύ, που είχε να
ταξιδέψει στην ανοιχτή θάλασσα περισσότερα από 20 χρόνια, χωρίς ποτέ να είναι κυβερνήτης πλοίου, και μοναδικό προσόν του ήταν η γνωριμία με τον αδερφό του βασιλιά.

Ο κυβερνήτης του Loire φέρεται να είχε δηλώσει μεταγενέστερα ότι «ο Ντυρουά ντε Σωμερύ ήταν ένας ευγενής αυλικός, αλλά όχι σοβαρά σκεπτόμενος, ενώ θεωρούσε ότι, λόγω της θέσης του, εγώ θα έπρεπε να είμαι υπάκουος υπηρέτης του».

Κατά τον απόπλου, λοιπόν, ο Σωμερύ προσπάθησε να δείξει τις ικανότητές του και να φύγει γρήγορα. Το αποτέλεσμα ήταν να βρεθεί στις 2 Ιουλίου του ίδιου έτους κατά 100 ναυτικά μίλια εκτός πορείας, προσαραγμένος στις ακτές της σημερινής Μαυριτανίας. Όσες προσπάθειες να απελευθερώσουν το πλοίο και αν έγιναν καμία δεν ήταν επιτυχής. Ο κυβερνήτης έδωσε έτσι την εντολή να εγκαταλείψουν το καράβι με τις σωσίβιες λέμβους, οι οποίες δεν έφταναν για όλους. Κατά συνέπεια κατασκευάστηκε η «σχεδία της Μέδουσας».

Δεκατρείς ημέρες έμεινε η σχεδία στην θάλασσα, αφού αποκόπηκε από τις σωσίβιες λέμβους. Οι μαρτυρίες των επιζόντων θέλουν είτε τον Σωμερύ να κόβει τα σκοινιά που κρατούν την σχεδία με τις λέμβους είτε αυτά να σπάνε. Επί δεκατρείς ημέρες οι καταιγίδες και τα κύμματα έπαιρναν τους επιβάτες της σχεδίας και τους εξαφάνιζαν. Την τρίτη ημέρα, μάλιστα, σημειώθηκε και μια μικρή ανταρσία επάνω στην σχεδία, με τους κατώτερους αξιωματικούς να σκοτώνουν ορισμένους επιβάτες. Όμως στην σχεδία δεν υπήρχαν τρόφιμα ή άλλες προμήθειες. Μέχρι να διασωθούν οι επιβαίνοντες έτρωγαν τις σάρκες των νεκρών για να επιβιώσουν. Όταν την δέκατη τρίτη ημέρα το πλοίο Argus εντόπισε την σχεδία βρήκε μόνο 15 από τους 147 επιβαίνοντες...
  Όταν τα όσα συνέβησαν αυτές τις 13 ημέρες έγιναν γνωστά από τις μαρτυρίες των επιζώντων τέτοια ήταν η αποστροφή της γαλλικής κοινωνίας που παρουσίασε τον κανιβαλισμό, την απόγνωση και την ταλαιπωρία των επιβατών της σχεδίας της Μέδουσας σε πίνακες, όπως ο φημισμένος του Τεοντόρ Ζερικό (φωτογραφία), σε βιβλία, όπως το «Οι περιπέτειες του Αρθουρ Γκόρντον Πιμ από το Ναντάκετ» του Ε. Α. Πόου, που λαμβάνει χώρα πάνω στο φαλαινοθηρικό πλοίο «Γράμπος» ή στο μυθιστόρημα «Η σφίγγα των πάγων» του Ιουλίου Βερν, το οποίο γράφτηκε ως συνέχεια του βιβλίου του Πόου.
 
Η τραγική ιστορία πέρασε ακόμη και σε παιδικά τραγούδια... «΄Ηταν ενά μικρό καράβι...και τότε ρίξανε τον κλήρο για να δούνε ποιος θα φαγωθεί...»

Πηγή:tvxs

Continue Reading
Δεν υπάρχουν σχόλια
Share:

Breaking News

Send Quick Message

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

Recent

Random