Μεταξύ μας… οι πιο παράξενες ιστορίες του Μάρκο Πόλο-Between Us… The Strangest Stories of Marco Polo

 

Αν ο Μάρκο Πόλο είχε Instagram, τα stories του θα είχαν highlight «Δεν θα με πιστέψετε».

Ο διάσημος Βενετός ταξιδευτής, που τον 13ο αιώνα έφτασε μέχρι την αυλή του Κουμπλάι Χαν στην Κίνα, γύρισε πίσω στην Ευρώπη με αποσκευές γεμάτες… ιστορίες.

Μίλησε για πόλεις πιο πλούσιες απ’ ό,τι μπορούσε να φανταστεί η Δύση, για παλάτια που έλαμπαν, για χαρτονόμισμα — ναι, χαρτονομίσματα! — σε μια εποχή που η Ευρώπη μετά βίας διανοούνταν κάτι τέτοιο. Για γιγάντια πλοία, για εξωτικά ζώα, για πολιτισμούς οργανωμένους με τρόπους που έμοιαζαν σχεδόν… επιστημονική φαντασία.

Και φυσικά, πολλοί δεν τον πίστεψαν. Όταν το ταξιδιωτικό του χρονικό, γνωστό ως Τα Ταξίδια του Μάρκο Πόλο, άρχισε να κυκλοφορεί, αρκετοί θεώρησαν ότι τα είχε «φουσκώσει». Αλλά πολλά από αυτά που τότε ακούγονταν σαν παραμύθια, αργότερα επιβεβαιώθηκαν.

Μεταξύ μας; Ίσως το πιο συναρπαστικό δεν είναι αν όλα όσα είπε ήταν ακριβή. Είναι ότι άνοιξε ένα παράθυρο φαντασίας. Έκανε την Ευρώπη να κοιτάξει ανατολικά και να αναρωτηθεί: «τι άλλο υπάρχει εκεί έξω;» 

---

Οι πιο παράξενες ιστορίες του 

 Το χαρτονόμισμα του αυτοκράτορα

Ο Πόλο περιγράφει τον Κουμπλάι Χαν να εκδίδει χαρτονομίσματα — όχι χρυσά, όχι ασήμι, αλλά χαρτί. Στην Ευρώπη του 13ου αιώνα ακουγόταν σαν μαγεία. Σήμερα λέγεται… οικονομικό σύστημα.

 Οι γιγάντιες πόλεις της Ασίας

Πόλεις με αμέτρητους κατοίκους, αγορές που έσφυζαν από ζωή και οργάνωση που ξεπερνούσε κάθε ευρωπαϊκή πρωτεύουσα. Για πολλούς, υπερβολή. Για άλλους, η πρώτη ματιά σε μια Ασία που η Ευρώπη δεν είχε δει ποτέ.

 Νησιά γεμάτα πλούτο και παράξενα έθιμα

Μπαχαρικά, πολύτιμοι λίθοι και έθιμα που φαίνονταν εξωτικά — ίσως και τρομακτικά. Ο Πόλο δεν κρατούσε τίποτα κρυφό, σαν να μας λέει: «Κοίτα τι υπάρχει εκεί έξω!»

 Το «τέρας» με το ένα κέρατο

Ένα ζώο με ένα κέρατο στο μέτωπο που μπέρδεψε τους Ευρωπαίους: μονόκερος ή ρινόκερος; Ο Πόλο περιγράφει ένα πλάσμα μεγάλο, βαρύ και τραχύ — και σίγουρα όχι φιλικό. Το πιο συναρπαστικό; Η Ευρώπη δεν είχε δει τίποτα παρόμοιο.

Και κάπως έτσι, με τα μάτια του Μάρκο Πόλο, βλέπουμε έναν κόσμο που δεν χωράει στα βιβλία της ιστορίας ή στις εικόνες που φανταζόμαστε.

Μας θυμίζει ότι τα ταξίδια δεν είναι μόνο χάρτες και πόλεις, αλλά και ιστορίες που σε κάνουν να αμφιβάλλεις, να ονειρεύεσαι και να χαμογελάς ταυτόχρονα.

Μεταξύ μας… ίσως το καλύτερο μέρος του ταξιδιού δεν είναι να φτάσεις κάπου. Είναι να ανακαλύψεις τις μικρές, τρελές και παράξενες λεπτομέρειες που κάνουν τον κόσμο τόσο συναρπαστικό. 

Και τώρα, κοιτάξτε γύρω σας… ποιο “τέρας”, ποιο χαρτονόμισμα ή ποια γιγάντια πόλη σας περιμένει να τα ανακαλύψετε; 

Μεταξύ μας...Βάνα Σμπαρούνη

If Marco Polo had Instagram, his stories would have a highlight titled “You won’t believe this.”

The famous Venetian traveler, who in the 13th century made his way all the way to the court of Kublai Khan in China, returned to Europe with luggage full of… stories.

He spoke of cities richer than anything the West could imagine, of shimmering palaces, of paper money — yes, paper money! — at a time when Europe could barely conceive of such a thing. Of giant ships, exotic animals, and civilizations organized in ways that felt almost… like science fiction.

And of course, many didn’t believe him. When his travel account, known as The Travels of Marco Polo, began to circulate, quite a few thought he had “embellished” things. Yet many of those stories that once sounded like fairy tales were later confirmed.

Between us? Maybe the most fascinating part isn’t whether everything he said was accurate. It’s that he opened a window of imagination. He made Europe look east and wonder: “what else is out there?”

---

The Strangest Stories

The Emperor’s Paper Money
Polo describes Kublai Khan issuing paper money — not gold, not silver, but paper. In 13th-century Europe, it sounded like magic. Today, we call it… an economic system.

The Giant Cities of Asia
Cities with countless inhabitants, markets bursting with life, and organization beyond any European capital. For some, an exaggeration. For others, a first glimpse of an Asia Europe had never seen.

Islands of Wealth and Strange Customs
Spices, precious stones, and customs that seemed exotic — maybe even unsettling. Polo held nothing back, as if telling us: “Look what’s out there!”

The “One-Horned Monster”
An animal with a single horn on its forehead that puzzled Europeans: unicorn or rhinoceros? Polo describes a creature large, heavy, and rough — definitely not friendly. The most fascinating part? Europe had never seen anything like it.

---

And just like that, through the eyes of Marco Polo, we see a world that doesn’t quite fit into history books or the images we imagine.

It reminds us that travel isn’t just about maps and cities, but about stories that make you doubt, dream, and smile all at once.

Between us… maybe the best part of a journey isn’t arriving somewhere. It’s discovering the small, wild, and strange details that make the world so fascinating.

And now, look around you… which “monster,” which paper note, or which giant city is waiting for you to discover it?

 Metaxy mas...Vana Sbarouni

Honeymoon: Μήνας του μέλιτος ή… του πιο γλυκού ξεκινήματος;-Honeymoon… or the Sweetest Beginning?

 

Μεταξύ μας… ποιος δεν έχει αναρωτηθεί έστω και μια φορά γιατί ο μήνας μετά τον γάμο λέγεται «μήνας του μέλιτος» ή αλλιώς honeymoon; Ακούγεται ρομαντικό, λίγο παραμυθένιο, ίσως και λίγο… ύπουλα γλυκό!

Ας γυρίσουμε, λοιπόν, το ρολόι του χρόνου πίσω — πολύ πίσω… περίπου 4.000 χρόνια πριν, στη μαγευτική Βαβυλώνα. Εκεί, φίλοι μου, τα πράγματα είχαν τον δικό τους ιδιαίτερο τρόπο να ξεκινούν. Ναι, όπως το ακούτε...ή καλύτερα όπως το διαβάζετε.  Για έναν ολόκληρο μήνα μετά τον γάμο, ο πατέρας της νύφης φρόντιζε να… καλοπιάνει τον γαμπρό, προσφέροντάς του άφθονο υδρομέλι! 

Κι επειδή τότε το ημερολόγιο βασιζόταν στη σελήνη — το γνωστό μας moon — ο μήνας αυτός του… μεθυσμένου μέλιτος βαφτίστηκε honeymoon. Ένας μήνας γεμάτος γλύκα, ξεγνοιασιά και (πιθανότατα) αρκετά χαμόγελα!

Μεταξύ μας… ίσως τελικά ο «μήνας του μέλιτος» να μην είναι απλώς ένα ρομαντικό ταξίδι ή μια παράδοση. Ίσως να είναι μια υπενθύμιση ότι κάθε ξεκίνημα θέλει λίγη γλύκα, λίγη φροντίδα και… μια δόση χαλαρότητας για να ανθίσει. Και αν υπάρχει και λίγο «μέλι» στην πορεία, τόσο το καλύτερο, έτσι δεν είναι; Τι λέτε φίλοι μου;

Βάνα Σμπαρούνη

The Honeymoon Song | The Beatles Sing live Mikis Theodorakis 1963

Between us… who hasn’t wondered at least once why the month after a wedding is called the “honeymoon”? It sounds romantic, a little fairytale-like, maybe even a bit… sweetly sneaky!

So, let’s turn back the clock — way back… about 4,000 years ago, to enchanting Babylon. There, my friends, things had their own special way of beginning. Yes, just as you hear it… or rather, as you read it. For an entire month after the wedding, the bride’s father would make sure to… win over the groom, offering him plenty of mead!

And since back then the calendar was based on the moon — our familiar moon — this month of… tipsy sweetness was named “honeymoon.” A month full of sweetness, carefree moments, and (most likely) plenty of smiles!

Between us… maybe, after all, the “honeymoon” isn’t just a romantic trip or a tradition. Maybe it’s a reminder that every beginning needs a little sweetness, a little care, and… a touch of relaxation to truly bloom. And if there’s a bit of “honey” along the way, even better, wouldn’t you say? What do you think, my friends?

Vana Sbarouni

«Τέρμα τα δίφραγκα»: όταν ο εισπράκτορας έγραφε ατάκες-Terma ta difragka”: When bus conductors coined iconic phrases

 

Μεταξύ μας… άραγε από πού βγήκε η παροιμιώδης φράση «Τέρμα τα δίφραγκα»;

Λοιπόν, η ιστορία ξεκινά πριν από πολλές δεκαετίες, τότε που στα αστικά λεωφορεία υπήρχαν εισπράκτορες και το εισιτήριο δεν είχε ενιαία τιμή, αλλά καθοριζόταν από την απόσταση. Ναι, όπως το διαβάζετε… από την απόσταση.

Τουτέστιν, ανάλογα με τη διαδρομή, το εισιτήριο μπορούσε να κοστίζει, για παράδειγμα, 1,20 δραχμές, 1,50 δραχμές ή 2 δραχμές, το γνωστό δίφραγκο.

Τώρα θα μου πείτε, και με το δίκιο σας, πού κολλάει η φράση «Τέρμα τα δίφραγκα»;

Κολλάει τη στιγμή που το λεωφορείο πλησίαζε σε στάση όπου έληγε η ισχύς των εισιτηρίων συγκεκριμένης αξίας, οπότε ο εισπράκτορας φώναζε «Τέρμα το μονόδραχμο» ή «Τέρμα τα δίφραγκα». Αυτό, φίλοι μου, σήμαινε ότι όσοι είχαν πληρώσει δίφραγκο έπρεπε είτε να κατέβουν είτε να πληρώσουν συμπληρωματικό εισιτήριο, για να συνεχίσουν τη διαδρομή τους.

Το τραγούδι συνέβαλε στη διάδοση της φράσης.

Υπάρχει, όμως, και μια άλλη εκδοχή, μια πιο παλιά, ιστορική εκδοχή, που συνδέεται με τη Λατινική Νομισματική Ένωση, στην οποία συμμετείχε και η Ελλάδα από το 1865 έως το 1927, κάτι που ίσως δεν γνωρίζατε, κι όμως τότε η ελληνική δραχμή είχε την ίδια αξία και περιεκτικότητα σε ασήμι με το γαλλικό φράγκο.

Έτσι, στο λαϊκό λεξιλόγιο, το «φράγκο» σήμαινε τη δραχμή και το «δίφραγκο» το νόμισμα των δύο δραχμών.

Όταν η ένωση διαλύθηκε και η Ελλάδα βγήκε από αυτό το κοινό νομισματικό σύστημα, η φράση «τέρμα τα φράγκα, τα δίφραγκα» αποτύπωσε, σύμφωνα με αυτή την εκδοχή, και το τέλος μιας περιόδου οικονομικής σταθερότητας.

Η φράση «Τέρμα τα δίφραγκα» έγινε τόσο δημοφιλής, που γυρίστηκε και ταινία, συγκεκριμένα η ελληνική κωμωδία Τέρμα τα δίφραγκα, με πρωταγωνιστές τον Βασίλης Αυλωνίτης και τον Νίκος Ρίζος, η οποία, φυσικά, βοήθησε ακόμη περισσότερο στην καθιέρωση της έκφρασης.

Μεταξύ μας… είτε ακουγόταν μέσα σε ένα παλιό λεωφορείο είτε γεννήθηκε μέσα από μια ολόκληρη εποχή, η φράση «Τέρμα τα δίφραγκα» κουβαλά κάτι πολύ οικείο, εκείνη τη στιγμή που ξέρεις πως μέχρι εδώ ήταν.

Βάνα Σμπαρούνη-Μεταξύ μας

"Just between us… have you ever wondered where the proverbial Greek phrase 'Terma ta difragka' (The two-drachma coins end here) came from?

Well, the story begins many decades ago, back when city buses had conductors and fares weren't a flat rate, but were determined by distan

ce. Yes, you read that right… by distance.

This meant that depending on the route, a ticket could cost, for example, 1.20 drachmas, 1.50 drachmas, or 2 drachmas—the famous 'difragko' (two-drachma coin).

Now, you might reasonably ask: how does the phrase 'Terma ta difragka' fit into all this?

It comes from the moment the bus would approach a stop where the validity of a specific ticket price ended. At that point, the conductor would shout, 'End of the one-drachma fare!' or 'Terma ta difragka!' (End of the two-drachma fare!). This meant, my friends, that those who had paid two drachmas either had to get off or pay for a supplemental ticket to continue their journey.

However, there is another, older historical version linked to the Latin Monetary Union, which Greece was a member of from 1865 to 1927. You might not have known this, but back then, the Greek drachma had the same value and silver content as the French franc.

Consequently, in popular vocabulary, the word 'frango' (franc) came to mean the drachma, and 'difragko' referred to the two-drachma coin.

When the union dissolved and Greece exited this common monetary system, the phrase 'terma ta frangka, ta difragka' captured—according to this version—the end of a period of economic stability.

The phrase 'Terma ta difragka' became so popular that it even inspired a film—specifically, the Greek comedy Terma ta Difragka, starring Vasilis Avlonitis and Nikos Rizos. This, of course, helped establish the expression even further.

Between us… whether it was first shouted inside an old bus or born out of an entire era, the phrase 'Terma ta difragka' carries something very familiar: that exact moment when you realize, 'this is the end of the line.

Vana Sbarouni-Metaxι mas

Εσύ – Αργύρης Χιόνης You – Argyris Chionis

 

 

Εσύ – Αργύρης Χιόνης
You – Argyris Chionis

---

Χρόνια ολόκληρα
γράφω για σένα

For whole years
I have been writing about you

---

και δεν έγραψα ποτέ
το όνομά σου.

and never once
have I written your name.

---

Πολλοί θα πουν
πως δεν τόλμησα

Many will say
that I did not dare

---

να το προφέρω,

to speak it aloud,

---

άλλοι
πως δεν χρειάστηκε

others
that there was no need

---

μια κι ήταν
φως φανάρι

since it was
plain as daylight

---

πως έγραφα
για σένα,

that I was writing
for you,

---

άλλοι
πως το ’κανα

others
that I did it

---

για λόγους
τακτικής ή τεχνικής,

for reasons
of strategy or craft,

---

για να μην έχουν
μόνο μια ερμηνεία

so that they would not have
only one interpretation

---

τα γραπτά μου.

my writings.

---

Το ότι
για σένα γράφω

That
I write for you

---

τίποτα
δεν αποδείχνει.

proves
nothing.

---

Κάνω το ίδιο
για τον εαυτό μου

I do the same
for myself

---

κι ούτε αυτό
αποδείχνει κάτι…

and not even that
proves anything…

---

(Απλώς)
είπα

(I simply)
said

---

να σε γδυθώ

to strip you away

---

να σε πετάξω
από πάνω μου,

to cast you
off from me,

---

να λυτρωθώ

to free myself

---

από το βάρος σου

from your weight

---

που με συνθλίβει.

that crushes me.

---

Όμως
δεν είσαι ρούχο

But
you are not clothing

---

ούτε δέρμα

nor skin

---

ούτε σάρκα…

nor flesh…

---

Ένας πηχτός αέρας
είσαι,

You are
a dense air,

---

μια πυκνή σιωπή,

a thick silence,

---

τόσο πυκνή

so dense

---

που ακόμα κι
η πιο αιχμηρή

that even
the sharpest

---

κραυγή μου

cry of mine

---

δεν σε κομματιάζει…

cannot shatter you…

 

Εαρινή Συμφωνία – Γιάννης Ρίτσος – Απόσπασμα Spring Symphony – Yiannis Ritsos – Excerpt

 

Άκου τα σήμαντρα

Hear the pealing bells

των εξοχικών εκκλησιών.
of the countryside churches.

Φτάνουν από πολύ μακριά
They come from very far away

από πολύ βαθιά.
from very deep within.

Απ' τα χείλη των παιδιών
From the lips of children

απ' την άγνοια των χελιδονιών
from the unknowing of the swallows

απ' τις άσπρες αυλές της Κυριακής
from the white courtyards of Sunday

απ' τ' αγιοκλήματα και τους περιστεριώνες
from the honeysuckles and the dovecotes

των ταπεινών σπιτιών.
of humble homes.

Άκου τα σήμαντρα
Hear the pealing bells

των εαρινών εκκλησιών.
of the springtime churches.

Είναι οι εκκλησίες
They are the churches

που δε γνώρισαν τη σταύρωση
that never knew the Crucifixion

και την ανάσταση.
nor the Resurrection.

Γνώρισαν μόνο τις εικόνες
They knew only the images

του Δωδεκαετούς
of the Twelve-year-old

που 'χε μια μάνα τρυφερή
who had a tender mother

που τον περίμενε τα βράδια στο κατώφλι
who waited for him at dusk upon the threshold

έναν πατέρα ειρηνικό που ευώδιαζε χωράφι
a peaceful father, scented with the fields

που 'χε στα μάτια του το μήνυμα
whose eyes carried the message

της επερχόμενης Μαγδαληνής.
of the coming Magdalene.

Χριστέ μου
My Christ

τι θα 'τανε η πορεία σου
what would your journey be

δίχως τη σμύρνα και το νάρδο
without myrrh and nard

στα σκονισμένα πόδια σου;
upon your dust-covered feet?

Όταν η Γη θυμώνει… και οι θεοί χαμογελούν μέσα στις φλόγες(When the Earth rages… and the gods smile through the flames)

Κάπου βαθιά μέσα στη γη,
Deep beneath the earth,

εκεί που χτυπά πιο δυνατά η καρδιά του κόσμου,
where the heart of the world beats stronger,

γεννιούνται τα ηφαίστεια.
volcanoes are born.

Δεν είναι απλώς εκρήξεις —
They are not just eruptions —

είναι ιστορίες
they are stories

που οι άνθρωποι έντυσαν με θεούς
that humans dressed in gods

για να εξηγήσουν το ανεξήγητο.
to explain the unexplainable.

Οι αρχαίοι Έλληνες φαντάστηκαν τον Ήφαιστο
The ancient Greeks imagined Hephaestus

να σφυρηλατεί μέσα στις φλόγες,
forging within the flames,

οι Ρωμαίοι τον Βουλκάνο
the Romans imagined Vulcan

να δίνει το όνομά του στα ηφαίστεια,
giving his name to volcanoes,

ενώ στην Πολυνησία η θεά Πέλε
while in Polynesia the goddess Pele

άφηνε τα συναισθήματά της
let her emotions

να ξεσπούν σαν λάβα.
erupt like lava.

Και για άλλους λαούς, όπως οι Ινδιάνοι,
And for other cultures, like Native tribes,

τα ηφαίστεια ήταν πνεύματα
volcanoes were spirits

που κρατούσαν μια λεπτή ισορροπία
that maintained a delicate balance

ανάμεσα στη δημιουργία και την καταστροφή.
between creation and destruction.

Ίσως τελικά τα ηφαίστεια
Perhaps volcanoes

να μας θυμίζουν κάτι πολύ απλό:
remind us of something simple:

ότι κάθε τέλος κρύβει μια αρχή
that every ending hides a beginning

και ότι ακόμα και μέσα στη φωτιά
and that even within fire

γεννιέται ζωή.
life is born.

Μεταξύ μας…
Between us…

ίσως οι άνθρωποι δεν τα θεοποίησαν από φόβο,
perhaps people didn’t deify them out of fear,

αλλά γιατί είδαν μέσα τους κάτι γνώριμο,
but because they saw something familiar,

κάτι αρχέγονο:
something primal:

το πάθος,
passion,

την ένταση
intensity

Μεταξύ μας...

Ίσως τελικά όλα αυτά να μην είναι μόνο ιστορίες…  αλλά κάτι πιο βαθύ που κουβαλάμε μέσα μας.

Between us...
and maybe all of this is not just stories…  but something deeper we carry within.

και τη δύναμη να ξαναγεννιέσαι  εκεί που η φωτιά δεν είναι τέλος.
and the power to be reborn  where fire is not the end.

Και αυτή είναι μόνο μια μικρή σπίθα από την ιστορία… \
And this is only a spark of the story…
Η συνέχεια σε περιμένει στο Μεταξύ μας…
The full story awaits you on Metaxy mas…

👉https://metaksimas-2026.blogspot.com/2026/03/blog-post_26.html 

 

 

Σφαιρικός Αστρολάβος του Πτολεμαίου -Ptolemy’s Spherical Astrolabe -프톨레마이오스의 구형 아스트롤라베

 Σφαιρικός Αστρολάβος του Πτολεμαίου 

Ο Σφαιρικός Αστρολάβος του Πτολεμαίου είναι ένα αστρονομικό εργαλείο της αρχαίας Ελλάδας 🌌🔭. Το χρησιμοποιούσαν για να βρίσκουν τη θέση των αστεριών και των πλανητών και να προβλέπουν φαινόμενα της νύχτας και της μέρας. Μπορείς να το φανταστείς σαν το «G.P.S.» των αστέρων των αρχαίων Ελλήνων 🛠️✨ , ένας μικρός μαγικός βοηθός για τους αστρονόμους της εποχής!

Ο Σφαιρικός Αστρολάβος, που συνδέεται με τον Κλαύδιος Πτολεμαίος, αποτελεί ένα από τα πιο σύνθετα και εντυπωσιακά αστρονομικά όργανα της αρχαιότητας.
Σε αντίθεση με τον επίπεδο (πλανισφαιρικό) αστρολάβο, ο σφαιρικός αστρολάβος αναπαριστά τον ουρανό ως τρισδιάστατη σφαίρα, αντανακλώντας την αρχαία ελληνική αντίληψη του σύμπαντος ως ένα σύστημα ομόκεντρων ουράνιων σφαιρών.
Το όργανο αυτό χρησιμοποιούνταν για τη μελέτη της φαινόμενης κίνησης του Ήλιου, της Σελήνης, των πλανητών και των απλανών αστέρων γύρω από τη Γη. Μέσω της ρύθμισης των δακτυλίων και των περιστρεφόμενων μερών του, οι αστρονόμοι μπορούσαν να προσδιορίσουν τη θέση των ουράνιων σωμάτων σε συγκεκριμένες χρονικές στιγμές, να υπολογίσουν τις ώρες ανατολής και δύσης, να μετρήσουν γωνιακές αποστάσεις μεταξύ αστέρων και να μελετήσουν τη μεταβολή της διάρκειας της ημέρας και της νύχτας κατά τη διάρκεια του έτους.
Ο σφαιρικός αστρολάβος δεν ήταν μόνο ένα πρακτικό όργανο παρατήρησης, αλλά και ένα εξαιρετικά σημαντικό εκπαιδευτικό εργαλείο. Βοηθούσε τους μελετητές να οπτικοποιήσουν πολύπλοκες ουράνιες κινήσεις και να κατανοήσουν αστρονομικές θεωρίες πολύ πριν από την εφεύρεση του τηλεσκοπίου. Υπό αυτή την έννοια, λειτουργούσε ταυτόχρονα ως επιστημονικό όργανο και ως υλική αναπαράσταση της κοσμοθεωρίας της αρχαίας Ελλάδας.

Ptolemy’s Spherical Astrolabe is an astronomical instrument from ancient Greece 🌌🔭.
It was used to determine the positions of stars and planets and to predict phenomena of both night and day.
You can imagine it as the ancient Greeks’ “G.P.S.” of the stars 🛠️✨ — a small magical helper for the astronomers of the time!

The Spherical Astrolabe, associated with Claudius Ptolemy, is one of the most sophisticated astronomical instruments of antiquity.
Unlike the flat (planispheric) astrolabe, the spherical astrolabe represents the sky as a three-dimensional sphere, reflecting the ancient Greek understanding of the cosmos as a system of concentric celestial spheres.
It was used to model the apparent motion of the Sun, Moon, planets, and fixed stars around the Earth. By adjusting the rings and rotating parts of the instrument, astronomers could determine the position of celestial bodies at a given time, calculate rising and setting times, measure angles between stars, and study the changing length of day and night throughout the year.
The spherical astrolabe was not only a practical observational tool but also a powerful educational model. It helped astronomers visualize complex celestial movements and understand astronomical theories long before the invention of telescopes. In this sense, it functioned as both a scientific instrument and a physical representation of the ancient Greek worldview of the universe.

프톨레마이오스의 구형 아스트롤라베는 고대 그리스의 천문 관측 도구입니다 🌌🔭.
이 도구는 별과 행성의 위치를 알아내고 밤과 낮에 일어나는 천문 현상을 예측하는 데 사용되었습니다.
고대 그리스인들에게는 별들의 ‘G.P.S.’와 같은 존재였다고 상상해 보세요 🛠️✨ — 당시 천문학자들을 도와주던 작고 마법 같은 조수였답니다!

프톨레마이오스의 구형 아스트롤라베는 고대 천문학에서 가장 정교한 관측 도구 가운데 하나입니다.
평면 형태의 아스트롤라베와 달리, 구형 아스트롤라베는 하늘을 입체적인 구로 표현하여, 고대 그리스인들이 이해했던 구형 우주관을 그대로 반영하고 있습니다.
이 도구는 태양, 달, 행성, 그리고 고정된 별들이 지구를 중심으로 어떻게 움직이는지를 모형으로 보여 주는 데 사용되었습니다. 여러 개의 고리와 회전하는 부분을 조정함으로써, 천문학자들은 특정 시점에서의 천체 위치를 계산하고, 별의 뜨고 지는 시간, 별들 사이의 각도, 계절에 따른 낮과 밤의 길이 변화 등을 연구할 수 있었습니다.
구형 아스트롤라베는 단순한 관측 기구를 넘어, 천문 현상을 시각적으로 이해하게 해 주는 교육용 도구이기도 했습니다. 망원경이 등장하기 훨씬 이전에, 이 장치는 복잡한 천체 운동과 천문 이론을 설명하는 데 중요한 역할을 하며, 고대 그리스의 우주관을 물리적으로 구현한 상징적인 도구로 여겨집니다.

Ανοικτά Παράθυρα στο Φως και τα Όνειρα… ✦ Open Windows to Light and Dreams… ✦ 빛과 꿈을 향한 열린 창문…

Ανοικτά Παράθυρα στο Φως και τα Όνειρα… 

Open Windows to Light and Dreams… 

 빛과 꿈을 향한 열린 창문…

Ακούγεται η μουσική σύνθεση "Τα μυστικά της σελήνης" της Ευανθίας Ρεμπούτσικα

Playing the musical composition “The Secrets of the Moon” by Evanthia Reboutsika

유반티아 레부치카(Evanthia Reboutsika)의 음악 작품 “달의 비밀”이 연주됩니다.

Ανοίχτε το παράθυρο να φέρει τη σιωπή, το φως και τα όνειρα μέσα στο δωμάτιο…  

Open the window to let silence, light, and dreams enter the room…  

열린 창문을 열어 침묵과 빛과 꿈이 방 안으로 들어오게 하세요…

Αυτό το βίντεο συνδέει δύο μεγάλους Έλληνες ποιητές, τον Οδυσσέα Ελύτη και τον Γιάννη Ρίτσο, με εικόνες που μιλούν για σιωπή, φως και θέαση.

This video connects two great Greek poets, Odysseas Elytis and Yiannis Ritsos, with images that speak of silence, light, and vision.

이 비디오는 두 명의 그리스 시인, 오디세아스 엘리티스와 야니스 리초스를 연결하며, 침묵과 빛, 그리고 시선에 대해 이야기하는 장면들을 담고 있습니다.

«Παράθυρα» — Οδυσσέας Ελύτης

“Windows” — Odysseas Elytis

Είμαι ένας απλός, καθημερινός, αισιόδοξος άνθρωπος.
I am a simple, ordinary, optimistic person.

Αλλά, δεν αντέχω τα παράθυρα χωρίς θέα.
But I cannot bear windows without a view.

Τα παράθυρα βρίσκονται εκεί για να ταξιδεύουν τη ματιά.
Windows exist to let the gaze travel.

Για ν’ αποκαλύπτουν ορίζοντες.
To reveal horizons.

Για να υπόσχονται το «παραπέρα».
To promise what lies “beyond.”

Για να λούζουν στο αληθινό φως τ’ άδεια δωμάτια.
To bathe empty rooms in true light.

Για να φτιάχνουν σκιές με χρώμα πάνω στους λευκούς τοίχους…
To cast shadows tinged with color upon white walls…

 

«Παράθυρα» — Οδυσσέας Ελύτης

「창문들」 — 오디세아스 엘리티스

Είμαι ένας απλός, καθημερινός, αισιόδοξος άνθρωπος.
나는 단순하고, 일상적이며, 낙관적인 사람이다.

Αλλά, δεν αντέχω τα παράθυρα χωρίς θέα.
그러나, 전망 없는 창문은 견딜 수 없다.

Τα παράθυρα βρίσκονται εκεί για να ταξιδεύουν τη ματιά.
창문은 시선을 여행시키기 위해 존재한다.

Για ν’ αποκαλύπτουν ορίζοντες.
지평선을 드러내기 위해.

Για να υπόσχονται το «παραπέρα».
‘그 너머’를 약속하기 위해.

Για να λούζουν στο αληθινό φώς τ’ άδεια δωμάτια.
비어 있는 방들을 참된 빛으로 적시기 위해.

Για να φτιάχνουν σκιές με χρώμα πάνω στους λευκούς τοίχους…
하얀 벽 위에 색을 가진 그림자를 만들기 위해…

«Άνοιξε τα παράθυρα» — Γιάννης Ρίτσος

“Open the Windows” — Yiannis Ritsos

Άνοιξε τα παράθυρα να δεις το σύμπαν ανθισμένο
Open the windows, so you may see the universe in bloom

μ’ όλες τις παπαρούνες του αίματός μας, – να μάθεις να χαμογελάς.
with all the poppies of our blood — and learn to smile.

Δε βλέπεις;
Don’t you see?

Καθώς απομακρύνεται η άνοιξη πίσω της έρχεται η νέα μας άνοιξη.
As spring withdraws, behind it comes our new spring.

Να τος ο ήλιος πάνω απ’ τις μπρούτζινες πολιτείες,
There is the sun above the bronze cities,

πάνω απ’ τους πράσινους αγρούς μες την καρδιά μας.
above the green fields within our hearts.

Νιώθω στους ώμους το βαθύ μυρμήγκιασμα
I feel upon my shoulders the deep tingling

καθώς φυτρώνουν όλο πιο νέα και πιο μεγάλα τα φτερά μας.
as our wings grow ever newer and ever larger.

Ύψωσε τα ματόκλαδα.
Lift your eyelids.

Αστράφτει ο κόσμος έξω από τη λύπη σου.
The world flashes with light beyond your sorrow.

Φως και αίμα.
Light and blood.

Τραγούδι και σιωπή.
Song and silence.

Καλοί μου άνθρωποι πως μπορείτε να σκύβετε ακόμη;
My good people, how can you still bow your heads?

Πώς μπορείτε να μη χαμογελάτε;
How can you not smile?

Ανοίχτε τα παράθυρα.
Open the windows.

«Άνοιξε τα παράθυρα» — Γιάννης Ρίτσος

「창문을 열어라」 — 야니스 리초스

Άνοιξε τα παράθυρα να δεις το σύμπαν ανθισμένο μ’ όλες τις παπαρούνες του αίματός μας, – να μάθεις να χαμογελάς.
창문을 열어라, 우리 피의 모든 양귀비로 만개한 우주를 보아라, ― 미소 짓는 법을 배우기 위해.

Δε βλέπεις;
보이지 않느냐?

Καθώς απομακρύνεται η άνοιξη πίσω της έρχεται η νέα μας άνοιξη.
봄이 멀어질수록, 그 뒤에서 우리의 새로운 봄이 다가온다.

Να τος ο ήλιος πάνω απ’ τις μπρούτζινες πολιτείες, πάνω απ’ τους πράσινους αγρούς μες την καρδιά μας.
보아라, 태양이 청동의 도시들 위에, 우리 가슴 속의 푸른 들판들 위에 떠 있다.

Νιώθω στους ώμους το βαθύ μυρμήγκιασμα καθώς φυτρώνουν όλο πιο νέα και πιο μεγάλα τα φτερά μας.
점점 더 새롭고 더 커지는 우리의 날개들이 자라나며, 어깨 위로 깊은 저림이 느껴진다.

Ύψωσε τα ματόκλαδα.
눈꺼풀을 들어 올려라.

Αστράφτει ο κόσμος έξω από τη λύπη σου.
너의 슬픔 밖에서 세상은 번쩍이고 있다.

Φως και αίμα.
빛과 피.

Τραγούδι και σιωπή.
노래와 침묵.

Καλοί μου άνθρωποι πως μπορείτε να σκύβετε ακόμη;
선한 사람들이여, 어떻게 아직도 고개를 숙이고 있습니까?

Πώς μπορείτε να μη χαμογελάτε;
어떻게 웃지 않을 수 있습니까?

Ανοίχτε τα παράθυρα.
창문을 여십시오.

 

ΑΓΑΠΑΩ-I LOVE- ΝΙΚΟΣ ΚΑΒΒΑΔΙΑΣ-ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ

 

ΑΓΑΠΑΩ-I LOVE- ΝΙΚΟΣ ΚΑΒΒΑΔΙΑΣ-ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ--Logos me tempo-Vana Sbarouni

Ἀγαπάω τ᾿ ὅτι θλιμμένο στὸν κόσμο. I love all that is sorrowful in this world. Τὰ θολὰ τὰ ματάκια, τοὺς ἀρρώστους ἀνθρώπους, The misted little eyes, the ailing souls, τὰ ξερὰ γυμνὰ δέντρα καὶ τὰ ἔρημα πάρκα, the bare, dry trees and the desolate parks, τὶς νεκρὲς πολιτεῖες, τοὺς τρισκότεινους τόπους. the dead cities, the places drowned in dark. Τοὺς σκυφτοὺς ὁδοιπόρους ποὺ μ᾿ ἕνα δισάκι The bowed wayfarers who, with a small knapsack, γιὰ μία πολιτεία μακρυνὴ ξεκινᾶνε, set out toward some faraway town; τοὺς τυφλοὺς μουσικοὺς τῶν πολύβουων δρόμων, the blind musicians of the clamorous streets, τοὺς φτωχούς, τοὺς ἀλῆτες, αὐτοὺς ποὺ πεινᾶνε. the poor, the wanderers, the hungry and the worn. Τὰ χλωμὰ τὰ κορίτσια ποὺ πάντα προσμένουν The pale young girls who always await τὸν ἱππότην ποὺ εἶδαν μία βραδιὰ στ᾿ ὄνειρό τους, the knight they saw one night in their dream, νὰ φανῇ ἀπ᾿ τὰ βάθη τοῦ ἀπέραντου δρόμου. to appear from the depths of the endless road; Τοὺς κοιμώμενους κύκνους πάνω στ᾿ ἀσπρόφτερό τους. the sleeping swans upon their white-feathered grace. Τὰ καράβια ποὺ φεύγουν γιὰ καινούργια ταξίδια The ships that depart for new voyages, καὶ δὲν ξέρουν καλὰ -ἂν ποτὲ θὰ γυρίσουν πίσω not knowing well if ever they’ll return — ἀγαπάω, καὶ θά ῾θελα μαζί τους νὰ πάω them I love, and I would go with them, κι οὔτε πιὰ νὰ γυρίσω. and never come back again. Ἀγαπάω τὶς κλαμμένες ὡραῖες γυναῖκες I love the beautiful women who weep, ποὺ κυττᾶνε μακριά, ποὺ κυττᾶνε θλιμμένα ... who gaze afar, who gaze with sorrow... ἀγαπάω σὲ τοῦτον τὸν κόσμο -ὅ,τι κλαίει I love, in this world — all that weeps, γιατὶ μοιάζει μ᾿ ἐμένα. for it is so much like me.