εκείνη η αρχαία κούκλα που κάποτε ήταν ένα από τα αγαπημένα παιχνίδια των κοριτσιών στην αρχαία Ελλάδα. Τότε Barbie δεν είχανε, όμως είχανε εμένα! Ναι, και ξέρεις πώς με έφτιαχναν; Από πηλό, κερί ή ελεφαντόδοντο και με έβαφαν με έντονα χρώματα. Μου έδιναν και μαλλιά, και ρούχα, και πρόσωπο και, σε αρκετές από εμάς, και κινητά χέρια και πόδια. Έτσι, με μικρούς μηχανισμούς και σκοινάκια, μπορούσε το κορίτσι που με κρατούσε να μου κινεί τα χέρια και τα πόδια. Ε! Φαντάσου κάτι σαν τις σημερινές action figures, μόνο που εγώ υπήρχα δυόμισι χιλιάδες χρόνια πριν!
Θυμάμαι ένα κορίτσι που με είχε συνέχεια μαζί του. Τι ωραία που ήτανε… Με έντυνε, με χτένιζε, με έπαιρνε στα παιχνίδια του και μου μιλούσε σαν να ήμουν αληθινή. Ναι, για εκείνο δεν ήμουν απλώς μια κούκλα. Ήμουν η φίλη του.
Όμως τα χρόνια περνούσαν και το κορίτσι μεγάλωνε. Ώσπου, κάποια στιγμή, άρχισαν οι προετοιμασίες για τον γάμο του και τότε κατάλαβα πως πλησίαζε η ώρα να αποχωριστούμε.
Έτσι, λίγο πριν από τον γάμο, με πήρε μαζί του και με αφιέρωσε στη θεά Άρτεμη. Έτσι άφηνε συμβολικά πίσω την παιδική του ηλικία και ξεκινούσε μια καινούργια ζωή.
Θυμάμαι ακόμη τη στιγμή που με άφησε στο ιερό και έφυγε. Εκείνο θα γινόταν γυναίκα. Κι εγώ θα έμενα εκεί.
Και έμεινα.
Από τότε πέρασαν χρόνια, αιώνες, ολόκληρες εποχές. Το κορίτσι χάθηκε μέσα στον χρόνο, εγώ, όμως, έμεινα εκεί, μέχρι που κάποτε κάποιοι άνθρωποι με έβγαλαν ξανά στο φως.
Και να ’μαι σήμερα εδώ.
Ίσως όταν με κοιτάς να βλέπεις απλώς μια αρχαία κούκλα. Όμως, εγώ θυμάμαι ένα κορίτσι που κάποτε με κράτησε στα χέρια του και με έκανε φίλη του.
Γιατί μπορεί να άλλαξαν τα παιχνίδια, οι άνθρωποι και οι εποχές, αλλά ένα πράγμα δεν άλλαξε ποτέ.
Τα παιδιά πάντα αγαπούν τα παιχνίδια τους, ακόμα κι αν είναι ξεχασμένα σε κάποιο ντουλάπι της ιστορίας…
Σαν τον Παλιό Καιρό
San ton Palio Kairo
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου