«Ας πάει και το παλιάμπελο». Την έχετε πει κι εσείς αυτή την έκφραση, είμαι σίγουρος. Αλλά ξέρετε ποιος είναι το παλιάμπελο; Εγώ.
Γυρίστε μαζί μου στην Αθήνα του 1840. Η Αθήνα τότε δεν ήταν η πόλη που γνωρίζετε σήμερα, όχι. Ήταν μικρή, με χωματόδρομους, λίγα σπίτια και κόσμο που διψούσε για κάθε καινούργιο θέαμα.
Κι εγώ; Εγώ ήμουνα ένα μικρό αμπέλι, κάπου έξω από την πόλη, κι ανήκα σε έναν άνθρωπο που αγαπούσε πολύ το θέατρο.
Μια μέρα, έμαθε πως στην Αθήνα θα ανέβαινε η Λουτσία ντι Λαμερμούρ του Ντονιτσέτι. Και δεν ήθελε απλώς να πάει, ήθελε οπωσδήποτε να τη δει. Μόνο που υπήρχε ένα μικρό πρόβλημα. Δεν είχε λεφτά για το εισιτήριο.
Τον έβλεπα να ψάχνει τι μπορούσε να πουλήσει, κοίταξε τα πράγματά του, κοίταξε την περιουσία του, και στο τέλος, κοίταξε εμένα. Ε, εκεί κατάλαβα πως τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά.
Και τότε πήρε την απόφασή του: με πούλησε, εμένα, το τελευταίο του αμπέλι, για να αγοράσει ένα εισιτήριο και να πάει στο θέατρο.
Λέγεται πως, όταν τελικά κατάφερε να πάρει το εισιτήριο, είπε: «Ας πάει και το παλιάμπελο!», σαν να έλεγε: «Δε βαριέσαι, ας χαθεί κι αυτό!». Τόσο πολύ ήθελε να δει την παράσταση, που για χάρη της θυσίασε ακόμα και μένα.
Και κείνος που νόμιζε πως η ιστορία μου τελείωσε, άρχισε η δεύτερη ζωή μου. Εγώ χάθηκα από προσώπου γης, αλλά κάτι έμεινε και από μένα. Μια έκφραση. Ποια; «Ας πάει και το παλιάμπελο!».
Κι έτσι είναι σαν να επιστρέφω λίγο κάθε φορά που την ακούω. Μάλιστα έγινε και τραγουδάκι: «Ας πάει και το παλιάμπελο, δεν νοιάζομαι εγώ σταλιά».
Και να σκεφτείς πως ξεκίνησε από ένα αμπέλι που πουλήθηκε για ένα εισιτήριο θεάτρου. Εκείνος σχεδίασε μια βραδιά με τη Λουτσία ντι Λαμερμούρ, εγώ έχασα τη γη μου.
Αλλά τελικά, ποιος από τους δυο μας έμεινε στην ιστορία; Ποιος; Εγώ, το παλιάμπελο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου