Μεταξύ μας… άραγε από πού βγήκε η παροιμιώδης φράση «Τέρμα τα δίφραγκα»;
Λοιπόν, η ιστορία ξεκινά πριν από πολλές δεκαετίες, τότε που στα αστικά λεωφορεία υπήρχαν εισπράκτορες και το εισιτήριο δεν είχε ενιαία τιμή, αλλά καθοριζόταν από την απόσταση. Ναι, όπως το διαβάζετε… από την απόσταση.
Τουτέστιν, ανάλογα με τη διαδρομή, το εισιτήριο μπορούσε να κοστίζει, για παράδειγμα, 1,20 δραχμές, 1,50 δραχμές ή 2 δραχμές, το γνωστό δίφραγκο.
Τώρα θα μου πείτε, και με το δίκιο σας, πού κολλάει η φράση «Τέρμα τα δίφραγκα»;
Κολλάει τη στιγμή που το λεωφορείο πλησίαζε σε στάση όπου έληγε η ισχύς των εισιτηρίων συγκεκριμένης αξίας, οπότε ο εισπράκτορας φώναζε «Τέρμα το μονόδραχμο» ή «Τέρμα τα δίφραγκα». Αυτό, φίλοι μου, σήμαινε ότι όσοι είχαν πληρώσει δίφραγκο έπρεπε είτε να κατέβουν είτε να πληρώσουν συμπληρωματικό εισιτήριο, για να συνεχίσουν τη διαδρομή τους.
Υπάρχει, όμως, και μια άλλη εκδοχή, μια πιο παλιά, ιστορική εκδοχή, που συνδέεται με τη Λατινική Νομισματική Ένωση, στην οποία συμμετείχε και η Ελλάδα από το 1865 έως το 1927, κάτι που ίσως δεν γνωρίζατε, κι όμως τότε η ελληνική δραχμή είχε την ίδια αξία και περιεκτικότητα σε ασήμι με το γαλλικό φράγκο.
Έτσι, στο λαϊκό λεξιλόγιο, το «φράγκο» σήμαινε τη δραχμή και το «δίφραγκο» το νόμισμα των δύο δραχμών.
Όταν η ένωση διαλύθηκε και η Ελλάδα βγήκε από αυτό το κοινό νομισματικό σύστημα, η φράση «τέρμα τα φράγκα, τα δίφραγκα» αποτύπωσε, σύμφωνα με αυτή την εκδοχή, και το τέλος μιας περιόδου οικονομικής σταθερότητας.
Η φράση «Τέρμα τα δίφραγκα» έγινε τόσο δημοφιλής, που γυρίστηκε και ταινία, συγκεκριμένα η ελληνική κωμωδία Τέρμα τα δίφραγκα, με πρωταγωνιστές τον Βασίλης Αυλωνίτης και τον Νίκος Ρίζος, η οποία, φυσικά, βοήθησε ακόμη περισσότερο στην καθιέρωση της έκφρασης.
Μεταξύ μας… είτε ακουγόταν μέσα σε ένα παλιό λεωφορείο είτε γεννήθηκε μέσα από μια ολόκληρη εποχή, η φράση «Τέρμα τα δίφραγκα» κουβαλά κάτι πολύ οικείο, εκείνη τη στιγμή που ξέρεις πως μέχρι εδώ ήταν.
Βάνα Σμπαρούνη-Μεταξύ μας
"Just between us… have you ever wondered where the proverbial Greek phrase 'Terma ta difragka' (The two-drachma coins end here) came from?
Well, the story begins many decades ago, back when city buses had conductors and fares weren't a flat rate, but were determined by distan
ce. Yes, you read that right… by distance.
This meant that depending on the route, a ticket could cost, for example, 1.20 drachmas, 1.50 drachmas, or 2 drachmas—the famous 'difragko' (two-drachma coin).
Now, you might reasonably ask: how does the phrase 'Terma ta difragka' fit into all this?
It comes from the moment the bus would approach a stop where the validity of a specific ticket price ended. At that point, the conductor would shout, 'End of the one-drachma fare!' or 'Terma ta difragka!' (End of the two-drachma fare!). This meant, my friends, that those who had paid two drachmas either had to get off or pay for a supplemental ticket to continue their journey.
However, there is another, older historical version linked to the Latin Monetary Union, which Greece was a member of from 1865 to 1927. You might not have known this, but back then, the Greek drachma had the same value and silver content as the French franc.
Consequently, in popular vocabulary, the word 'frango' (franc) came to mean the drachma, and 'difragko' referred to the two-drachma coin.
When the union dissolved and Greece exited this common monetary system, the phrase 'terma ta frangka, ta difragka' captured—according to this version—the end of a period of economic stability.
The phrase 'Terma ta difragka' became so popular that it even inspired a film—specifically, the Greek comedy Terma ta Difragka, starring Vasilis Avlonitis and Nikos Rizos. This, of course, helped establish the expression even further.
Between us… whether it was first shouted inside an old bus or born out of an entire era, the phrase 'Terma ta difragka' carries something very familiar: that exact moment when you realize, 'this is the end of the line.
Vana Sbarouni-Metaxι mas
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου