«Παράθυρα» — Οδυσσέας Ελύτης
「창문들」 — 오디세아스 엘리티스
Είμαι ένας απλός,
καθημερινός, αισιόδοξος άνθρωπος.
나는 단순하고, 일상적이며, 낙관적인 사람이다.
Αλλά, δεν αντέχω τα
παράθυρα χωρίς θέα.
그러나, 전망 없는 창문은 견딜 수 없다.
Τα παράθυρα βρίσκονται
εκεί για να ταξιδεύουν τη ματιά.
창문은 시선을 여행시키기 위해 존재한다.
Για ν’ αποκαλύπτουν
ορίζοντες.
지평선을 드러내기 위해.
Για να υπόσχονται το
«παραπέρα».
‘그 너머’를 약속하기 위해.
Για να λούζουν στο
αληθινό φώς τ’ άδεια δωμάτια.
비어 있는 방들을 참된 빛으로 적시기 위해.
Για να φτιάχνουν σκιές
με χρώμα πάνω στους λευκούς τοίχους…
하얀 벽 위에 색을 가진 그림자를 만들기 위해…
«Άνοιξε τα παράθυρα» — Γιάννης Ρίτσος
“Open the Windows” — Yiannis Ritsos
Άνοιξε τα παράθυρα να δεις το σύμπαν ανθισμένο
Open the windows, so you may see the universe in bloom
μ’
όλες τις παπαρούνες του αίματός μας, – να μάθεις να χαμογελάς.
with all the poppies of our blood — and learn to smile.
Δε βλέπεις;
Don’t you see?
Καθώς απομακρύνεται η
άνοιξη πίσω της έρχεται η νέα μας άνοιξη.
As
spring withdraws, behind it comes our new spring.
Να τος ο ήλιος πάνω
απ’ τις μπρούτζινες πολιτείες,
There is the sun above the bronze cities,
πάνω απ’ τους
πράσινους αγρούς μες την καρδιά μας.
above the green fields within our hearts.
Νιώθω στους ώμους το βαθύ μυρμήγκιασμα
I feel upon my shoulders the deep tingling
καθώς φυτρώνουν όλο
πιο νέα και πιο μεγάλα τα φτερά μας.
as our wings grow ever newer and ever larger.
Ύψωσε τα ματόκλαδα.
Lift your eyelids.
Αστράφτει ο κόσμος έξω
από τη λύπη σου.
The
world flashes with light beyond your sorrow.
Φως και αίμα.
Light and blood.
Τραγούδι και σιωπή.
Song and silence.
Καλοί μου άνθρωποι πως
μπορείτε να σκύβετε ακόμη;
My
good people, how can you still bow your heads?
Πώς μπορείτε να μη χαμογελάτε;
How
can you not smile?
Ανοίχτε τα παράθυρα.
Open the windows.
«Άνοιξε τα παράθυρα» — Γιάννης Ρίτσος
「창문을 열어라」 — 야니스 리초스
Άνοιξε τα παράθυρα να δεις το σύμπαν ανθισμένο μ’ όλες τις παπαρούνες του
αίματός μας, – να μάθεις να χαμογελάς.
창문을 열어라, 우리 피의 모든 양귀비로 만개한 우주를 보아라, ― 미소 짓는 법을 배우기 위해.
Δε βλέπεις;
보이지 않느냐?
Καθώς απομακρύνεται η άνοιξη πίσω της έρχεται η νέα μας άνοιξη.
봄이 멀어질수록, 그 뒤에서 우리의 새로운 봄이 다가온다.
Να τος ο ήλιος πάνω απ’ τις μπρούτζινες πολιτείες, πάνω απ’ τους πράσινους
αγρούς μες την καρδιά μας.
보아라,
태양이 청동의 도시들 위에, 우리 가슴 속의 푸른 들판들 위에 떠 있다.
Νιώθω στους ώμους το βαθύ μυρμήγκιασμα καθώς φυτρώνουν όλο πιο νέα και πιο
μεγάλα τα φτερά μας.
점점 더 새롭고 더 커지는 우리의 날개들이 자라나며, 어깨 위로 깊은 저림이 느껴진다.
Ύψωσε τα ματόκλαδα.
눈꺼풀을 들어 올려라.
Αστράφτει ο κόσμος έξω από τη λύπη σου.
너의 슬픔 밖에서 세상은 번쩍이고 있다.
Φως και αίμα.
빛과 피.
Τραγούδι και σιωπή.
노래와 침묵.
Καλοί μου άνθρωποι πως μπορείτε να σκύβετε ακόμη;
선한 사람들이여, 어떻게 아직도 고개를 숙이고 있습니까?
Πώς μπορείτε να μη χαμογελάτε;
어떻게 웃지 않을 수 있습니까?
Ανοίχτε τα παράθυρα.
창문을 여십시오.
