Μια
φορά και έναν καιρό, εκεί στην δεκαετία
του ΄60, στην Αθήνα της αντιπαροχής, κάτω
απ' την Ακρόπολη κάποιοι ονειροπόλοι
δημιούργησαν μουσικές
σκηνές που
όλοι καλοί χωρούσαν. Όσοι από εμάς είναι
κάπως...παλιοί ίσως να ξέρουν για ποιους
χώρους μιλώ. Ναι, μιλώ για τις
"μπουάτ", με το πιάνο, την κιθάρα
και τον τραγουδιστή πάνω στη τόσο δα
μικρή σκηνή, βαλμένη σε απόσταση αναπνοής
από τους θαμώνες, να τραγουδά μεγάλους
συνθέτες, ποιητές και στιχουργούς...Θυμόσαστε;
Γινόμασταν όλοι μια παρέα, και τραγουδούσαμε
πίνοντας το βερμουτάκι μας.Πόσες
θύμισες,γλυκιές στιγμές και αναμνήσεις
από κείνη την εποχή, που αν και δύσκολη,
κρατούσαμε το όνειρο ακόμα ζωντανό...Και
τώρα θα το κρατήσουμε...Καλή βόλτα μετά
μουσικής!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου