Ξέρετε για την πράσινη αχτίδα, γι αυτή την αναλαμπή που εκπέμπει το τελευταίο πύρινο μόριο του ήλιου πριν δύσει;
Για να συμβεί αυτό, λένε ότι απαιτείται καθαρή ατμόσφαιρα χωρίς πολλά σωματίδια και ήρεμα αέρια στρώματα. Ο πρώτος που περιέγραψε αυτό το εξαιρετικό, αριστουργηματικό σπάνιο φαινόμενο, ήταν ο Ιούλιος Βέρν στο μυθιστόρημά του "Η πράσινη αχτίδα". Αλλά και ο Ερίκ Ρομέρ, ο Γάλλος σκηνοθέτης και πρωτεργάτης του γαλλικού νέου κύματος εμπνεύστηκε απ' αυτή κι έκανε μια υπέροχη ταινία. Σαν θυμάμαι την τελευταία σκηνή, εκείνη που η ηρωϊδα καθόταν στο παγκάκι και περίμενε μη τυχόν και τη δει...
Αχ! τυχερός όποιος τη δει, έστω και μια φορά στη ζωή του...
Μεταξύ μας...
This is a short biography of the post author. Maecenas nec odio et ante tincidunt tempus donec vitae sapien ut libero venenatis faucibus nullam quis ante maecenas nec odio et ante tincidunt tempus donec.
Καλώς ορίσατε στο "Βάνα Σμπαρούνη-Vana Sbarouni-Μεταξύ μας..." Magazino
To "Βάνα Σμπαρούνη-Vana Sbarouni-Μεταξύ μας..." Magazino είναι ένας χώρος σκέψης, παρατήρησης και ειλικρινούς κουβέντας.Γράφουμε για όσα μας αγγίζουν, μας προβληματίζουν και μας ενώνουν.Ιστορίες, απόψεις και στιγμές της καθημερινότητας χωρίς φίλτρα.Ένα ψηφιακό μαγκαζίνο — απλό, ανθρώπινο και αληθινό
Το δικό μου Μεταξύ μας...
Μεταξύ μας…
γράφω για όσα δεν φαίνονται,
για όσα αισθάνομαι πριν τα καταλάβω.
Για τις μικρές στιγμές που κρύβουν μεγάλη αλήθεια.
Για τις σιωπές που μιλούν πιο καθαρά από τις λέξεις.
Για την αίσθηση ότι ο κόσμος, όσο χαοτικός κι αν μοιάζει, έχει έναν κρυφό ρυθμό.
Αν κάτι ενώνει αυτές τις σκέψεις, είναι η πίστη πως η ζωή δεν είναι τυχαία —
είναι εμπειρία, αναζήτηση και συναίσθημα μαζί.
Και ίσως αυτό να είναι το δικό μου “μεταξύ μας”…
να μοιράζομαι αυτά που με κάνουν να κοιτάζω λίγο πιο βαθιά, λίγο πιο ήσυχα, λίγο πιο αληθινά.
Από πού με διαβάζεις; 🌍“Where are you reading/watching me from?
👋 Γεια σου!
Από ποια χώρα με διαβάζεις; 😊
Θα χαρώ πολύ να το μάθω στα σχόλια!-
👋 Hello!
Which country are you watching/reading me from? 😊
I’d love to know in the comments!”
“...Άρχισα να γράφω τούτο το οδοιπορικό της ζωής μου αδέξια, άκομψα, μήπως και αγαπήσω τον εαυτό μου. Δεν ξέρω, τελικά, αν τον αγάπησα...
Θέλω να πιστεύω πως μετά από τόσα χρόνια γράφω τις αλήθειες μου, ότι ταξινομώ τις σκέψεις μου, πως παραδέχομαι τα λάθη μου. Είμαι σε μια ηλικία που αρχίζω να φοβάμαι. Αναμοχλεύω τα γεγονότα που με σημάδεψαν, τα φέρω στην επιφάνεια και να εξιλεωθώ μετά.
Της ζωής μου η βόλτα είχε πολλές συννεφιές, μπόρες, μονοπάτια που τα διάβηκα με πολλές τραυματικές εμπειρίες και γρατσουνιές. Καθώς περνούν τα χρόνια και βαραίνουν την πλάτη μου όλο και πληθαίνουν οι κριτές της συνείδησής μου που με δικάζουν και με καταδικάζουν. Αναλογίζομαι τα πρωτινά μου λάθη και τα κουβεντιάζω με τον εαυτό μου με λιγότερες δυνατές φωνές. Κοιτάζω τον ήλιο με άλλα μάτια και με θαμπώνουν τα σφάλματά μου, αυτά που ζωγραφίζονται στο δίσκο του πιο ξεκάθαρα, σε μεγεθυντικούς φακούς..
Πόσα θέλω να πω, αχ πόσα...! Να πω όλα αυτά που έχω θαμμένα μέσα μου, αυτά που τα έλεγα στον εαυτό μου, τις ώρες που έμενα μόνη ή στον ύπνο μου στα όνειρά μου τα ξέμπαρκα τα πεθαμένα σε μια αμμουδιά... Να πω όλα αυτά που τα κρατούσα χρόνια τώρα και ξαφνικά σαν ένας χείμαρρος, θέλησαν να ξεχυθούν και να βγουν πάνω στο χαρτί.
Έζησα μια ζωή που το μόνο μου επίτευγμα ήταν οι κακές επιλογές μου. Μια απ' αυτές ήταν και εκείνος...”
Γεννήθηκα στην Πάτρα και η καταγωγή μου είναι απ' το Ευπάλιο της Φωκίδας. Η μεγάλη αγάπη μου για τη μουσική μ' έκανε μια μέρα να διαβώ το κατώφλι του ωδείου και να ξεκινήσω μαθήματα κλασικής κιθάρας καθώς και θεωρία της μουσικής.
Η μουσική ήταν για μένα η πιο σπουδαία δασκάλα που είχα ποτέ στη ζωή μου, η πιο όμορφη συντροφιά και παρηγοριά στους αγώνες της γενιάς μου για δημοκρατία, παιδεία, ελευθερία. Αυτή μου έμαθε ν' αφουγκράζομαι τα ανθρώπινα, να σεργιανάω στις γειτονιές του κόσμου, να γίνομαι ένα με τους λαϊκούς ανθρώπους και να τραγουδάμε μαζί τους πόνους, τις χαρές, τις ελπίδες και τους ανεκπλήρωτους πόθους μας.
Μια μέρα εκεί σε κάποιο σεργιάνι μου σε μια γειτονιά, εντελώς ξαφνικά άρχισα να καταγράφω δειλά πάνω σ' ένα τετράδιο πενταγράμμου τις ιστορίες που άκουγα. Χωρίς να το καταλάβω, η περιπέτεια αυτή η μαγική της συγγραφής για μένα ήδη είχε ξεκινήσει. Έτσι το 2004 με τη φίλη μου τη Γεωργία Σταυριανέα γεννήθηκε το πρώτο βιβλίο με τίτλο «Μην ξεχάσεις το κλειδί πάνω στην πόρτα» απ' τις εκδόσεις Βεργίνα και το 2007, το δεύτερο, πάλι με τη φίλη μου τη Γεωργία Σταυριανέα, με τίτλο «Ο χορός των θεριστών» απ' τις εκδόσεις Υδρόγειος. «Το ξύλινο βήμα της Αυγής» είναι η τρίτη, αυτή τη φορά, προσωπική, συγγραφική μου προσπάθεια.
Επισκεφτείτε τη σελίδα μου στο facebook:Βάνα Σμπαρούνη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου