ΛΙΒΑΝΙ .. Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΩΝ ΑΙΣΘΗΣΕΩΝ-FRANKINCENSE.. THE PRAYER OF THE SENSES

ΛΙΒΑΝΙ .. Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΩΝ ΑΙΣΘΗΣΕΩΝ

Το λιβάνι δεν είναι απλώς ένα υλικό· είναι ένας ψίθυρος της γης που υψώνεται προς τον ουρανό, ένας αόρατος άξονας που ενώνει τον φθαρτό κόσμο των ανθρώπων με την αθανασία του θείου.

Από την αυγή της ανθρώπινης συνείδησης, ο λευκός, αέρινος καπνός του λιβανιού υπήρξε το απόλυτο μεταφορικό και πρακτικό μέσο για να γεφυρωθεί το χάσμα ανάμεσα στο «κάτω» και το «άνω».

Έρχεται από τις άνυδρες, σκληρές εκτάσεις της Νότιας Αραβικής Χερσονήσου. Το δέντρο η Βοσβελία η Ιερά.. παλεύει με την πέτρα και τον καυτό ήλιο. Όταν ο φλοιός του πληγώνεται, το δέντρο «κλαίει». Αυτό το ρετσίνι, που στερεοποιείται σε χρυσαφένιους και υπόλευκους κρυστάλλους, είναι το λιβάνι.

Οι Έλληνες το ονόμασαν λίβανον από την σημιτική ρίζα lbna, που σημαίνει λευκός. Στα Ασκληπιεία, ο καπνός του καθάριζε τον αέρα και προετοίμαζε τον νου για τα θεραπευτικά όνειρα. Ήταν η απαραίτητη προσφορά στους θεούς του Ολύμπου: ο θνητός πρόσφερε κάτι γήινο, και σε αντάλλαγμα ζητούσε την ουράνια εύνοια..

Στη χριστιανική παράδοση, το λιβάνι αποκτά μια βαθιά συμβολική αναβάθμιση. Είναι ένα από τα τρία δώρα των Μάγων στον νεογέννητο Χριστό:

Στη Βυζαντινή Λειτουργία, το θυμιατήριο γίνεται το σύμπαν. Το σκεύος συμβολίζει την κοιλία της Θεοτόκου, η φωτιά τη Θεότητα, και ο καπνός την παρουσία του Αγίου Πνεύματος που γεμίζει τον χώρο.

Σήμερα, σε έναν κόσμο που συχνά χαρακτηρίζεται από την απομυθοποίηση και την ταχύτητα, το λιβάνι διατηρεί την αρχέγονη δύναμή του..

"Όταν ο καπνός του λιβανιού αρχίζει να ανεβαίνει, ο χρόνος μοιάζει να σταματά. Δεν είναι απλώς ένα άρωμα· είναι μια γέφυρα. Μια λεπτή κλωστή που ενώνει τη γη με τον ουρανό, το σώμα με την ψυχή. Σήμερα, αφήνουμε τις φροντίδες της ημέρας να καούν μαζί του και ταξιδεύουμε εκεί που η σιωπή έχει τη δική της φωνή."

Το λιβάνι μας διδάσκει την υπομονή.

 Όπως το δάκρυ του δέντρου χρειάζεται τη φωτιά, το καρβουνάκι, για να βγάλει το άρωμά του, έτσι κι εμείς, μέσα από τις δοκιμασίες, ανακαλύπτουμε την εσωτερική μας ευωδία. Κάθε σπείρα καπνού που χάνεται στον αέρα είναι μια προσευχή χωρίς λόγια, μια ανάσα που καθαρίζει το βλέμμα και γαληνεύει το πνεύμα. Στη φύση, τίποτα δεν χάνεται, όλα μεταμορφώνονται σε φως και μυρωδιά."

Καθώς το άρωμα μένει στον χώρο, ας κρατήσουμε αυτή τη γαλήνη στην καρδιά μας.

 

FRANKINCENSE. THE PRAYER OF THE SENSES

Frankincense is not merely a material; it is a whisper of the earth rising toward the heavens, an invisible axis that unites the perishable world of mortals with the immortality of the divine. Since the dawn of human consciousness, the white, airy smoke of frankincense has been the ultimate metaphorical and practical means of bridging the chasm between the "below" and the "above".

It originates from the arid, harsh expanses of the Southern Arabian Peninsula. The tree—Boswellia sacra—battles against stone and the scorching sun. When its bark is wounded, the tree "weeps". This resin, which solidifies into golden and whitish crystals, is frankincense. The Greeks named it libanon (λίβανον), from the Semitic root lbna, which means white.

In the Asklepieia (ancient healing sanctuaries), its smoke purified the air and prepared the mind for therapeutic dreams. It was an essential offering to the gods of Olympus: the mortal offered something earthly, and in return, sought celestial favor.

A Sacred Elevation

In the Christian tradition, frankincense undergoes a profound symbolic elevation. It is one of the three gifts offered by the Magi to the newborn Christ. In the Byzantine Liturgy, the censer becomes the universe itself. The vessel symbolizes the womb of the Theotokos (Mother of God), the fire represents the Divinity, and the smoke signifies the presence of the Holy Spirit filling the space.

Today, in a world often characterized by demystification and speed, frankincense retains its primordial power.

"When the smoke of frankincense begins to rise, time seems to stand still. It is not merely a fragrance; it is a bridge. A slender thread uniting earth with heaven, the body with the soul. Today, we let the worries of the day burn away with it, and we travel to where silence speaks with its own voice."

The Wisdom of the Smoke

Frankincense teaches us patience. Just as the tear of the tree requires fire—the charcoal—to release its fragrance, we too, through tribulations, discover our own inner sweetness. Every spiral of smoke that vanishes into the air is a wordless prayer, a breath that clears our vision and tranquilizes the spirit. In nature, nothing is lost; everything is transformed into light and aroma.

As the fragrance lingers in the space, let us hold this serenity in our hearts.

 

Το σταυρόλεξο που γεννήθηκε σε μια σελίδα εφημερίδας-The Crossword Puzzle That Was Born on a Newspaper Page

 

Ορίστε φίλοι μου μια μικρή ιδέα από το 1913 που άλλαξε τον τρόπο που “παίζουμε” με τις λέξεις.

Εμφανίστηκε απλά και όμορφα το 1913, σε μια καθημερινή σελίδα της εφημερίδας New York World, κάτι που τότε φάνταζε σαν ένα μόνο έξυπνο παιχνίδι για να γεμίσει χώρο.

Ο δημιουργός του ήταν ο δημοσιογράφος Arthur Wynne.

Δεν το σχεδίασε για να γίνει παγκόσμιο φαινόμενο. Όχι, δεν ήξερε καν ότι αυτό το πλέγμα από τετράγωνα και λέξεις θα ταξίδευε σε εφημερίδες, περιοδικά και τετράδια σε όλο τον κόσμο. Δεν το είχε φαντασθεί καθόλου.

Ήταν απλώς μια ιδέα. Να ενώσει τις λέξεις κάθετα και οριζόντια… και να ενώσει μαζί τους αναγνώστες με έναν μικρό, έξυπνο γρίφο.

Και να που κάτι τόσο απλό εξελίχθηκε σε παγκόσμια συνήθεια.

Σήμερα, το σταυρόλεξο δεν είναι μόνο παιχνίδι. Είναι ρουτίνα πρωινού καφέ. Είναι άσκηση μνήμης. Είναι στιγμές σκέψης. Είναι εκείνο το μικρό “το βρήκα!” που χαρίζει ικανοποίηση χωρίς φασαρία.

Κι αν το καλοσκεφτείτε…

Πόσες ιδέες ξεκίνησαν ως απλή στήλη σε μια εφημερίδα;
Πόσα μικρά πειράματα μετατράπηκαν σε καθημερινή παράδοση;

Μεταξύ μας…
ίσως η μεγαλύτερη έμπνευση δεν κρύβεται στις μεγάλες ανακοινώσεις, αλλά στις μικρές γωνιές μιας σελίδας.

Και πού ξέρετε; Ίσως η επόμενη μεγάλη ιδέα να βρίσκεται ήδη κάπου, σε ένα τετράγωνο, σε μια λέξη… ή σε έναν ακόμη απλό γρίφο που περιμένει να λυθεί. 

Τι λέτε;

Βάνα Σμπαρούνη

Here it is, my friends — a small idea from 1913 that changed the way we “play” with words.

It appeared simply and beautifully in 1913, on an ordinary page of the New York World newspaper, at a time when it seemed like nothing more than a clever little game meant to fill some space.

Its creator was journalist Arthur Wynne.
He didn’t design it to become a global phenomenon. No — he had no idea that this grid of squares and words would travel through newspapers, magazines, and notebooks all around the world. He never imagined it at all.

It was simply an idea.
To connect words vertically and horizontally… and, along with them, connect readers through a small, clever puzzle.

And somehow, something so simple evolved into a worldwide habit.

Today, the crossword puzzle is more than just a game.
It’s part of the morning coffee routine. It’s a memory exercise. It’s a moment of thought. It’s that quiet little “I found it!” that brings satisfaction without any noise or fuss.

And if you really think about it…

How many ideas began as nothing more than a simple newspaper column?
How many small experiments turned into everyday traditions?

Between us…

maybe the greatest inspiration doesn’t hide inside grand announcements, but in the small corners of a page.

And who knows?
Maybe the next big idea is already somewhere out there — inside a square, inside a word… or inside another simple puzzle still waiting to be solved.

What do you think?

Vana Sbarouni

Κους-κους στην έρημο της Τυνησίας,το πιάτο που μου ψιθύρισε ιστορίες της ερήμου-Couscous in the Tunisian Desert — The Dish That Whispered Stories of the Sands

 

Μερικές γεύσεις δεν είναι απλώς φαγητό· είναι αναμνήσεις που ταξιδεύουν μαζί μας. Ένα πιάτο κους-κους σε μια σκηνή στην καρδιά της τυνησιακής ερήμου στάθηκε η αφορμή για μια ιστορία γεμάτη άμμο, μπαχάρια και αστέρια.
Όποτε φέρνω στο νου μέρη που έχω ταξιδέψει, δεν υπάρχει περίπτωση να μη σκάσουν μπροστά μου εικόνες από εκείνη την ανοιξιάτικη απόδραση στην Τυνησία, κάποια χρόνια πριν.
Στιγμές που άγγιξαν σχεδόν τη μαγεία.
Όταν περπάτησα μέσα στην έρημο και είδα τη μαρμαρυγή της να απλώνεται μπροστά μου σαν μια απέραντη θάλασσα από χρυσή άμμο. Όταν τη νύχτα ο αστροντυμένος ουρανός με σκέπαζε τρυφερά σαν ασημένιο σεντόνι και έσκυβε —θα έλεγα— για να μου ψιθυρίσει στ’ αυτί ιστορίες των άστρων.
Και ύστερα ήταν οι μυρωδιές.
Αχ, αυτές οι μυρωδιές!
Μπαχάρια που γαργαλούσαν τη μύτη και με έκαναν να θέλω να τα ακολουθήσω σαν μικρό παιδί πίσω από έναν πολύχρωμο χαρταετό: να δω σε ποια κατσαρόλα κρύβονται, ποια φαγητά αγκαλιάζουν και γιατί όσοι τα δοκιμάζουν τα θυμούνται για χρόνια.
Έτσι κι εγώ δεν πρόκειται να ξεχάσω ποτέ ένα παραδοσιακό φαγητό με το όνομα κους-κους, που γεύτηκα ένα βράδυ μέσα στην έρημο. Καθισμένη σε μια χαμηλή σκηνή, κάτω από έναν ουρανό πλημμυρισμένο αστέρια, με τον αέρα να περνά πάνω από την άμμο και να φέρνει μαζί του μυρωδιές από μπαχάρια και ζεστό φαγητό, ένιωσα πως εκείνο το πιάτο ήταν κάτι πολύ περισσότερο από ένα απλό δείπνο.
Θυμάμαι πως ήταν κάτι σαν… ιεροτελεστία των αισθήσεων.
Μόλις το πιάτο ακούμπησε μπροστά μου, ένιωσα πρώτα τη ζεστασιά του. Όχι μόνο από τον ατμό — αλλά από την ίδια την ατμόσφαιρα. Η μυρωδιά του αρνιού, που είχε σιγομαγειρευτεί για ώρες, μπλέκονταν μοναδικά με το γήινο άρωμα του τάμπελ — εκείνου του τυνησιακού μείγματος με κόλιανδρο και αγριοκύμινο — και δημιουργούσαν μια θαλπωρή που σου άνοιγε την όρεξη πριν καν πάρεις την πρώτη κουταλιά.
Κάπου εκεί, ανάμεσα στις πρώτες κουταλιές και στα αρώματα των μπαχαρικών, θυμήθηκα κάτι που μου είχε πει ένας ηλικιωμένος καμηλιέρης στην έρημο την προηγούμενη μέρα.
«Να ακούς την έρημο τη νύχτα», μου είπε χαμογελώντας. «Δεν είναι ποτέ πραγματικά σιωπηλή. Ο άνεμος περνά πάνω από την άμμο και κουβαλά ιστορίες από καραβάνια, ταξιδιώτες και ανθρώπους που κάθισαν γύρω από μια φωτιά για να μοιραστούν ψωμί και φαγητό».
Εκείνη τη στιγμή, με το πιάτο του κους-κους μπροστά μου, ένιωσα σαν να άκουγα κι εγώ έναν τέτοιο ψίθυρο.
Ίσως γιατί τα φαγητά που μαγειρεύονται αργά, με υπομονή και αγάπη, κουβαλούν μέσα τους κάτι από όλες εκείνες τις ιστορίες που ειπώθηκαν κάποτε γύρω από ένα τραπέζι.
Και μετά ήρθε η πρώτη πραγματική γεύση.
Οι κόκκοι του κουσκούς ήταν ανάλαφροι σαν μικροσκοπικά σύννεφα στο στόμα, κι όμως είχαν ποτίσει από τον πλούσιο, κόκκινο ζωμό. Και τότε… ήρθε η χαρίσα.
Όχι απλώς κάψιμο.
Μια ζωντανή, παιχνιδιάρικη πικάντικη θέρμη που ξυπνούσε τον ουρανίσκο και έδενε υπέροχα με τα λαχανικά.
Κι ύστερα ήρθε η στιγμή του αρνιού.
Ω! Ήταν τόσο μαλακό που σχεδόν υπέκυπτε μόνο του στο πιρούνι. Έλιωνε στο στόμα χωρίς καμία προσπάθεια, απελευθερώνοντας όλους τους ζουμερούς χυμούς του.
Ήταν από εκείνα τα φαγητά που σε κάνουν να νιώθεις «γεμάτος» — όχι μόνο στο στομάχι αλλά και στην ψυχή.
Σαν να σε έχουν καλέσει σε ένα κυριακάτικο οικογενειακό τραπέζι στην Τυνησία, ακόμα κι αν βρίσκεσαι χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά.
 

Παραδοσιακό τυνησιακό κους-κους

Υλικά (για 4–6 άτομα)

Κρέας

• 1 κιλό αρνί (σπάλα ή μπούτι) σε μεγάλα κομμάτια

Βάση

• 500 γρ. κουσκούς (μέτριο ή ψιλό)

• 1 μεγάλο κρεμμύδι ψιλοκομμένο

• 2 σκελίδες σκόρδο λιωμένες

Σάλτσα

• 4 κ.σ. πελτές ντομάτας

• 1–2 κ.σ. χαρίσα (ανάλογα με το πόσο πικάντικο το θέλετε)

Μπαχαρικά

• 1 κ.σ. tabel (μείγμα κόλιανδρου και αγριοκύμινου)

ή

• 1 κ.σ. κόλιανδρο + 1 κ.σ. αγριοκύμινο

• αλάτι και πιπέρι

Λαχανικά

• 2–3 πατάτες

• 3 καρότα

• 2 κολοκυθάκια

• 1 φλιτζάνι βρασμένα ρεβίθια

Προαιρετικά

• 2–3 πράσινες καυτερές πιπεριές τηγανισμένες για γαρνίρισμα

Εκτέλεση

1. Σοτάρισμα

Σε μεγάλη κατσαρόλα ζεστάνετε λίγο ελαιόλαδο και σοτάρετε το κρεμμύδι μέχρι να γίνει διάφανο. Προσθέστε το αρνί και θωρακίστε το καλά από όλες τις πλευρές.

2. Η σάλτσα

Ρίξτε το σκόρδο, τον πελτέ ντομάτας, τη χαρίσα και τα μπαχαρικά. Ανακατέψτε για 1-2 λεπτά και προσθέστε περίπου 1,5 λίτρο ζεστό νερό.

3. Μαγείρεμα

Προσθέστε τα ρεβίθια και τα καρότα και αφήστε το φαγητό να σιγοβράσει περίπου 45 λεπτά, μέχρι να αρχίσει να μαλακώνει το κρέας.

4. Λαχανικά & κουσκούς

Ρίξτε τις πατάτες και τα κολοκυθάκια.

Για το κουσκούς:

• Παραδοσιακά αχνίζεται σε κουσκουσιέρα πάνω από τη σάλτσα.

• Εναλλακτικά ετοιμάστε το σύμφωνα με τις οδηγίες της συσκευασίας, προσθέτοντας 2-3 κουταλιές από τη σάλτσα για άρωμα και χρώμα.

5. Σερβίρισμα

Βάλτε το κουσκούς σε μεγάλη πιατέλα και περιχύστε με λίγη σάλτσα. Τοποθετήστε το αρνί στο κέντρο και γύρω τα λαχανικά. Στολίστε με τις τηγανητές καυτερές πιπεριές.

Και κάτι τελευταίο… μια μικρή ιστορία για το όνομα
Ήθελα πάντα να μάθω από πού προέρχεται το όνομα «κουσκούς». Και η απάντηση κρύβει μέσα της λίγη γλωσσολογία… αλλά και πολλή ανθρώπινη ζεστασιά.
Η πιο αποδεκτή θεωρία λέει ότι προέρχεται από τη βερβερική λέξη seksu, που σημαίνει «καλά κυλισμένο» ή «καλοσχηματισμένο» — μια αναφορά στη διαδικασία όπου το υγρό σιμιγδάλι κυλιέται με τις παλάμες μέχρι να δημιουργηθούν οι μικροσκοπικοί κόκκοι.
Υπάρχει όμως και μια πιο γοητευτική λαϊκή εκδοχή.
Η παρασκευή του κουσκούς από το μηδέν ήταν —και είναι— χρονοβόρα. Έτσι οι γυναίκες στη Βόρεια Αφρική μαζεύονταν σε ομάδες για να φτιάξουν μεγάλες ποσότητες για όλο τον χρόνο. Και καθώς τα χέρια κυλούσαν το σιμιγδάλι, οι κουβέντες κυλούσαν μαζί τους: ιστορίες, γέλια, εξομολογήσεις, μικρά μυστικά της ζωής.
Κάπως έτσι το κουσκούς έγινε συνώνυμο της παρέας.
Και να που εδώ στην Ελλάδα χρησιμοποιούμε τη λέξη «κους-κους» για το κουτσομπολιό! Ίσως γιατί θυμίζει ακριβώς αυτό: μια κουβέντα που απλώνεται σε παρέες, κυλάει παιχνιδιάρικα και παίρνει τον χρόνο της, όπως ακριβώς και οι μικροί κόκκοι του σιμιγδαλιού.
Εντυπωσιακό πώς μια λέξη μπορεί να γεφυρώσει τη γαστρονομία με την ανθρώπινη επαφή.
Μεταξύ μας…
μερικές γεύσεις είναι κάτι περισσότερο από φαγητό. Είναι ταξίδια που χωράνε σε ένα πιάτο. Είναι μυρωδιές που σε παίρνουν από το χέρι και σε πάνε πίσω σε τόπους, σε ανθρώπους, σε στιγμές.
Και κάθε φορά που φτιάχνω κους-κους στην κουζίνα μου, για μια στιγμή νιώθω πως ο αέρας γεμίζει άμμο, μπαχάρια και αστέρια από εκείνη την τυνησιακή νύχτα.
Και τότε χαμογελώ. Γιατί θυμάμαι πως καμιά φορά αρκεί μια κουταλιά για να ξαναρχίσει ένα ταξίδι.

Βάνα Σμπαρούνη

Couscous in the Tunisian Desert — The Dish That Whispered Stories of the Sands

Whenever I think back on the places I’ve traveled to, there’s no way the memories of that spring escape to Tunisia, some years ago, don’t come rushing vividly before my eyes.

Moments that came astonishingly close to magic.

The moment I walked into the desert and watched its shimmering horizon unfold before me like an endless sea of golden sand. The nights when the star-dressed sky wrapped itself around me like a silver sheet, leaning down — or so it felt — to whisper stories of the stars into my ear.

And then there were the aromas.
Oh, those aromas!

Spices that teased the senses and made me want to follow them like a child chasing a brightly colored kite: to discover which pot they were hiding in, which dishes they embraced, and why the people who tasted them carried the memory for years afterward.

And so, I know I will never forget a traditional dish called couscous, which I tasted one evening deep in the desert. Sitting inside a low Bedouin tent beneath a sky overflowing with stars, with the wind gliding over the sand carrying scents of spices and warm food, I felt that the dish before me was something far greater than a simple dinner.

I remember thinking it felt almost like… a ritual for the senses.

The moment the plate was set before me, I first felt its warmth. Not merely from the rising steam — but from the atmosphere itself. The aroma of lamb, slow-cooked for hours, mingled beautifully with the earthy fragrance of tabel — that Tunisian spice blend of coriander and caraway — creating a comforting warmth that awakened the appetite before the very first bite.

Somewhere between those first spoonfuls and the drifting spice aromas, I remembered something an elderly camel driver in the desert had told me the day before.

“Listen to the desert at night,” he had said with a smile. “It is never truly silent. The wind moves across the sand carrying stories from caravans, travelers, and people who once gathered around a fire to share bread and food.”

And in that moment, with the couscous before me, I felt as though I could hear one of those whispers myself.

Perhaps because food that is cooked slowly, with patience and love, carries within it traces of every story ever shared around a table.

And then came the first true taste.

The couscous grains were light as tiny clouds upon the tongue, yet soaked with the rich crimson broth. And then… came the harissa.

Not simply heat.
But a lively, playful warmth that awakened the palate and blended beautifully with the vegetables.

And then came the lamb.

Oh! It was so tender it almost surrendered to the fork on its own. It melted effortlessly in the mouth, releasing all its rich juices.

It was one of those meals that leaves you feeling “full” — not only in the stomach, but somewhere deep in the soul.

As though you had been invited to a Sunday family table in Tunisia, even while standing thousands of miles away from it.

---

 Traditional Tunisian Couscous

Ingredients (Serves 4–6)

Meat

• 1 kg lamb shoulder or leg, cut into large pieces

Base

• 500 g couscous (medium or fine)
• 1 large onion, finely chopped
• 2 garlic cloves, crushed

Sauce

• 4 tbsp tomato paste
• 1–2 tbsp harissa (depending on how spicy you like it)

Spices

• 1 tbsp tabel (Tunisian coriander and caraway spice blend)

or

• 1 tbsp ground coriander
• 1 tbsp ground caraway
• Salt and pepper

Vegetables

• 2–3 potatoes
• 3 carrots
• 2 zucchinis
• 1 cup cooked chickpeas

Optional

• 2–3 fried green hot peppers for garnish

---

Instructions

1. Sautéing

In a large pot, heat a little olive oil and sauté the onion until translucent. Add the lamb and brown it well on all sides.

2. The Sauce

Add the garlic, tomato paste, harissa, and spices. Stir for 1–2 minutes, then pour in about 1.5 liters of hot water.

3. Cooking

Add the chickpeas and carrots, then let everything simmer gently for about 45 minutes, until the meat begins to soften.

4. Vegetables & Couscous

Add the potatoes and zucchinis.

For the couscous:

• Traditionally, it is steamed in a couscoussier above the sauce.
• Alternatively, prepare it according to the package instructions, adding 2–3 spoonfuls of the sauce for extra flavor and color.

5. Serving

Place the couscous on a large serving platter and spoon over a little sauce. Arrange the lamb in the center with the vegetables around it. Garnish with the fried hot peppers.

---

And One Last Thing… A Small Story About the Name

I had always wanted to know where the name “couscous” came from. And the answer carries within it a little linguistics… and a great deal of human warmth.

The most widely accepted theory says it comes from the Berber word seksu, meaning “well rolled” or “well formed” — a reference to the traditional process in which moistened semolina is rolled by hand into tiny grains.

But there is also a more charming folk explanation.

Making couscous from scratch was — and still is — time-consuming. So women across North Africa would gather together to prepare large quantities for the entire year. And as their hands rolled the semolina, conversation flowed with them: stories, laughter, confessions, and the small secrets of everyday life.

That is how couscous became something synonymous with togetherness.

And here in Greece, we even use the phrase “kous-kous” to mean gossip! Perhaps because it echoes exactly that image: conversation spreading through groups of people, playful and unhurried, just like the tiny rolling grains of semolina themselves.

It is remarkable how a single word can bridge gastronomy and human connection.

Between us…
some flavors are far more than food. They are journeys served on a plate. They are aromas that take you gently by the hand and carry you back to places, people, and moments long past.

And every time I make couscous in my own kitchen, for a brief moment I feel the air fill once again with sand, spices, and stars from that Tunisian night.

And then I smile.

Because sometimes, all it takes is a single spoonful for a journey to begin again.

 Vana Sbarouni

 

Μεταξύ μας… οι πιο παράξενες ιστορίες του Μάρκο Πόλο-Between Us… The Strangest Stories of Marco Polo

 

Αν ο Μάρκο Πόλο είχε Instagram, τα stories του θα είχαν highlight «Δεν θα με πιστέψετε».

Ο διάσημος Βενετός ταξιδευτής, που τον 13ο αιώνα έφτασε μέχρι την αυλή του Κουμπλάι Χαν στην Κίνα, γύρισε πίσω στην Ευρώπη με αποσκευές γεμάτες… ιστορίες.

Μίλησε για πόλεις πιο πλούσιες απ’ ό,τι μπορούσε να φανταστεί η Δύση, για παλάτια που έλαμπαν, για χαρτονόμισμα — ναι, χαρτονομίσματα! — σε μια εποχή που η Ευρώπη μετά βίας διανοούνταν κάτι τέτοιο. Για γιγάντια πλοία, για εξωτικά ζώα, για πολιτισμούς οργανωμένους με τρόπους που έμοιαζαν σχεδόν… επιστημονική φαντασία.

Και φυσικά, πολλοί δεν τον πίστεψαν. Όταν το ταξιδιωτικό του χρονικό, γνωστό ως Τα Ταξίδια του Μάρκο Πόλο, άρχισε να κυκλοφορεί, αρκετοί θεώρησαν ότι τα είχε «φουσκώσει». Αλλά πολλά από αυτά που τότε ακούγονταν σαν παραμύθια, αργότερα επιβεβαιώθηκαν.

Μεταξύ μας; Ίσως το πιο συναρπαστικό δεν είναι αν όλα όσα είπε ήταν ακριβή. Είναι ότι άνοιξε ένα παράθυρο φαντασίας. Έκανε την Ευρώπη να κοιτάξει ανατολικά και να αναρωτηθεί: «τι άλλο υπάρχει εκεί έξω;» 

---

Οι πιο παράξενες ιστορίες του 

 Το χαρτονόμισμα του αυτοκράτορα

Ο Πόλο περιγράφει τον Κουμπλάι Χαν να εκδίδει χαρτονομίσματα — όχι χρυσά, όχι ασήμι, αλλά χαρτί. Στην Ευρώπη του 13ου αιώνα ακουγόταν σαν μαγεία. Σήμερα λέγεται… οικονομικό σύστημα.

 Οι γιγάντιες πόλεις της Ασίας

Πόλεις με αμέτρητους κατοίκους, αγορές που έσφυζαν από ζωή και οργάνωση που ξεπερνούσε κάθε ευρωπαϊκή πρωτεύουσα. Για πολλούς, υπερβολή. Για άλλους, η πρώτη ματιά σε μια Ασία που η Ευρώπη δεν είχε δει ποτέ.

 Νησιά γεμάτα πλούτο και παράξενα έθιμα

Μπαχαρικά, πολύτιμοι λίθοι και έθιμα που φαίνονταν εξωτικά — ίσως και τρομακτικά. Ο Πόλο δεν κρατούσε τίποτα κρυφό, σαν να μας λέει: «Κοίτα τι υπάρχει εκεί έξω!»

 Το «τέρας» με το ένα κέρατο

Ένα ζώο με ένα κέρατο στο μέτωπο που μπέρδεψε τους Ευρωπαίους: μονόκερος ή ρινόκερος; Ο Πόλο περιγράφει ένα πλάσμα μεγάλο, βαρύ και τραχύ — και σίγουρα όχι φιλικό. Το πιο συναρπαστικό; Η Ευρώπη δεν είχε δει τίποτα παρόμοιο.

Και κάπως έτσι, με τα μάτια του Μάρκο Πόλο, βλέπουμε έναν κόσμο που δεν χωράει στα βιβλία της ιστορίας ή στις εικόνες που φανταζόμαστε.

Μας θυμίζει ότι τα ταξίδια δεν είναι μόνο χάρτες και πόλεις, αλλά και ιστορίες που σε κάνουν να αμφιβάλλεις, να ονειρεύεσαι και να χαμογελάς ταυτόχρονα.

Μεταξύ μας… ίσως το καλύτερο μέρος του ταξιδιού δεν είναι να φτάσεις κάπου. Είναι να ανακαλύψεις τις μικρές, τρελές και παράξενες λεπτομέρειες που κάνουν τον κόσμο τόσο συναρπαστικό. 

Και τώρα, κοιτάξτε γύρω σας… ποιο “τέρας”, ποιο χαρτονόμισμα ή ποια γιγάντια πόλη σας περιμένει να τα ανακαλύψετε; 

Μεταξύ μας...Βάνα Σμπαρούνη

If Marco Polo had Instagram, his stories would have a highlight titled “You won’t believe this.”

The famous Venetian traveler, who in the 13th century made his way all the way to the court of Kublai Khan in China, returned to Europe with luggage full of… stories.

He spoke of cities richer than anything the West could imagine, of shimmering palaces, of paper money — yes, paper money! — at a time when Europe could barely conceive of such a thing. Of giant ships, exotic animals, and civilizations organized in ways that felt almost… like science fiction.

And of course, many didn’t believe him. When his travel account, known as The Travels of Marco Polo, began to circulate, quite a few thought he had “embellished” things. Yet many of those stories that once sounded like fairy tales were later confirmed.

Between us? Maybe the most fascinating part isn’t whether everything he said was accurate. It’s that he opened a window of imagination. He made Europe look east and wonder: “what else is out there?”

---

The Strangest Stories

The Emperor’s Paper Money
Polo describes Kublai Khan issuing paper money — not gold, not silver, but paper. In 13th-century Europe, it sounded like magic. Today, we call it… an economic system.

The Giant Cities of Asia
Cities with countless inhabitants, markets bursting with life, and organization beyond any European capital. For some, an exaggeration. For others, a first glimpse of an Asia Europe had never seen.

Islands of Wealth and Strange Customs
Spices, precious stones, and customs that seemed exotic — maybe even unsettling. Polo held nothing back, as if telling us: “Look what’s out there!”

The “One-Horned Monster”
An animal with a single horn on its forehead that puzzled Europeans: unicorn or rhinoceros? Polo describes a creature large, heavy, and rough — definitely not friendly. The most fascinating part? Europe had never seen anything like it.

---

And just like that, through the eyes of Marco Polo, we see a world that doesn’t quite fit into history books or the images we imagine.

It reminds us that travel isn’t just about maps and cities, but about stories that make you doubt, dream, and smile all at once.

Between us… maybe the best part of a journey isn’t arriving somewhere. It’s discovering the small, wild, and strange details that make the world so fascinating.

And now, look around you… which “monster,” which paper note, or which giant city is waiting for you to discover it?

 Metaxy mas...Vana Sbarouni

Honeymoon: Μήνας του μέλιτος ή… του πιο γλυκού ξεκινήματος;-Honeymoon… or the Sweetest Beginning?

 

Μεταξύ μας… ποιος δεν έχει αναρωτηθεί έστω και μια φορά γιατί ο μήνας μετά τον γάμο λέγεται «μήνας του μέλιτος» ή αλλιώς honeymoon; Ακούγεται ρομαντικό, λίγο παραμυθένιο, ίσως και λίγο… ύπουλα γλυκό!

Ας γυρίσουμε, λοιπόν, το ρολόι του χρόνου πίσω — πολύ πίσω… περίπου 4.000 χρόνια πριν, στη μαγευτική Βαβυλώνα. Εκεί, φίλοι μου, τα πράγματα είχαν τον δικό τους ιδιαίτερο τρόπο να ξεκινούν. Ναι, όπως το ακούτε...ή καλύτερα όπως το διαβάζετε.  Για έναν ολόκληρο μήνα μετά τον γάμο, ο πατέρας της νύφης φρόντιζε να… καλοπιάνει τον γαμπρό, προσφέροντάς του άφθονο υδρομέλι! 

Κι επειδή τότε το ημερολόγιο βασιζόταν στη σελήνη — το γνωστό μας moon — ο μήνας αυτός του… μεθυσμένου μέλιτος βαφτίστηκε honeymoon. Ένας μήνας γεμάτος γλύκα, ξεγνοιασιά και (πιθανότατα) αρκετά χαμόγελα!

Μεταξύ μας… ίσως τελικά ο «μήνας του μέλιτος» να μην είναι απλώς ένα ρομαντικό ταξίδι ή μια παράδοση. Ίσως να είναι μια υπενθύμιση ότι κάθε ξεκίνημα θέλει λίγη γλύκα, λίγη φροντίδα και… μια δόση χαλαρότητας για να ανθίσει. Και αν υπάρχει και λίγο «μέλι» στην πορεία, τόσο το καλύτερο, έτσι δεν είναι; Τι λέτε φίλοι μου;

Βάνα Σμπαρούνη

The Honeymoon Song | The Beatles Sing live Mikis Theodorakis 1963

Between us… who hasn’t wondered at least once why the month after a wedding is called the “honeymoon”? It sounds romantic, a little fairytale-like, maybe even a bit… sweetly sneaky!

So, let’s turn back the clock — way back… about 4,000 years ago, to enchanting Babylon. There, my friends, things had their own special way of beginning. Yes, just as you hear it… or rather, as you read it. For an entire month after the wedding, the bride’s father would make sure to… win over the groom, offering him plenty of mead!

And since back then the calendar was based on the moon — our familiar moon — this month of… tipsy sweetness was named “honeymoon.” A month full of sweetness, carefree moments, and (most likely) plenty of smiles!

Between us… maybe, after all, the “honeymoon” isn’t just a romantic trip or a tradition. Maybe it’s a reminder that every beginning needs a little sweetness, a little care, and… a touch of relaxation to truly bloom. And if there’s a bit of “honey” along the way, even better, wouldn’t you say? What do you think, my friends?

Vana Sbarouni