Εσύ – Αργύρης Χιόνης You – Argyris Chionis

 

 

Εσύ – Αργύρης Χιόνης
You – Argyris Chionis

---

Χρόνια ολόκληρα
γράφω για σένα

For whole years
I have been writing about you

---

και δεν έγραψα ποτέ
το όνομά σου.

and never once
have I written your name.

---

Πολλοί θα πουν
πως δεν τόλμησα

Many will say
that I did not dare

---

να το προφέρω,

to speak it aloud,

---

άλλοι
πως δεν χρειάστηκε

others
that there was no need

---

μια κι ήταν
φως φανάρι

since it was
plain as daylight

---

πως έγραφα
για σένα,

that I was writing
for you,

---

άλλοι
πως το ’κανα

others
that I did it

---

για λόγους
τακτικής ή τεχνικής,

for reasons
of strategy or craft,

---

για να μην έχουν
μόνο μια ερμηνεία

so that they would not have
only one interpretation

---

τα γραπτά μου.

my writings.

---

Το ότι
για σένα γράφω

That
I write for you

---

τίποτα
δεν αποδείχνει.

proves
nothing.

---

Κάνω το ίδιο
για τον εαυτό μου

I do the same
for myself

---

κι ούτε αυτό
αποδείχνει κάτι…

and not even that
proves anything…

---

(Απλώς)
είπα

(I simply)
said

---

να σε γδυθώ

to strip you away

---

να σε πετάξω
από πάνω μου,

to cast you
off from me,

---

να λυτρωθώ

to free myself

---

από το βάρος σου

from your weight

---

που με συνθλίβει.

that crushes me.

---

Όμως
δεν είσαι ρούχο

But
you are not clothing

---

ούτε δέρμα

nor skin

---

ούτε σάρκα…

nor flesh…

---

Ένας πηχτός αέρας
είσαι,

You are
a dense air,

---

μια πυκνή σιωπή,

a thick silence,

---

τόσο πυκνή

so dense

---

που ακόμα κι
η πιο αιχμηρή

that even
the sharpest

---

κραυγή μου

cry of mine

---

δεν σε κομματιάζει…

cannot shatter you…

 

Εαρινή Συμφωνία – Γιάννης Ρίτσος – Απόσπασμα Spring Symphony – Yiannis Ritsos – Excerpt

 

Άκου τα σήμαντρα

Hear the pealing bells

των εξοχικών εκκλησιών.
of the countryside churches.

Φτάνουν από πολύ μακριά
They come from very far away

από πολύ βαθιά.
from very deep within.

Απ' τα χείλη των παιδιών
From the lips of children

απ' την άγνοια των χελιδονιών
from the unknowing of the swallows

απ' τις άσπρες αυλές της Κυριακής
from the white courtyards of Sunday

απ' τ' αγιοκλήματα και τους περιστεριώνες
from the honeysuckles and the dovecotes

των ταπεινών σπιτιών.
of humble homes.

Άκου τα σήμαντρα
Hear the pealing bells

των εαρινών εκκλησιών.
of the springtime churches.

Είναι οι εκκλησίες
They are the churches

που δε γνώρισαν τη σταύρωση
that never knew the Crucifixion

και την ανάσταση.
nor the Resurrection.

Γνώρισαν μόνο τις εικόνες
They knew only the images

του Δωδεκαετούς
of the Twelve-year-old

που 'χε μια μάνα τρυφερή
who had a tender mother

που τον περίμενε τα βράδια στο κατώφλι
who waited for him at dusk upon the threshold

έναν πατέρα ειρηνικό που ευώδιαζε χωράφι
a peaceful father, scented with the fields

που 'χε στα μάτια του το μήνυμα
whose eyes carried the message

της επερχόμενης Μαγδαληνής.
of the coming Magdalene.

Χριστέ μου
My Christ

τι θα 'τανε η πορεία σου
what would your journey be

δίχως τη σμύρνα και το νάρδο
without myrrh and nard

στα σκονισμένα πόδια σου;
upon your dust-covered feet?

Ανοικτά Παράθυρα στο Φως και τα Όνειρα… ✦ Open Windows to Light and Dreams… ✦ 빛과 꿈을 향한 열린 창문…

Ανοικτά Παράθυρα στο Φως και τα Όνειρα… 

Open Windows to Light and Dreams… 

 빛과 꿈을 향한 열린 창문…

Ακούγεται η μουσική σύνθεση "Τα μυστικά της σελήνης" της Ευανθίας Ρεμπούτσικα

Playing the musical composition “The Secrets of the Moon” by Evanthia Reboutsika

유반티아 레부치카(Evanthia Reboutsika)의 음악 작품 “달의 비밀”이 연주됩니다.

Ανοίχτε το παράθυρο να φέρει τη σιωπή, το φως και τα όνειρα μέσα στο δωμάτιο…  

Open the window to let silence, light, and dreams enter the room…  

열린 창문을 열어 침묵과 빛과 꿈이 방 안으로 들어오게 하세요…

Αυτό το βίντεο συνδέει δύο μεγάλους Έλληνες ποιητές, τον Οδυσσέα Ελύτη και τον Γιάννη Ρίτσο, με εικόνες που μιλούν για σιωπή, φως και θέαση.

This video connects two great Greek poets, Odysseas Elytis and Yiannis Ritsos, with images that speak of silence, light, and vision.

이 비디오는 두 명의 그리스 시인, 오디세아스 엘리티스와 야니스 리초스를 연결하며, 침묵과 빛, 그리고 시선에 대해 이야기하는 장면들을 담고 있습니다.

«Παράθυρα» — Οδυσσέας Ελύτης

“Windows” — Odysseas Elytis

Είμαι ένας απλός, καθημερινός, αισιόδοξος άνθρωπος.
I am a simple, ordinary, optimistic person.

Αλλά, δεν αντέχω τα παράθυρα χωρίς θέα.
But I cannot bear windows without a view.

Τα παράθυρα βρίσκονται εκεί για να ταξιδεύουν τη ματιά.
Windows exist to let the gaze travel.

Για ν’ αποκαλύπτουν ορίζοντες.
To reveal horizons.

Για να υπόσχονται το «παραπέρα».
To promise what lies “beyond.”

Για να λούζουν στο αληθινό φως τ’ άδεια δωμάτια.
To bathe empty rooms in true light.

Για να φτιάχνουν σκιές με χρώμα πάνω στους λευκούς τοίχους…
To cast shadows tinged with color upon white walls…

 

«Παράθυρα» — Οδυσσέας Ελύτης

「창문들」 — 오디세아스 엘리티스

Είμαι ένας απλός, καθημερινός, αισιόδοξος άνθρωπος.
나는 단순하고, 일상적이며, 낙관적인 사람이다.

Αλλά, δεν αντέχω τα παράθυρα χωρίς θέα.
그러나, 전망 없는 창문은 견딜 수 없다.

Τα παράθυρα βρίσκονται εκεί για να ταξιδεύουν τη ματιά.
창문은 시선을 여행시키기 위해 존재한다.

Για ν’ αποκαλύπτουν ορίζοντες.
지평선을 드러내기 위해.

Για να υπόσχονται το «παραπέρα».
‘그 너머’를 약속하기 위해.

Για να λούζουν στο αληθινό φώς τ’ άδεια δωμάτια.
비어 있는 방들을 참된 빛으로 적시기 위해.

Για να φτιάχνουν σκιές με χρώμα πάνω στους λευκούς τοίχους…
하얀 벽 위에 색을 가진 그림자를 만들기 위해…

«Άνοιξε τα παράθυρα» — Γιάννης Ρίτσος

“Open the Windows” — Yiannis Ritsos

Άνοιξε τα παράθυρα να δεις το σύμπαν ανθισμένο
Open the windows, so you may see the universe in bloom

μ’ όλες τις παπαρούνες του αίματός μας, – να μάθεις να χαμογελάς.
with all the poppies of our blood — and learn to smile.

Δε βλέπεις;
Don’t you see?

Καθώς απομακρύνεται η άνοιξη πίσω της έρχεται η νέα μας άνοιξη.
As spring withdraws, behind it comes our new spring.

Να τος ο ήλιος πάνω απ’ τις μπρούτζινες πολιτείες,
There is the sun above the bronze cities,

πάνω απ’ τους πράσινους αγρούς μες την καρδιά μας.
above the green fields within our hearts.

Νιώθω στους ώμους το βαθύ μυρμήγκιασμα
I feel upon my shoulders the deep tingling

καθώς φυτρώνουν όλο πιο νέα και πιο μεγάλα τα φτερά μας.
as our wings grow ever newer and ever larger.

Ύψωσε τα ματόκλαδα.
Lift your eyelids.

Αστράφτει ο κόσμος έξω από τη λύπη σου.
The world flashes with light beyond your sorrow.

Φως και αίμα.
Light and blood.

Τραγούδι και σιωπή.
Song and silence.

Καλοί μου άνθρωποι πως μπορείτε να σκύβετε ακόμη;
My good people, how can you still bow your heads?

Πώς μπορείτε να μη χαμογελάτε;
How can you not smile?

Ανοίχτε τα παράθυρα.
Open the windows.

«Άνοιξε τα παράθυρα» — Γιάννης Ρίτσος

「창문을 열어라」 — 야니스 리초스

Άνοιξε τα παράθυρα να δεις το σύμπαν ανθισμένο μ’ όλες τις παπαρούνες του αίματός μας, – να μάθεις να χαμογελάς.
창문을 열어라, 우리 피의 모든 양귀비로 만개한 우주를 보아라, ― 미소 짓는 법을 배우기 위해.

Δε βλέπεις;
보이지 않느냐?

Καθώς απομακρύνεται η άνοιξη πίσω της έρχεται η νέα μας άνοιξη.
봄이 멀어질수록, 그 뒤에서 우리의 새로운 봄이 다가온다.

Να τος ο ήλιος πάνω απ’ τις μπρούτζινες πολιτείες, πάνω απ’ τους πράσινους αγρούς μες την καρδιά μας.
보아라, 태양이 청동의 도시들 위에, 우리 가슴 속의 푸른 들판들 위에 떠 있다.

Νιώθω στους ώμους το βαθύ μυρμήγκιασμα καθώς φυτρώνουν όλο πιο νέα και πιο μεγάλα τα φτερά μας.
점점 더 새롭고 더 커지는 우리의 날개들이 자라나며, 어깨 위로 깊은 저림이 느껴진다.

Ύψωσε τα ματόκλαδα.
눈꺼풀을 들어 올려라.

Αστράφτει ο κόσμος έξω από τη λύπη σου.
너의 슬픔 밖에서 세상은 번쩍이고 있다.

Φως και αίμα.
빛과 피.

Τραγούδι και σιωπή.
노래와 침묵.

Καλοί μου άνθρωποι πως μπορείτε να σκύβετε ακόμη;
선한 사람들이여, 어떻게 아직도 고개를 숙이고 있습니까?

Πώς μπορείτε να μη χαμογελάτε;
어떻게 웃지 않을 수 있습니까?

Ανοίχτε τα παράθυρα.
창문을 여십시오.

 

ΑΓΑΠΑΩ-I LOVE- ΝΙΚΟΣ ΚΑΒΒΑΔΙΑΣ-ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ

 

ΑΓΑΠΑΩ-I LOVE- ΝΙΚΟΣ ΚΑΒΒΑΔΙΑΣ-ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ--Logos me tempo-Vana Sbarouni

Ἀγαπάω τ᾿ ὅτι θλιμμένο στὸν κόσμο. I love all that is sorrowful in this world. Τὰ θολὰ τὰ ματάκια, τοὺς ἀρρώστους ἀνθρώπους, The misted little eyes, the ailing souls, τὰ ξερὰ γυμνὰ δέντρα καὶ τὰ ἔρημα πάρκα, the bare, dry trees and the desolate parks, τὶς νεκρὲς πολιτεῖες, τοὺς τρισκότεινους τόπους. the dead cities, the places drowned in dark. Τοὺς σκυφτοὺς ὁδοιπόρους ποὺ μ᾿ ἕνα δισάκι The bowed wayfarers who, with a small knapsack, γιὰ μία πολιτεία μακρυνὴ ξεκινᾶνε, set out toward some faraway town; τοὺς τυφλοὺς μουσικοὺς τῶν πολύβουων δρόμων, the blind musicians of the clamorous streets, τοὺς φτωχούς, τοὺς ἀλῆτες, αὐτοὺς ποὺ πεινᾶνε. the poor, the wanderers, the hungry and the worn. Τὰ χλωμὰ τὰ κορίτσια ποὺ πάντα προσμένουν The pale young girls who always await τὸν ἱππότην ποὺ εἶδαν μία βραδιὰ στ᾿ ὄνειρό τους, the knight they saw one night in their dream, νὰ φανῇ ἀπ᾿ τὰ βάθη τοῦ ἀπέραντου δρόμου. to appear from the depths of the endless road; Τοὺς κοιμώμενους κύκνους πάνω στ᾿ ἀσπρόφτερό τους. the sleeping swans upon their white-feathered grace. Τὰ καράβια ποὺ φεύγουν γιὰ καινούργια ταξίδια The ships that depart for new voyages, καὶ δὲν ξέρουν καλὰ -ἂν ποτὲ θὰ γυρίσουν πίσω not knowing well if ever they’ll return — ἀγαπάω, καὶ θά ῾θελα μαζί τους νὰ πάω them I love, and I would go with them, κι οὔτε πιὰ νὰ γυρίσω. and never come back again. Ἀγαπάω τὶς κλαμμένες ὡραῖες γυναῖκες I love the beautiful women who weep, ποὺ κυττᾶνε μακριά, ποὺ κυττᾶνε θλιμμένα ... who gaze afar, who gaze with sorrow... ἀγαπάω σὲ τοῦτον τὸν κόσμο -ὅ,τι κλαίει I love, in this world — all that weeps, γιατὶ μοιάζει μ᾿ ἐμένα. for it is so much like me.

Απόσπασμα απ' την ομιλία του Ο.Ελύτη στους Έλληνες της Σουηδίας μετά την απονομή των βραβείων Νόμπελ

Ο Οδυσσέας Ελύτης είχε γράψει τους στίχους..."“Εάν αποσυνθέσεις την Ελλάδα, στο τέλος θα δεις να σου απομένουν μια ελιά, ένα αμπέλι κι ένα καράβι. Που σημαίνει: με άλλα τόσα την ξαναφτιάχνεις.“

Απόσπασμα απ' την ομιλία του ποιητή στους Έλληνες της Σουηδίας μετά την απονομή των βραβείων Νόμπελ...

“Για εμάς η Ελλάδα είναι αυτές οι στεριές οι καμένες στον ήλιο κι αυτά τα γαλάζια πέλαγα με τους αφρούς των κυμάτων. Είναι οι μελαχρινές ή καστανόξανθες κοπέλες, είναι τ’ άσπρα σπιτάκια τ’ ασβεστωμένα και τα ταβερνάκια και τα τραγούδια τις νύχτες με το φεγγάρι πλάι στην ακροθαλασσιά ή κάτω από κάποιο πλατάνι. Είναι οι πατεράδες μας κι οι παππούδες μας με το τουφέκι στο χέρι, αυτοί που λευτερώσανε την πατρίδα μας και πιο πίσω, πιο παλιά, όλοι μας οι πρόγονοι που κι αυτοί ένα μονάχα είχανε στο νου τους -όπως κι εμείς σήμερα: τον αγώνα για τη λευτεριά.”

 

"Ο τόπος μας" Γιάννης Ρίτσος, ένα ποίημα γεμάτο αγάπη για την Ελλάδα...

Το ποίημα αυτό ο ποιητής το συνθέτει στη Λέρο, όπου βρίσκεται εξόριστος από το δικτατορικό καθεστώς. Πάνω σ' ένα λόφο στρέφει το βλέμμα του πότε γύρω του και πότε μέσα του εναλλάσσοντας την παρατήρηση με το στοχασμό...Οι στίχοι του είναι γεμάτοι αγάπη για την Ελλάδα

“Ανεβήκαμε πάνω στο λόφο να δούμε τον τόπο μας –
φτωχικά, μετρημένα χωράφια, πέτρες, λιόδεντρα.
Αμπέλια τραβάν κατά τη θάλασσα. Δίπλα στ’ αλέτρι
καπνίζει μια μικρή φωτιά. Του παππουλή τα ρούχα
τα σιάξαμε σκιάχτρο για τις κάργιες. Οι μέρες μας
παίρνουν το δρόμο τους για λίγο ψωμί και μεγάλες λιακάδες.
Κάτω απ’ τις λεύκες φέγγει ένα ψάθινο καπέλο.
Ο πετεινός στο φράχτη. Η αγελάδα στο κίτρινο.
Πώς έγινε και μ’ ένα πέτρινο χέρι συγυρίσαμε
το σπίτι μας και τη ζωή μας; Πάνω στ’ ανώφλια
είναι η καπνιά, χρόνο το χρόνο, απ’ τα κεριά του Πάσχα –
μικροί μικροί μαύροι σταυροί που χάραξαν οι πεθαμένοι
γυρίζοντας απ’ την Ανάσταση. Πολύ αγαπιέται αυτός ο τόπος
με υπομονή και περηφάνεια. Κάθε νύχτα απ’ το ξερό πηγάδι
βγαίνουν τ’ αγάλματα προσεχτικά κι ανεβαίνουν στα δέντρα”.

 

Τάνγκο...ένας διάλογος δίχως λόγια...!

Η αγκαλιά του τάνγκο...ένας διάλογος δίχως λόγια...!
“Χορός για δυο και δεν μπορώ
το χέρι της στην πλάτη σου να δω.
Χορός για δυο, τανγκό για τρεις…
Εμένα δεν μπορείς να μου κρυφτείς…
Κάθε βήμα και γκρεμός…
Κάθε βλέμμα, χωρισμός…
Και τα κορμιά, παράφορα γλυπτά,
λικνίζονται στα μάτια μου μπροστά…
Χορός για δυο, τανγκό για τρεις…
Εμένα δεν μπορείς να μου κρυφτείς…
Ταγκό σφιχτό, χειροπιαστό…
Βαμμένο μάτι, φόρεμα σχιστό…
Χορός για δυο, τανγκό για τρεις…
Μη με κοιτάς στα μάτια∙ θα κοπείς...”
Τανγκό για τρεις-Μιχάλης Γκανάς

Το γράμμα του Γιάννη Ρίτσου στον Πάμπλο Νερούδα,,,

 

Ο Γιάννης Ρίτσος έτρεφε μεγάλο σεβασμό για τον μεγάλο Χιλιανό ποιητή Πάμπλο Νερούδα.

Στον Πάμπλο Νερούδα

Καθυστερημένη απάντηση σ'επιστολή του ανεπίδοτη.

 Πάμπλο

Πάμπλο Νερούδα

αδερφέ μου

αδερφέ του κόσμου.

Το γράμμα που μου ‘στειλες δεν το ‘λαβα –

Πολλά σίδερα βάζουν στη νύχτα

για να μην ανταμώσουνε τα χέρια μας.

Δεν ξέρουν πως για εμάς σίδερα δεν υπάρχουν…

Μες στο μεγάλο άνεμο, πάνω απ'τις πολιτείες, μες στις νύχτες

χτυπούν ολόνυχτα τα δυο παντζούρια της καρδιάς μας.

 Όταν το λάδι της σιωπής φτάνει πιο πάνω απ'τις στέγες

ακούω να ξεδιπλώνονται οι σημαίες των στίχων σου

κι ο παφλασμός του αλόγου σου

Η νύχτα φουσκώνει απ'την αναμονή των τυμπάνων.

Όταν χτυπάει την πόρτα με το φως

επιμένοντας να μου χαρίσει ακόμα ένα παράθυρο

επιμένοντας να του υπογράψω την κατάφασή της

είσαι σύ Πάμπλο που χτυπάς την πόρτα μου

εσύ που βεβαιώνεις το γνήσιο της υπογραφής μου.

Σ'ευχαριστώ.

 Πάμπλο

το σπίτι μου είναι μικρό

τα βιβλία μου σκονίζονται σε σανιδένια κασόνια

Πάνω στα γόνατα της ψυχής μου γράφω

Ένας κήπος τρία μέτρα

δύο κυδωνιές

πολλές αγριομαργαρίτες έντεκα τριαντάφυλλα

οι γλάστες τα σπουργίτια το πηγάδι

τ'αλέτρι του φεγγαριού στη γωνιά

κι εκείνη η μυστική μυλόπετρα πάντοτε τη δουλειά της.

 Φοβάμι μη σκοντάψει το υψηλό μέτωπό σου

στα καδρόνια της στέγης μου.

Για την καρδιά μου δεν φοβάμαι.

Κοίτα

στον τοίχο της κρεββατοκάμαράς μου

η πολιούχος σκιά απ'την περικεφαλαία του Κολοκοτρώνη

η άλλη σκιά απ'την ημισέληνο σπάθα του Μακρυγιάννη

λίγο πιο κει

οι δυο ζευγαρωμένες σκιές

λύρα και δόρυ

του Μαραθωνομάχου.

Το Pablo Neruda

Delayed reply to his letter that was never delivered.

Pablo

Pablo Neruda

my brother

brother of the world

I did not receive the letter you sent me -

they are loading the night

with tons of iron

so that our hands won't ever meet.

They do not know

that our hands dig under the irons.

They do not know

that our lyrics rise above the irons.

They do not know that there are no irons for us…

In the strong wind, over the states, in the nights

the two shutters of our heart beat all night long.

When the oil of silence reaches above the roofs

I hear the flags of your lyrics unfolding

and the splash of your horse

The night is swelling with the expectation of the drums.

When it knocks on the door with its light

insisting on donating me

one more window

insisting that I sign her assertion

This is when you come, Pablo, knocking on my door

to certify the authenticity of my signature.

Thank you.

Pablo

my house is humble

my books are getting dusted in boxes made of wooden boards

I write on the knees of my soul

A three metered garden

two quinces

many wild daisies, eleven roses

The pots, the sparrows, the well

the plow of the moon in the corner

and that secret millstone always doing its job.

I'm afraid that your high forehead will stumble

on my roof beams

I am not afraid for my heart.

Look

on the wall of my bedroom

the patron shadow of Kolokotronis' helmet

and the other shadow from the half-moon sword of Makrygiannis

a little further

the two paired shadows

the lyre and the spear

of the Marathon Fighter

«Ητανε της τύχης μου να υποφέρω όσα υπόφερα και της τύχης μου να αγωνιστώ όπως αγωνίστηκα, να αγαπήσω και να τραγουδήσω όπως τραγούδησα. Γνώρισα σε διάφορα σημεία της Γης το θρίαμβο και την ήττα, έχω ζωντανή στη μνήμη μου τη γεύση του ψωμιού, αλλά και τη γεύση του αίματος.Τι περισσότερο μπορεί να θέλει ένας ποιητής; Η ζωή μου στάθηκε η ίδια η ποίησή μου και η ποίησή μου υπήρξε το στήριγμα όλων των αγώνων μου.

Αν και πολλά βραβεία μου δόθηκαν, κανένα δεν μπορεί να συγκριθεί με το τελευταίο βραβείο.Να είμαι ο ποιητής του λαού μου. Το μεγάλο, το μοναδικό μου βραβείο είναι αυτό κι όχι τα βιβλία μου που μεταφράστηκαν σ’ όλες τις γλώσσες του κόσμου, ούτε τα βιβλία που γράφτηκαν για να αναλύσουν τα λόγια μου».

Ο Πάμπλο Νερούδα εκτιμούσε τόσο το έργο του ποιητή της Ρωμιοσύνης Γιάννη Ρίτσου που μόλις παρέλαβε το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1971 είπε στην ομιλία του: «Υπάρχει ένας άλλος ποιητής, που αξίζει πολύ περισσότερο από μένα αυτή την τιμή, ο Γιάννης Ρίτσος». 

ΈΡΩΣ ΚΑΙ ΘΑΝΑΤΟΣ...Ο ΛΟΓΙΟΣ ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ...

Αν γυρεύεις απ’ τον Ήλιο τη χαρά 

Αν γυρεύεις απ’ τον Ήλιο τη χαρά

κι απ’ των άστρων το δειλό το φως τη γαλήνη

μη μακραίνεις την καρδιά σου απ’ τη δική μου

που διψά για φως. 

Σαν τον ήλιο π’ όλο σβήνει κι όλο ζει

θ’ αρμενίζουν οι καρδιές μας μέσα στη γαλήνη.

Αν γυρεύεις απ’ τον Ήλιο τη χαρά

κι απ’ των άστρων το δειλό το φως τη γαλήνη

μη ζητήσεις να βρεις φως μακριά από μένα

θα ‘μαι σαν νεκρός.

Ας γυρέψουμε αντάμα τη χαρά

πιο πολύ κι από τ’ αστέρια μες στον έρωτά μας.

«Έρως και Θάνατος» είναι αφιερωμένος στην αγαπημένη του συνθέτη, Μυρτώ, και περιλαμβάνει τέσσερα τραγούδια. Τα δύο πρώτα, «Απρίλης» και «Αν γυρεύεις απ ' τον ήλιο τη χαρά», σε στίχους δικούς του συνετέθησαν το 1946 στην Αθήνα. Εξόριστος στην Ικαρία μελοποίησε δύο χρόνια αργότερα τα δύο σονέτα του Μαβίλη, «Έρως και Θάνατος» και «Λήθη» (έχει μελοποιηθεί και από τους Μ. Καλομοίρη – Κουιντέτο με τραγούδι,1912, Π. Πετρίδη – Πέντε Ελληνικές Μελωδίες, 1924 και Α. Ευαγγελάτο – Κύκλος Τραγουδιών σε ποίηση Λ. Μαβίλη, 1974-75). Η μελοποίηση του κύκλου πραγματοποιείται σε ύφος σύγχρονου Lied, συνδυάζοντας επιτυχώς στοιχεία δραματικά – απαγγελτικά από τη σύγχρονη περίοδο και λυρικά από τη ρομαντική. Ο συνθέτης εστιάζει περισσότερο στην ανάδειξη των εννοιών του ποιητικού λόγου και λιγότερο στην καθεαυτήν μορφή του. Ιδιαίτερη έμφαση δίδεται στο δίπτυχο έρωτας – θάνατος, πρωταρχικό μοτίβο της μουσικής δημιουργίας και εκφραστικό «καταφύγιο» της τέχνης γενικότερα.

Πηγή:https://mikis.melodisseia.gr/event/eros-kai-thanatos

Η "Αμοργός" του Νίκου Γκάτσου,του ποιητή των τραγουδιών...

Ένα ταξίδι στην "Αμοργό" του Νίκου Γκάτσου, του ποιητή των τραγουδιών,

μια μέρα ζεστή τ' Αυγούστου...!

Με την πατρίδα τους δεμένη στα πανιά και τα κουπιά στον άνεμο κρεμασμένα

Οι ναυαγοί κοιμήθηκαν ήμεροι σαν αγρίμια νεκρά μέσα στων σφουγγαριών τα σεντόνια

Αλλά τα μάτια των φυκιών είναι στραμμένα στη θάλασσα

Μήπως τους ξαναφέρει ο νοτιάς με τα φρεσκοβαμμένα λατίνια

Κι ένας χαμένος ελέφαντας αξίζει πάντοτε πιο πολύ από δυο στήθια κοριτσιού που σαλεύουν

Μόνο ν’  ανάψουνε στα βουνά οι στέγες των ερημοκκλησιών με το μεράκι του αποσπερίτη

Να κυματίσουνε τα πουλιά στης λεμονιάς τα κατάρτια

Με της καινούργιας περπατησιάς το σταθερό άσπρο φύσημα

Και τότε θα  ‘ρθουν αέρηδες σώματα κύκνων που μείνανε άσπιλοι τρυφεροί και ακίνητοι

Μες στους οδοστρωτήρες των μαγαζιών μέσα στων λαχανόκηπων τους κυκλώνες

Όταν τα μάτια των γυναικών γίναν κάρβουνα κι έσπασαν οι καρδιές των καστανάδων

Όταν ο θερισμός εσταμάτησε κι άρχισαν οι ελπίδες των γρύλων

Γι’  αυτό λοιπόν κι εσείς παλληκάρια μου με το κρασί τα φιλιά και τα φύλλα στο στόμα σας

Θέλω να βγείτε γυμνοί στα ποτάμια

Να τραγουδήστε τη Μπαρμπαριά όπως ο ξυλουργός κυνηγάει τους σκίνους

Όπως περνάει η όχεντρα μες απ’ τα περιβόλια των κριθαριών

Με τα περήφανα μάτια της οργισμένα

Κι όπως οι αστραπές αλωνίζουν τα νιάτα.

Και μη γελάς και μην κλαις και μη χαίρεσαι

Μη σφίγγεις άδικα τα παπούτσια σου σα να φυτεύεις πλατάνια

Μη γίνεσαι ΠEΠPΩMENON

Γιατί δεν είναι ο σταυραητός ένα κλεισμένο συρτάρι

Δεν είναι δάκρυ κορομηλιάς ούτε χαμόγελο νούφαρου

Ούτε φανέλα περιστεριού και μαντολίνο Σουλτάνου

Ούτε μεταξωτή φορεσιά για το κεφάλι της φάλαινας.

Είναι πριόνι θαλασσινό που πετσοκόβει τους γλάρους

Είναι προσκέφαλο μαραγκού είναι ρολόι ζητιάνου

Είναι φωτιά σ’ ένα γύφτικο που κοροϊδεύει τις παπαδιές και νανουρίζει τα κρίνα

Είναι των Τούρκων συμπεθεριό των Αυστραλών πανηγύρι

Είναι λημέρι των Ούγγρων

Που το χινόπωρο οι φουντουκιές πάνε κρυφά κι ανταμώνουνται

Βλέπουν τους φρόνιμους πελαργούς να βάφουν μαύρα τ’  αυγά τους

Και τόνε κλαίνε κι αυτές

Καίνε τα νυχτικά τους και φορούν το μισοφόρι της πάπιας

Στρώνουν αστέρια καταγής για να πατήσουν οι βασιλιάδες

Με τ’ ασημένια τους χαϊμαλιά με την κορώνα και την πορφύρα

Σκορπάνε δεντρολίβανο στις βραγιές

Για να περάσουν οι ποντικοί να πάνε σ’ άλλο κελάρι

Να μπούνε σ’ άλλες εκκλησιές να φαν τις Άγιες Τράπεζες

Κι οι κουκουβάγιες παιδιά μου

Οι κουκουβάγιες ουρλιάζουνε

Κι οι πεθαμένες καλογριές σηκώνουνται να χορέψουν

Με ντέφια τούμπανα και βιολιά με πίπιζες και λαγούτα

Με φλάμπουρα και με θυμιατά με βότανα και μαγνάδια

Με της αρκούδας το βρακί στην παγωμένη κοιλάδα

Τρώνε τα μανιτάρια των κουναβιών

Παίζουν κορώνα-γράμματα το δαχτυλίδι τ’ Άη-Γιαννιού και τα φλουριά του Αράπη

Περιγελάνε τις μάγισσες

Κόβουν τα γένια ενός παπά με του Κολοκοτρώνη το γιαταγάνι

Λούζονται μες στην άχνη του λιβανιού

Κι ύστερα ψέλνοντας αργά μπαίνουν ξανά στη γη και σωπαίνουν

Όπως σωπαίνουν τα κύματα όπως ο κούκος τη χαραυγή όπως ο λύχνος το βράδυ.

Έτσι σ’ ένα πιθάρι βαθύ το σταφύλι ξεραίνεται και στο καμπαναριό μιας συκιάς κιτρινίζει το μήλο

Έτσι με μια γραβάτα φανταχτερή

Στην τέντα της κληματαριάς το καλοκαίρι ανασαίνει

Έτσι κοιμάται ολόγυμνη μέσα στις άσπρες κερασιές μία τρυφερή μου αγάπη

Ένα κορίτσι αμάραντο σα μυγδαλιάς κλωνάρι

Με το κεφάλι στον αγκώνα της γερτό και την παλάμη πάνω στο φλουρί της

Πάνω στην πρωινή του θαλπωρή όταν σιγά σιγά σαν τον κλέφτη

Από το παραθύρι της άνοιξης μπαίνει ο αυγερινός να την ξυπνήσει!