"Εκεί
στις ακτές μιας μακρινής χώρας, της Αιθιοπίας, η θάλασσα δεν έφερνε πια τη
γαλήνη, αλλά τον τρόμο. Όλα είχαν ξεκινήσει από την αλαζονεία της βασίλισσας
Κασσιόπης όταν περήφανη για την ομορφιά της είχε καυχηθεί πως ήταν πιο ωραία
ακόμα και από τις Νηρηίδες , εκείνες τις νεράϊδες του βυθού. Η ύβρις αυτή
τάραξε τα γαλαζοπράσινα νερά. Και τότε, ο Ποσειδώνας, οργισμένος για την προσβολή αυτή προς τις κόρες του,
εξαπέλυσε έναν εφιάλτη μέσα από τα έγκατα των ωκεανών. Αυτός ο εφιάλτης δεν ήταν
άλλος από το Κήτος, ένα θαλάσσιο τέρας με σκληρά λέπια σαν σίδερο και μάτια που
έσταζαν θάνατο.
Ο
βασιλιάς Κηφέας, βλέποντας την καταστροφή του τόπου του, απελπισμένος ζήτησε
χρησμό από το μαντείο του Άμμωνα. Όμως, η απάντηση των θεών ήταν αμείλικτη. Για
να σωθεί το βασίλειο του θα έπρεπε να θυσιαστεί η μοναχοκόρη τους, η αγνή και
πανέμορφη Ανδρομέδα.
Η
αυγή εκείνη δεν έφερε φως, μόνο ένα πέπλο από στάχτη, λες και ο ίδιος ο ήλιος,
τρομαγμένος, κρύφτηκε πίσω από τα βαριά σύννεφα για να μην αντικρίσει αυτό το
ανόσιο κρίμα. Η πανέμορφη Ανδρομέδα οδηγήθηκε στην ανατολική άκρη ενός
απόκρημνου, μαύρου βράχου, ενός πέτρινου γίγαντα που ορθωνόταν σαν βάρβαρο
άγαλμα, καρφωμένο στην αιμοσταγή καρδιά του πελάγους. Εκεί, η θάλασσα βρυχόταν,
τα κύματα ορμούσαν σαν αφρισμένα μανιασμένα θηρία, ορθώνοντας το ανάστημά τους
πριν συντριβούν με εκκωφαντικό θρήνο πάνω στα κοφτερά ριζιμιά, σκορπίζοντας
χιλιάδες υδάτινα θραύσματα.
Οι
δήμιοι, με χέρια άσπλαχνα, πέρασαν στους τρυφερούς καρπούς της Ανδρομέδας
βαριές, σκουριασμένες αλυσίδες. Το ψυχρό, νεκρό σίδερο δέθηκε σφιχτά με την
παγωμένη πέτρα, αφήνοντας την έρμη την κόρη έκθετη στις άγριες ορέξεις του
αόρατου τέρατος και στο ανελέητο μαστίγωμα του αλμυρού βοριά, που της πλήγωνε το
δέρμα. Τα δάκρυά της, καυτά και διάφανα σαν λιωμένο κρύσταλλο κυλούσαν στα
μάγουλά της για να σμίξουν με την άγρια αλμύρα του αφρού που εκτοξευόταν ψηλά,
σαν μια βουβή προσευχή που πνιγόταν στην αντάρα, ενώ το βλέμμα της, θολό από
την απόγνωση, χανόταν στην άκρη ενός ορίζοντα που πλέον σκοτείνιαζε γοργά,
βαμμένος με εκείνα τα μελανά, πένθιμα χρώματα του επερχόμενου θανάτου.
Την ίδια ώρα, εκεί ψηλά στον ουρανό, ένας σκισμένος άνεμος μετέφερε έναν ήρωα. Ήταν ο Περσέας, ο γιος του Δία, που επέστρεφε νικητής από τη σκληρή μάχη του με τη Μέδουσα. Φορούσε τα φτερωτά σανδάλια του Ερμή και έσκιζε τα σύννεφα, κρατώντας στο χέρι του το σακίδιο με το φονικό κεφάλι της Γοργόνας.
Καθώς έσκιζε τον ουρανό πάνω από τις δαντελωτές ακτές της Αιθιοπίας, το βλέμμα του μαγνητίστηκε από μια λευκή φιγούρα που ξεχώριζε μέσα στην όλη αντάρα του βράχου. Ο Περσέας στην αρχή πίστεψε πως αντίκριζε ένα αριστουργηματικό άγαλμα από παριανό μάρμαρο, λαξευμένο με θεϊκή μαεστρία από το χέρι κάποιου σπουδαίου τεχνίτη που ήθελε να φυλακίσει την τελειότητα στην πέτρα...

