Η Κλανιόλα — Το απίστευτο μυστικό των επτανησιακών κρεβατιώνThe Klaniola — The Incredible Secret of the Ionian Islands’ Beds

Η Κλανιόλα — Το απίστευτο μυστικό των επτανησιακών κρεβατιών

Αν νομίζετε πως η κλανιόλα ήταν ένα απλό, πρόχειρο αντικείμενο που κάποιος έφτιαξε για να αντιμετωπίσει μια… δύσκολη στιγμή, κάνετε λάθος.

Στα Επτάνησα η ιστορία της είναι πολύ πιο ενδιαφέρουσα.

Για να την καταλάβουμε, πρέπει να ταξιδέψουμε αρκετά χρόνια πίσω, σε μια εποχή που τα Επτάνησα είχαν τον δικό τους ιδιαίτερο χαρακτήρα.

Κέρκυρα, Ζάκυνθος, Κεφαλονιά, Λευκάδα…

Νησιά με έντονη βενετσιάνικη επιρροή, αρχοντικά σπίτια, μεγάλες οικογένειες και τους περίφημους Κόντηδες των Επτανήσων.

Στα σπίτια των πιο εύπορων οικογενειών υπήρχαν αντικείμενα που σήμερα μας φαίνονται απίστευτα. Και ανάμεσα σε αυτά υπήρχε και ένα μικρό «σύστημα εξαερισμού» του κρεβατιού.

Η κλανιόλα.

Η κατασκευή της ήταν απλή αλλά ευφυής για την εποχή.

Ένα χωνί και ένας μακρύς σωλήνας, συνήθως από ύφασμα ή δέρμα, ενώ υπήρχαν ακόμη και πιο πολυτελείς ασημένιες εκδοχές.

Το χωνί τοποθετούνταν κάτω από τα σκεπάσματα και ο σωλήνας οδηγούσε τις δυσάρεστες αναθυμιάσεις έξω από το δωμάτιο. Σε ορισμένες περιγραφές μάλιστα αναφέρεται ότι υπήρχε ειδική οπή στον τοίχο για τον σκοπό αυτό, ενώ στα πιο απλά σπίτια ο σωλήνας μπορούσε να οδηγεί προς το παράθυρο.

Και εδώ αρχίζει το πραγματικά ενδιαφέρον κομμάτι.

Η κλανιόλα δεν ήταν απλώς ένα αντικείμενο που κάποιος αγόραζε αν το χρειαζόταν.

Οι πηγές που αναφέρονται στην επτανησιακή παράδοση τη συνδέουν με τα προικοσύμφωνα και με τον εξοπλισμό του νυφικού κρεβατιού. Μαζί με τα σεντόνια, τα μαξιλάρια, το κρεβάτι και τα υπόλοιπα απαραίτητα του νοικοκυριού, αναφέρεται και η κλανιόλα.

Με λίγα λόγια…

Η νύφη μπορούσε να φύγει από το πατρικό της για να πάει στο σπίτι του γαμπρού και μαζί με την προίκα της να πάρει και το απαραίτητο εξάρτημα για τον… νυχτερινό εξαερισμό του συζυγικού κρεβατιού.

Και αυτό μας δίνει μια μοναδική εικόνα της καθημερινής ζωής εκείνης της εποχής.

Γιατί σήμερα όταν ακούμε τη λέξη «προίκα», φανταζόμαστε κεντήματα, σεντόνια, πιάτα, κατσαρόλες και πολύτιμα αντικείμενα.

Στα παλιά επτανησιακά σπίτια όμως η προίκα ήταν πολύ πιο λεπτομερής.

Υπήρχε ακόμη και πρόβλεψη για την άνεση του κρεβατιού.

Και μέσα σε αυτή την παράξενη αλλά απολύτως πρακτική συλλογή αντικειμένων, η κλανιόλα είχε τη δική της θέση.

Και επειδή μιλάμε για τα Επτάνησα και για τους Κόντηδες, υπάρχει και μια ακόμη ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια.

Η κλανιόλα δεν περιοριζόταν απαραίτητα στις απλές και φτηνές κατασκευές.

Υπήρχαν και ασημένιες.

Και αυτό από μόνο του μας δείχνει ότι ακόμη και ένα αντικείμενο με τόσο… ταπεινή αποστολή μπορούσε να αποκτήσει χαρακτήρα πολυτελείας.

Γιατί όταν η καθημερινότητα συναντούσε την αρχοντιά, ακόμη και η κλανιόλα μπορούσε να γίνει… αριστοκρατική.

Υπάρχει μάλιστα ένας μεταγενέστερος ισχυρισμός που συνδέει τέτοιου είδους πολυτελείς κλανιόλες ακόμη και με βασιλικά στρώματα, με αναφορά σε μια υποτιθέμενη ασημένια κλανιόλα του βασιλιά Γεωργίου Β΄, διακοσμημένη με βασιλικό οικόσημο.

Όμως εδώ χρειάζεται μια μικρή επιφύλαξη.

Η ύπαρξη ασημένιων κλανιόλων αναφέρεται στις πηγές, όμως τη συγκεκριμένη ιστορία για τον Γεώργιο Β΄ δεν μπόρεσα να τη βρω τεκμηριωμένη σε αξιόπιστη ιστορική πηγή.

Κι έτσι, καλύτερα να την κρατήσουμε ως ιστορία ή θρύλο που έχει κυκλοφορήσει, όχι ως βεβαιωμένο γεγονός.

Και ίσως αυτό κάνει την κλανιόλα ακόμη πιο ενδιαφέρουσα.

Γιατί πίσω από ένα αντικείμενο που σήμερα προκαλεί γέλιο, κρύβεται ένας ολόκληρος κόσμος.

Τα Επτάνησα των Κόντηδων.

Τα παλιά αρχοντικά.

Οι προίκες.

Τα μεγάλα συζυγικά κρεβάτια.

Οι συνήθειες μιας κοινωνίας που σήμερα μοιάζει μακρινή.

Και μέσα σε όλα αυτά, ένα μικρό χωνί με έναν σωλήνα που είχε έναν πολύ συγκεκριμένο σκοπό.

Να κάνει τη ζωή λίγο πιο… ευχάριστη.

Γιατί τελικά η ιστορία δεν γράφεται μόνο με βασιλιάδες, πολέμους και μεγάλες μάχες.

Γράφεται και μέσα στα σπίτια.

Στα αντικείμενα που χρησιμοποιούσαν οι άνθρωποι κάθε μέρα.

Και μερικές φορές, η ιστορία μπορεί να κρύβεται σε ένα αντικείμενο που σήμερα κανείς δεν θα περίμενε να βρει μέσα σε μια προίκα.

Την κλανιόλα.

Σαν τον παλιό καιρό.

Αν σας άρεσε η σημερινή μας ιστορία, κάντε εγγραφή στο κανάλι και μείνετε μαζί μας για την επόμενη. Μέχρι τότε, να είστε καλά

The Klaniola — The Incredible Secret of the Ionian Islands’ Beds

If you think that the klaniola was simply a crude, improvised object that someone came up with to deal with a… difficult moment, you’re wrong.

In the Ionian Islands, its story is much more interesting.

To understand it, we have to travel several years back in time, to an era when the Ionian Islands had their own distinctive character.

Corfu, Zakynthos, Kefalonia, Lefkada…

Islands with a strong Venetian influence, grand mansions, powerful families, and the famous Kontides of the Ionian Islands.

In the homes of the wealthier families, there were objects that would seem unbelievable to us today. And among them was a small “ventilation system” for the bed.

The klaniola.

Its construction was simple, but remarkably clever for its time.

A funnel and a long tube, usually made of fabric or leather, while there were even more luxurious silver versions.

The funnel was placed under the bedcovers, and the tube carried the unpleasant fumes outside the room. Some accounts even mention that there was a special opening in the wall for this purpose, while in simpler homes the tube could lead toward the window.

And this is where things get really interesting.

The klaniola was not simply an object that someone bought if they happened to need one.

Sources referring to Ionian tradition connect it with marriage dowry agreements and with the furnishings of the bride’s bed. Along with the sheets, pillows, bed, and other household essentials, the klaniola is also mentioned.

In other words…

A bride could leave her parents’ home to go to her husband’s house and, along with her dowry, take with her the essential piece of equipment for… the nighttime ventilation of the marital bed.

And this gives us a unique glimpse into everyday life in that era.

Because today, when we hear the word “dowry,” we imagine embroidery, sheets, dishes, pots, and valuable household objects.

But in the old Ionian homes, the dowry was much more detailed.

There was even provision for the comfort of the bed.

And within this strange but perfectly practical collection of household items, the klaniola had its own place.

And because we are talking about the Ionian Islands and the Kontides, there is another interesting detail.

The klaniola was not necessarily limited to simple and inexpensive constructions.

There were silver ones too.

And that alone shows us that even an object with such a… humble purpose could acquire a luxurious character.

Because when everyday life met aristocratic elegance, even a klaniola could become… aristocratic.

There is even a later claim connecting such luxurious klaniolas with royal beds, including a supposed silver klaniola belonging to King George II, decorated with a royal coat of arms.

But here we need to add a small note of caution.

The existence of silver klaniolas is mentioned in sources, but I have not been able to find the specific story about George II documented in a reliable historical source.

So it is better to treat it as a story or legend that has circulated, rather than as a confirmed historical fact.

And perhaps that makes the klaniola even more interesting.

Because behind an object that makes us laugh today, there is an entire world.

The Ionian Islands of the Kontides.

The old aristocratic mansions.

The dowries.

The large marital beds.

The customs of a society that today seems so distant.

And in the middle of all this, a small funnel with a tube that had one very specific purpose.

To make life a little more… pleasant.

Because in the end, history is not written only through kings, wars, and great battles.

It is also written inside people’s homes.

In the objects they used every day.

And sometimes, history can be hiding inside an object that nobody today would expect to find among the contents of a dowry.

The klaniola.

San ton Kalo Kairo (Just like in the old days).

If you enjoyed today’s story, make sure to subscribe to the channel and stay with us for the next one. Until then, take care and all the best.

Ο κόμης, το ψωμί και η μεγάλη παρεξήγηση-The Earl, the Bread, and the Great Misunderstanding.

Μια ιστορία για το πώς η ανάγκη βαφτίζει τις ιδέες και η τύχη κρατά τα ονόματα.

Κάποτε, τον 18ο αιώνα, ένας αριστοκράτης με βαρύ τίτλο και ελαφρώς λαδωμένα δάχτυλα έδωσε, άθελά του, όνομα στο πιο απλό φαγητό του κόσμου.

Ο John Montagu δεν ξύπνησε ένα πρωί λέγοντας:
«Σήμερα θα αλλάξω την παγκόσμια γαστρονομία».

Το πιθανότερο είναι ότι σκέφτηκε κάτι πολύ πιο ανθρώπινο:
«Πεινάω… αλλά δεν θέλω να σταματήσω το παιχνίδι».

Έτσι ζήτησε το κρέας του ανάμεσα σε δύο φέτες ψωμί. Όχι για να γράψει ιστορία. Αλλά για να μη λερώσει τα χαρτιά του.

Το αστείο είναι ότι άνθρωποι έβαζαν φαγητό μέσα σε ψωμί αιώνες πριν από εκείνον. Σε αγορές, σε χωράφια, σε καραβάνια. Το ψωμί ήταν πάντα η πιο πρακτική “συσκευασία”.
Αλλά κανείς από αυτούς δεν είχε τίτλο ευγενείας.

Και κάπως έτσι, η ιστορία θυμήθηκε όχι εκείνον που το σκέφτηκε πρώτος, αλλά εκείνον που είχε το πιο… βαρύ όνομα.

Κι αν το καλοσκεφτείς, ίσως αυτό να συμβαίνει πιο συχνά απ’ όσο νομίζουμε.

Πόσες ιδέες γύρω μας γεννήθηκαν από ανάγκη και βαφτίστηκαν από τύχη;
Πόσες μικρές λύσεις της στιγμής έγιναν, χωρίς να το καταλάβουμε, κομμάτι της καθημερινότητάς μας;

Το σάντουιτς είναι ίσως το πιο δημοκρατικό φαγητό του κόσμου.
Το τρώει ο μαθητής, ο εργάτης, ο ταξιδιώτης, ο βιαστικός ερωτευμένος που τρέχει να προλάβει ραντεβού.

Κι όμως, φέρει το όνομα ενός κόμη.

Μεταξύ μας…
τι μένει τελικά περισσότερο;
Η επινόηση ή το όνομα;

Και στη δική μας ζωή — τι θα θέλαμε να μείνει;

Once upon a time, in the 18th century, an aristocrat with a grand title and slightly greasy fingers accidentally gave a name to the simplest food in the world.

John Montagu didn’t wake up one morning and say,
“Today, I’m going to change world gastronomy.”

He probably thought something much more human:
“I’m hungry… but I don’t want to stop the game.”

So he asked for his meat between two slices of bread. Not to make history. But so he wouldn’t get his cards dirty.

The funny thing is, people had been putting food inside bread for centuries before him. In markets, in fields, in caravans. Bread had always been the most practical kind of “packaging.”

But none of those people had a noble title.

And somehow, history remembered not the person who thought of it first, but the one who happened to have the most… important name.

And if you think about it, perhaps this happens more often than we realize.

How many ideas around us were born out of necessity and given a name by chance?
How many little solutions we came up with in the moment quietly became part of our everyday lives without us even noticing?

The sandwich is perhaps the most democratic food in the world.
The student eats it, the worker, the traveler, the lovestruck person rushing to make it to a date.

And yet, it bears the name of an earl.

Between you and me…
what ultimately stays with us longer?
The invention or the name?

And in our own lives — what would we want to remain?

"Να με ψάχνεις" - Look for Me There- Georgia Stavrianea

https://www.youtube.com/@logotexnis/shorts

Look for Me There

When I am no longer here,

look for me in the shadows of the afternoon,

 Under the jasmine pergolas at night,

 In the neighborhoods of the stars at every mauve dawn..

Look for me where love persists,

where the world is still breathing..

 I won't be lost, I will never truly be gone..

I will live on in your every little habit..

And in your hours of need, look for me,

in the gray zones of life,

on freezing cold nights,

by the fires of the homeless,

and among the wild beasts of life.

Look for me where love persists,

where the world is still breathing..

I won't be lost,

 I will never truly be gone..

 I will live on in your every little habit..

Underneath the rooftops

look for me,

in the tiny crumbs

left for the birds upon the snow,

and in the saffron sunset

when the burning sky

plays games with the sun.

Look for me where love persists,

where the world is still breathing..

I won't be lost, I will never truly be gone..

 I will live on in your every little habit..

Georgia Stavrianea

 

Τα Μυστικά Σύμβολα του Μυστικού Δείπνου του Λεονάρντο ντα Βίντσι-Τhe Secret Symbols of Leonardo da Vinci’s The Last Supper

 

Τα μυστικά σύμβολα του «Μυστικού Δείπνου»του Λεονάρντο ντα Βίντσι

Έχετε σκεφτεί ότι όταν ο Λεονάρντο ντα Βίντσι ζωγράφιζε τον Μυστικό Δείπνο, δεν ήθελε απλώς να δείξει ένα θρησκευτικό γεγονός;

Ήθελε να παγώσει τη στιγμή… που ο Ιησούς ανακοινώνει: «Ένας από εσάς θα με προδώσει». Και όλος ο πίνακας… χτίζεται γύρω από αυτό το σοκ.

Στο κέντρο, ο Ιησούς. Το σώμα του σχηματίζει ένα τέλειο τρίγωνο. Σύμβολο σταθερότητας και της Αγίας Τριάδας. Είναι ο μόνος ήρεμος. Γύρω του… χάος.

Ο αριθμός τρία επαναλαμβάνεται παντού. Οι μαθητές είναι χωρισμένοι ανά τρεις. Πίσω υπάρχουν τρία παράθυρα. Για τον Λεονάρντο, η γεωμετρία ήταν γλώσσα.

Κοιτάξτε το φως πίσω από το κεφάλι του. Λειτουργεί σαν φυσικό φωτοστέφανο. Αντί για το κλασικό χρυσό της εποχής, ο Λεονάρντο επιλέγει το φως της ημέρας. Ο Χριστός είναι θεός, αλλά είναι και άνθρωπος.

Και δίπλα… ο Ιούδας. Ο μόνος που τραβιέται στο σκοτάδι. Στο χέρι κρατά ένα σακούλι. Τα τριάντα αργύρια.

Μπροστά του, υπάρχει χυμένο αλάτι. Στην παράδοση, αυτό σημαίνει κακοτυχία και προδοσία.

Στα χέρια του Ιησού, ένα άλλο σύμβολο. Το ένα προς το ψωμί, το άλλο προς το κρασί. Η Θεία Ευχαριστία.

Μετά… η μεγάλη αμφιβολία. Η μορφή στα δεξιά του.

Γα την ιστορία της τέχνης, είναι ο Ιωάννης. Νέος, χωρίς γένια. Όμως ο «Κώδικας Ντα Βίντσι» έκανε διάσημη τη θεωρία ότι είναι η Μαρία η Μαγδαληνή. Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει καμία ιστορική απόδειξη. Οι ειδικοί την αποκλείουν.

Το ίδιο ισχύει και για τους άλλους «κρυφούς κώδικες». Μουσικές νότες, αστρολογικά σύμβολα… Γοητευτικά, αλλά χωρίς αποδείξεις.

Το πραγματικό μυστικό είναι πιο ανθρώπινο. Ο Λεονάρντο δεν έκρυψε έναν γρίφο. Αποτύπωσε την αντίδραση στην προδοσία. Τον φόβο. Το σοκ.

Τα σύμβολα είναι εργαλεία για να δυναμώσει το συναίσθημα. Και γι’ αυτό, 500 χρόνια μετά, ο Μυστικός Δείπνος μας μαγνητίζει. Όχι γιατί κρύβει απαντήσεις… αλλά γιατί μας κάνει να ρωτάμε.

Βάνα Σμπαρούνη

Τhe Secret Symbols of Leonardo da Vinci’s The Last Supper

Have you ever considered that when Leonardo da Vinci painted The Last Supper, he wasn’t simply trying to depict a religious event?

He wanted to freeze the moment… when Jesus announces: “One of you will betray me.” And the entire painting… is built around that shock.

At the center stands Jesus. His body forms a perfect triangle. A symbol of stability and the Holy Trinity. He is the only calm figure. Around him… chaos.

The number three appears everywhere. The disciples are grouped in threes. Behind them are three windows. For Leonardo, geometry was a language.

Look at the light behind his head. It works like a natural halo. Instead of the traditional golden halo of the period, Leonardo chooses daylight. Christ is God, but he is also human.

And beside him… Judas. The only figure drawn into the darkness. In his hand, he holds a small bag. The thirty pieces of silver.

In front of him, spilled salt. In tradition, this symbolizes bad luck and betrayal.

In Jesus’ hands, another symbol. One points toward the bread, the other toward the wine. The Eucharist.

Then… the great controversy. The figure to his right.

For art historians, it is John. Young and beardless. Yet The Da Vinci Code made famous the theory that the figure is Mary Magdalene. In reality, there is no historical evidence for this claim. Experts reject it.

The same applies to the other “hidden codes.” Musical notes, astrological symbols… fascinating, but unsupported by evidence.

The real secret is more human. Leonardo did not hide a puzzle. He captured the reaction to betrayal. The fear. The shock.

The symbols are tools used to intensify emotion. And that is why, 500 years later, The Last Supper continues to captivate us. Not because it hides answers… but because it makes us ask questions.

Vana Sbarouni

Εσύ – Αργύρης Χιόνης You – Argyris Chionis

 

 

Εσύ – Αργύρης Χιόνης
You – Argyris Chionis

---

Χρόνια ολόκληρα
γράφω για σένα

For whole years
I have been writing about you

---

και δεν έγραψα ποτέ
το όνομά σου.

and never once
have I written your name.

---

Πολλοί θα πουν
πως δεν τόλμησα

Many will say
that I did not dare

---

να το προφέρω,

to speak it aloud,

---

άλλοι
πως δεν χρειάστηκε

others
that there was no need

---

μια κι ήταν
φως φανάρι

since it was
plain as daylight

---

πως έγραφα
για σένα,

that I was writing
for you,

---

άλλοι
πως το ’κανα

others
that I did it

---

για λόγους
τακτικής ή τεχνικής,

for reasons
of strategy or craft,

---

για να μην έχουν
μόνο μια ερμηνεία

so that they would not have
only one interpretation

---

τα γραπτά μου.

my writings.

---

Το ότι
για σένα γράφω

That
I write for you

---

τίποτα
δεν αποδείχνει.

proves
nothing.

---

Κάνω το ίδιο
για τον εαυτό μου

I do the same
for myself

---

κι ούτε αυτό
αποδείχνει κάτι…

and not even that
proves anything…

---

(Απλώς)
είπα

(I simply)
said

---

να σε γδυθώ

to strip you away

---

να σε πετάξω
από πάνω μου,

to cast you
off from me,

---

να λυτρωθώ

to free myself

---

από το βάρος σου

from your weight

---

που με συνθλίβει.

that crushes me.

---

Όμως
δεν είσαι ρούχο

But
you are not clothing

---

ούτε δέρμα

nor skin

---

ούτε σάρκα…

nor flesh…

---

Ένας πηχτός αέρας
είσαι,

You are
a dense air,

---

μια πυκνή σιωπή,

a thick silence,

---

τόσο πυκνή

so dense

---

που ακόμα κι
η πιο αιχμηρή

that even
the sharpest

---

κραυγή μου

cry of mine

---

δεν σε κομματιάζει…

cannot shatter you…

 

Εαρινή Συμφωνία – Γιάννης Ρίτσος – Απόσπασμα Spring Symphony – Yiannis Ritsos – Excerpt

 

Άκου τα σήμαντρα

Hear the pealing bells

των εξοχικών εκκλησιών.
of the countryside churches.

Φτάνουν από πολύ μακριά
They come from very far away

από πολύ βαθιά.
from very deep within.

Απ' τα χείλη των παιδιών
From the lips of children

απ' την άγνοια των χελιδονιών
from the unknowing of the swallows

απ' τις άσπρες αυλές της Κυριακής
from the white courtyards of Sunday

απ' τ' αγιοκλήματα και τους περιστεριώνες
from the honeysuckles and the dovecotes

των ταπεινών σπιτιών.
of humble homes.

Άκου τα σήμαντρα
Hear the pealing bells

των εαρινών εκκλησιών.
of the springtime churches.

Είναι οι εκκλησίες
They are the churches

που δε γνώρισαν τη σταύρωση
that never knew the Crucifixion

και την ανάσταση.
nor the Resurrection.

Γνώρισαν μόνο τις εικόνες
They knew only the images

του Δωδεκαετούς
of the Twelve-year-old

που 'χε μια μάνα τρυφερή
who had a tender mother

που τον περίμενε τα βράδια στο κατώφλι
who waited for him at dusk upon the threshold

έναν πατέρα ειρηνικό που ευώδιαζε χωράφι
a peaceful father, scented with the fields

που 'χε στα μάτια του το μήνυμα
whose eyes carried the message

της επερχόμενης Μαγδαληνής.
of the coming Magdalene.

Χριστέ μου
My Christ

τι θα 'τανε η πορεία σου
what would your journey be

δίχως τη σμύρνα και το νάρδο
without myrrh and nard

στα σκονισμένα πόδια σου;
upon your dust-covered feet?

Ανοικτά Παράθυρα στο Φως και τα Όνειρα… ✦ Open Windows to Light and Dreams… ✦ 빛과 꿈을 향한 열린 창문…

Ανοικτά Παράθυρα στο Φως και τα Όνειρα… 

Open Windows to Light and Dreams… 

 빛과 꿈을 향한 열린 창문…

Ακούγεται η μουσική σύνθεση "Τα μυστικά της σελήνης" της Ευανθίας Ρεμπούτσικα

Playing the musical composition “The Secrets of the Moon” by Evanthia Reboutsika

유반티아 레부치카(Evanthia Reboutsika)의 음악 작품 “달의 비밀”이 연주됩니다.

Ανοίχτε το παράθυρο να φέρει τη σιωπή, το φως και τα όνειρα μέσα στο δωμάτιο…  

Open the window to let silence, light, and dreams enter the room…  

열린 창문을 열어 침묵과 빛과 꿈이 방 안으로 들어오게 하세요…

Αυτό το βίντεο συνδέει δύο μεγάλους Έλληνες ποιητές, τον Οδυσσέα Ελύτη και τον Γιάννη Ρίτσο, με εικόνες που μιλούν για σιωπή, φως και θέαση.

This video connects two great Greek poets, Odysseas Elytis and Yiannis Ritsos, with images that speak of silence, light, and vision.

이 비디오는 두 명의 그리스 시인, 오디세아스 엘리티스와 야니스 리초스를 연결하며, 침묵과 빛, 그리고 시선에 대해 이야기하는 장면들을 담고 있습니다.

«Παράθυρα» — Οδυσσέας Ελύτης

“Windows” — Odysseas Elytis

Είμαι ένας απλός, καθημερινός, αισιόδοξος άνθρωπος.
I am a simple, ordinary, optimistic person.

Αλλά, δεν αντέχω τα παράθυρα χωρίς θέα.
But I cannot bear windows without a view.

Τα παράθυρα βρίσκονται εκεί για να ταξιδεύουν τη ματιά.
Windows exist to let the gaze travel.

Για ν’ αποκαλύπτουν ορίζοντες.
To reveal horizons.

Για να υπόσχονται το «παραπέρα».
To promise what lies “beyond.”

Για να λούζουν στο αληθινό φως τ’ άδεια δωμάτια.
To bathe empty rooms in true light.

Για να φτιάχνουν σκιές με χρώμα πάνω στους λευκούς τοίχους…
To cast shadows tinged with color upon white walls…

 

«Παράθυρα» — Οδυσσέας Ελύτης

「창문들」 — 오디세아스 엘리티스

Είμαι ένας απλός, καθημερινός, αισιόδοξος άνθρωπος.
나는 단순하고, 일상적이며, 낙관적인 사람이다.

Αλλά, δεν αντέχω τα παράθυρα χωρίς θέα.
그러나, 전망 없는 창문은 견딜 수 없다.

Τα παράθυρα βρίσκονται εκεί για να ταξιδεύουν τη ματιά.
창문은 시선을 여행시키기 위해 존재한다.

Για ν’ αποκαλύπτουν ορίζοντες.
지평선을 드러내기 위해.

Για να υπόσχονται το «παραπέρα».
‘그 너머’를 약속하기 위해.

