Ο ΧΟΡΟΣ ΤΩΝ ΘΕΡΙΣΤΩΝ ΚΕΦΑΛΑΙΟ 15ο

Π

οτέ δεν άντεχα τους αποχαιρετισμούς. Ειδικά όταν επρόκειτο με αν-

θρώπους που είχα δεθεί

. Πόσο μάλλον τώρα με την Γοργώ που είχα μοιραστεί

μαζί της

, έστω και για λίγο, πότε καλές και πότε άσχημες στιγμές. Δεν είχε

όμως σημασία

. Για μένα η Γοργώ ήταν ο μοναδικός άνθρωπος που είχα πάνω

στη γη

. Έτσι τουλάχιστον ένοιωσα όταν μου άφησε πάνω στο τραπεζάκι του

σαλονιού τα κλειδιά του σπιτιού

, κι έκλεισε τη πόρτα χωρίς να γυρίσει πίσω

της

, δείχνοντας περίτρανα και κείνη πως δεν γούσταρε τους αποχαιρετισμούς.

Με τα χίλια ζόρια κρατήθηκα να μην την ακολουθήσω

. Ωστόσο περίμενα με

στημένο το αυτί στο παράθυρο να ακούσω το μαρσάρισμα της μηχανής του

Ερνέστο

. Η καρδιά μου πάγωσε όταν ο χαρακτηριστικός ήχος του αντήχησε.

Κατέβηκα τις σκάλες σχεδόν πετώντας

. Ένας κόμπος πόνου έσφιξε σαν μέγ-

γενη τον λαιμό μου

, καθώς είδα τον Ερνέστο, αγκομαχώντας από το βάρος

των αποσκευών της

, να στρίβει τη γωνία της Via Flavia μονόπατα με τη φίλη

μου μέσα

.

«

Καλό δρόμο» ίσα που μπόρεσα να ψελλίσω και ξέσπασα σε λυγμούς.

Ανέβηκα στη σοφίτα με βαριά καρδιά

. Η απουσία της ήταν διάχυτη. Κάθι-

σα στον καναπέ

. Ήπια μια ρουφηξιά από τον καφέ που είχε αφήσει μισοτε-

λειωμένο στη κούπα της

, κι άναψα τσιγάρο, ενώ άρχισαν να περνούν από

μπροστά μου καρέ καρέ όλες οι εικόνες και οι στιγμές που ζήσαμε

. Άλλες

γλυκόπικρες

, κι άλλες μέσα σε μια παιδιάστικη αντιπαλότητα.

«

Τέρας… μου λείπεις» φώναξα, και πετάχτηκα σαν ελατήριο.

Σήκωσα το τηλέφωνο και σχημάτισα τον αριθμό πληροφοριών τηλεφωνι

-

κού καταλόγου

.

«

Παρακαλώ θα ήθελα το τηλέφωνο για τις κρατήσεις εισιτηρίων του σι-

δηροδρομικού σταθμού

» ζήτησα από τη τηλεφωνήτρια.

Το σημείωσα αμέσως και χωρίς δεύτερη σκέψη το κάλεσα

.

«

Ένα εισιτήριο για το Μπάρι παρακαλώ» είπα κι άρχισα να πετώ όπως

όπως μέσα στο μπαούλο τα πράγματά μου

.

Κατεβαίνοντας κάτω

, πανέτοιμη ψυχολογικά για την επάνοδο στη πατρί-δα, είδα τον φίλο μου Πιέτρο να ρίχνει τον ύπνο του δικαίου στο παγκάκι.

Τον πλησίασα αθόρυβα και τον κοίταξα τρυφερά

. Έβγαλα από το πουγκί

μου το κλειδί του σπιτιού και το άφησα δίπλα του

, μαζί μ’ ένα λακωνικό ση-

μείωμα

.

«

Σου αφήνω το κλειδί του σπιτιού που είναι ακριβώς απέναντι. Μπορείςνα μείνεις προσωρινά
. Η φίλη σου Μελίνα…»