Για να λούζουν στο αληθινό φώς τ’ άδεια δωμάτια.
비어 있는 방들을 참된 빛으로 적시기 위해.

Για να φτιάχνουν σκιές με χρώμα πάνω στους λευκούς τοίχους…
하얀 벽 위에 색을 가진 그림자를 만들기 위해…

«Άνοιξε τα παράθυρα» — Γιάννης Ρίτσος

“Open the Windows” — Yiannis Ritsos

Άνοιξε τα παράθυρα να δεις το σύμπαν ανθισμένο
Open the windows, so you may see the universe in bloom

μ’ όλες τις παπαρούνες του αίματός μας, – να μάθεις να χαμογελάς.
with all the poppies of our blood — and learn to smile.

Δε βλέπεις;
Don’t you see?

Καθώς απομακρύνεται η άνοιξη πίσω της έρχεται η νέα μας άνοιξη.
As spring withdraws, behind it comes our new spring.

Να τος ο ήλιος πάνω απ’ τις μπρούτζινες πολιτείες,
There is the sun above the bronze cities,

πάνω απ’ τους πράσινους αγρούς μες την καρδιά μας.
above the green fields within our hearts.

Νιώθω στους ώμους το βαθύ μυρμήγκιασμα
I feel upon my shoulders the deep tingling

καθώς φυτρώνουν όλο πιο νέα και πιο μεγάλα τα φτερά μας.
as our wings grow ever newer and ever larger.

Ύψωσε τα ματόκλαδα.
Lift your eyelids.

Αστράφτει ο κόσμος έξω από τη λύπη σου.
The world flashes with light beyond your sorrow.

Φως και αίμα.
Light and blood.

Τραγούδι και σιωπή.
Song and silence.

Καλοί μου άνθρωποι πως μπορείτε να σκύβετε ακόμη;
My good people, how can you still bow your heads?

Πώς μπορείτε να μη χαμογελάτε;
How can you not smile?

Ανοίχτε τα παράθυρα.
Open the windows.

«Άνοιξε τα παράθυρα» — Γιάννης Ρίτσος

「창문을 열어라」 — 야니스 리초스

Άνοιξε τα παράθυρα να δεις το σύμπαν ανθισμένο μ’ όλες τις παπαρούνες του αίματός μας, – να μάθεις να χαμογελάς.
창문을 열어라, 우리 피의 모든 양귀비로 만개한 우주를 보아라, ― 미소 짓는 법을 배우기 위해.

Δε βλέπεις;
보이지 않느냐?

Καθώς απομακρύνεται η άνοιξη πίσω της έρχεται η νέα μας άνοιξη.
봄이 멀어질수록, 그 뒤에서 우리의 새로운 봄이 다가온다.

Να τος ο ήλιος πάνω απ’ τις μπρούτζινες πολιτείες, πάνω απ’ τους πράσινους αγρούς μες την καρδιά μας.
보아라, 태양이 청동의 도시들 위에, 우리 가슴 속의 푸른 들판들 위에 떠 있다.

Νιώθω στους ώμους το βαθύ μυρμήγκιασμα καθώς φυτρώνουν όλο πιο νέα και πιο μεγάλα τα φτερά μας.
점점 더 새롭고 더 커지는 우리의 날개들이 자라나며, 어깨 위로 깊은 저림이 느껴진다.

Ύψωσε τα ματόκλαδα.
눈꺼풀을 들어 올려라.

Αστράφτει ο κόσμος έξω από τη λύπη σου.
너의 슬픔 밖에서 세상은 번쩍이고 있다.

Φως και αίμα.
빛과 피.

Τραγούδι και σιωπή.
노래와 침묵.

Καλοί μου άνθρωποι πως μπορείτε να σκύβετε ακόμη;
선한 사람들이여, 어떻게 아직도 고개를 숙이고 있습니까?

Πώς μπορείτε να μη χαμογελάτε;
어떻게 웃지 않을 수 있습니까?

Ανοίχτε τα παράθυρα.
창문을 여십시오.